groucho marxism

(…) ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε φίλε δῶσ᾿ μου...

Αθήνα (Απόσπασμα) Άκου το ουρλιαχτό του περιπολικού και κοίτα Αυτούς που τους βάζουν στο αυτοκίνητο και Βιαστικά τους οδηγούν στο...

If you didn't care what happened to me, And I didn't care for you, We would zig zag our way through the boredom and pa...

Γεννημένος 29 Φεβρουαρίου Να μεγαλώνεις μία Κάθε τέσσερα χρόνια Οι παιδικοί φίλοι Να γερνούν, να σκύβουν και να χάνονται ...

«Κουβαλώ την ισοπεδωτική οργή της πλημμύρας» Γιώργος Μαρκόπουλος, Ερωτικό Νομίζω πως τώρα αρχίζω να σε μαθαίνω καλύτερα. Τώρα λίγο καιρό ...

"Σ’ ένα καφενείο έκατσε κι έγραψε την τελευταία του επιστολή ο Κώστας Καρυωτάκης. Από ένα καφενείο βγαίνει μεθυσμένο...

Ας αρχίσουμε με μια προσωπική εμμονή. Απ’ όλα τα βιβλία που μπορείς να συναντήσεις τυχαία στους πάγκους ενός βιβλιοπωλείου, αυτά που μου ...

Όχι! Δεν αρκεί η χωροταξία της νύχτας σου για να γκρεμίσεις τα όνειρά μου! Δεν αρκούνε οι μπουλντόζες σου, οι κακλαμάνηδες, τα νομοσ...

Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο. Η Κυψέλη, η Ελλάδα και ο πλανήτης Γη. Τώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματ...

Είναι η στιγμή που περιφέρεσαι στην πόλη, η στιγμή που θέτεις σε συνομιλία δύο όρια. Το όριο του εαυτού όπως ειπώνεται από το σώμα σο...

Οι αμείλικτες φωνές μας θα τρελάνουν τη σιωπή, Και θα λυσσάξουν την παχιά ησυχία, Θα ξεσκεπάσουνε την έκταση του πόνου απ’ άκρη σ’ ά...

Το παρακάτω κείμενο δεν αποτελεί απόπειρα κριτικής, επιθυμία έκφρασης σνομπισμού απέναντι στην ποπ κουλτούρα ή συγκεκαλυμένη διάθεση να...

‘’Η Αθήνα μασάει σουβλάκια μες στους δρόμους Μασάει καλαμπόκια Κατεβαίνει στη θάλασσα με ψαροντούφεκα Ιδρωμένα κορμιά καλλυντικές γυναίκε...

Αλίμονό σου, όταν αρχίσεις να ξεκόβεις απ’ τον πόνο του αδερφού σου, κι απογυρνάς το βλέμμα απ’ τις πληγές, που σε φωνάζουν και εξοικ...

Την Τετάρτη τα ξημερώματα, το φεγγάρι εμφανίστηκε κόκκινο, γεμάτο αίμα. Το «ματωμένο φεγγάρι» (έτσι καθιερώθηκε να αποκαλείται, σε μια...

«Ξεριζωμένο κύλαε το ποτάμι Αλλά κρατώντας οι άνθρωποι τις ξεχωμένες ρίζες τους θαρρούν από κάπου κρατιούνται και φυλάνε οράματα και οστ...

«… Στο Νο44 έψαξα για την πόρτα μα πόρτα πουθενά ουδέ κλειδωνιά ουδέ τοίχος ουδέ χώρος απτός και μόνο το Κλειδί μετέωρο δίχως ν’ αγ...

Είναι εκείνο εκεί το συναίσθημα, που σε συναντά καμιά φορά σε κηδεία γνωστού, συγγενή ή φίλου ακόμα, εκείνη η στιγμή που παρά την ειλικρι...

«…Η ζωή τους βλαστημάει χήρα ξετσίπωτη στους δρόμους ουρλιάζοντας καπνό και κουρνιαχτό…» Βύρωνας Λεοντάρης, Αίνιγμα I, Υπάρχουν λέξ...