Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Εκείνο το δόντι λυκόσκυλο

Τον παιδικό μου πέρασα χρόνο
Ταΐζοντας με χρυσόψαρα ένα λυκόσκυλο
πήρε μέγεθος τόσο
που πια δεν μπορώ να το δω
 *** 

Τώρα ο χρόνος
ένα κίτρινο στραμπουλιγμένο
και από το στόμα να φτύνει αντίχειρες
***

Τώρα ο άνθρωπος χωρίς αφή
φοράει τα γάντια του
και τα νοήματα παρακαλούν τα δελτία για βροχές.
Κορμοί σπίρτων ανθισμένων
Πέφτουν ολόγυρα σαν το σκοτάδι

***

-Δες το σκοτάδι σε περιμένει
απέραντο και οικείο
όταν ξυπνάς για νερό
και χάνεσαι στα αποστηθισμένα βήματα.
Μια λάθος στροφή
Και βρίσκεσαι πίσω απ τον ύπνο.

***

Καθισμένη στην καρέκλα
Μέσα απ τα παράθυρα να κοιτάς
και ο καπνός του τσιγάρου σου
 τέλεια καλλιγραφία του τυχαίου
Μέσα απ τα παράθυρα να κοιτάς
και αυτή η βροχή
μισή H2O
και μισή θαύμα

***

Τώρα
πάω στον χρόνο
που με κοίταξε
πρώτη φορά
ο πατέρας 



(σχεδίασμα, στο τεύχος 13 του περιοδικού Τα ποιητικά)

1 σχόλιο:

Christina Korkontzelou είπε...

εξαιρετικά, με μια δόση μπουκόφσκι και σουρεαλισμού