Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

«Εμείς οι λίγοι, οι ευτυχισμένοι λίγοι»


Στις 29- 10, οι αγέραστες περιπέτειες του μικροκαμωμένου Γαλάτη και της πολύχρωμης συνοδείας του, έκλεισαν τα 50 χρόνια τους. Το γεγονός έφερε μια σειρά εκδηλώσεων (και στη χώρα μας) καθώς και την έκδοση ενός επετειακού τεύχους με τον τίτλο, «Τα γενέθλια του Αστερίξ και του Οβελίξ, το Χρυσό Βιβλίο». Για όσους από εμάς (και φαντάζομαι πως δεν είμαστε λίγοι) μεγάλωσαν με τις περιπέτειες του Αστερίξ, η επέτειος αυτή δεν αποτελεί μόνο ευκαιρία υπενθύμισης, αλλά και γιορτή ενός αγαπημένου παιδικού φίλου.

Η ζωή του Αστερίξ

Ο Αστερίξ γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1959, από την πένα του Ρενέ Γκοσινύ και το χρώμα του Αλμπέρ Ουντερζό. Η πρώτη του εμφάνιση θα γίνει στο γαλλοβελγικό περιοδικό κόμιξ Pilote ( περιοδικό που θα παρουσιάσει ανάμεσα σε άλλους τον Enki Bilal και τον Hugo Pratt) με μια σύντομη ιστορία. Δύο χρόνια αργότερα, θα κυκλοφορήσει το πρώτο ολοκληρωμένο τεύχος, το «Αστερίξ ο Γαλάτης». Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: 34 τεύχη με ιστορίες, 8 ταινίες κινουμένων σχεδίων και 3 με ηθοποιούς, ένα θεματικό πάρκο, μεταφράσεις σε όλες τις γλώσσες, και το ρεκόρ των 325 εκατομμυρίων πωλήσεων σε όλο τον κόσμο.
Στις 5 Νοεμβρίου του 1977, ο Ρενέ Γκοσινύ θα φύγει από την ζωή μετά από καρδιακή προσβολή στην ηλικία των 51. Η τελευταία του συνεργασία με τον Ουντερζό θα είναι το «ο Αστερίξ στους Βέλγους», το οποίο θα κυκλοφορήσει δύο χρόνια αργότερα. Ένα χρόνο μετά, θα κυκλοφορήσει «Η μεγάλη τάφρος», εμπνευσμένο από το τείχος του Βερολίνου και τη διαίρεση της Γερμανίας, το πρώτο έργο στο οποίο ο Ουντερζό θα υπογράφει και το σενάριο. Θα ακολουθήσουν άλλα 9 τεύχη, τα οποία δέχτηκαν κριτική από ένα κομμάτι οπαδών αλλά ταυτόχρονα κατάφεραν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Έτσι φτάνουμε φέτος στην «Χρυσή Βίβλο». Περισσότερο εγχειρίδιο και λιγότερο τυπικό τεύχος, η βίβλος, ανακεφαλαιώνει τη μυθολογία του κόμιξ, μέσα από εμφανίσεις παλαιοτέρων χαρακτήρων και αντικειμένων με συγκεκριμένη σημασία στην όλη εξέλιξη της γαλατικής Σάγκα.

Η συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν

Τα γενέθλια του Αστερίξ παρουσιάζουν ενδιαφέρον εξαιτίας της ξεχωριστής σχέσης που το κόμιξ συντήρησε με τον χρόνο και το ιστορικό παρελθόν. Αυτό που επικρατεί στα Αστερίξ είναι μια ιστορικά ακριβής αχρονικότητα, όπου το παρελθόν συναντιέται με τρόπο αρμονικό με τα σύγχρονα γεγονότα, τα σύγχρονα ήθη μετατρέπονται σε παλαιά και ιστορικά πρόσωπα διαφορετικών εποχών συνυπάρχουν μέσα στη γελοιογραφία ενός χρόνου συνολικού, πέρα από τον αναχρονισμό. Ο Ιούλιος καίσαρας και ο Βερσιζεντόριξ, συναντούν τους Μπήτλς, τον Κερκ Ντάγκλας, το μποτιλιάρισμα και την ξενοφοβία. Οι ήρωες δεν γερνούν, τα γεγονότα που πέρασαν σπάνια επηρεάζουν την κατοπινή ζωή τους. Οι ήρωες και τα γεγονότα συμμετέχουν στην ιστορία με τον ίδιο τρόπο που ένα παιδί φαντάζεται τον εαυτό του στο παρελθόν, όταν διαβάζει ιστορία. Δίπλα στα ιστορικά πρόσωπα, πρωταγωνιστής με διακριτή παρουσία, με το ανάστημα που μόνο τα παιδικά χρόνια μπορούν να δώσουν. Παντοδύναμος, αθώος και αγαπητός. Ακριβώς σαν τον Οβελίξ και τον Αστερίξ.
Η αντίθεση ανάμεσα στην παιδική διάσταση της πραγματικότητας και την εμμονή των δημιουργών στην ιστορική ακρίβεια (οι συγγραφείς αντλούν συχνά παραμέτρους ή ακόμα και τις ίδιες τους τις ιστορίες από τους «Βίους» του Πλουτάρχου, τον Τάκιτο και το Bello Gallico του Ιούλιου Καίσαρα) είναι ένα στοιχείο στο οποίο ο Αστερίξ οφείλει την μεγάλη του επιτυχία. Οι ήρωες ερωτεύονται κοκκινίζοντας, βοηθούν ο ένας τον άλλο χωρίς ανταλλάγματα, καταναλώνουν την υπερβολή των ατελείωτων πιάτων και όταν καυγαδίζουν κανείς δεν παθαίνει στην πραγματικότητα κακό.
Από τα πρώτα κιόλας τεύχη το σχέδιο του «Αστερίξ» κατάφερε να κάνει το κόμιξ να ξεχωρίσει. Αυστηρά προσεγμένο και λεπτομερές, στη γραμμή των γαλλοβελγικών κόμιξ, σε συνδυασμό με έναν έντονο καρικατουρίστικο τρόπο, απεικόνισε ιστορικά πρόσωπα, σύγχρονες προσωπικότητες, στερεότυπα και τύπους, μετεωριζόμενο έντονα αλλά με αρμονία ανάμεσα στον ζωγραφικό πίνακα και την γελοιογραφία.
Ο τρόπος με τον οποίο οι ήρωες ζουν την κάθε μέρα και οι αξίες τους, οι οποίες βγαίνουν φυσικά, πολλές φορές ακόμα και από το παρουσιαστικό τους, είναι το κεντρικό θέμα των ιστοριών. Η μοναχική αντίσταση ενός ελάχιστου παραθαλάσσιου χωριού απέναντι στην πραγματικότητα μιας αχανούς αυτοκρατορίας, η ανυποταξία χωρίς την επιθετικότητα, ο ήσυχος και κωμικός τρόπος ζωής μέσα από συνήθειες όπως το σκάλισμα του μενίρ, το κυνήγι του αγριογούρουνου και τα νυχτερινά γλέντια μετά το τέλος μιας περιπέτειας, κατοχύρωσαν τα «Αστερίξ» ως ένα από τα πιο αγαπητά αναγνώσματα όλων των ηλικιών. Και μαζί με τους ήρωες, μέσα από τις ιστορίες, τα ταξίδια και τα συμβάντα των έγχρωμων τετραγώνων, γινόμαστε και εμείς μέρος εκείνων των λίγων, των ευτυχισμένων λίγων.
(στην εφημερίδα Εποχή)

Δεν υπάρχουν σχόλια: