tag:blogger.com,1999:blog-60859432081892650262012-01-31T01:48:45.760-08:00Είδα ένα όνειρο ωραίο σαν διαφήμισηgroucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.comBlogger1911100tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-38295348041560724192012-01-29T18:55:00.000-08:002012-01-29T19:42:22.752-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-RAJF9ZlAUVw/TyYRjtHw3QI/AAAAAAAAAeE/q2NvE25crAs/s1600/168971114_b9bd73d6db.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-RAJF9ZlAUVw/TyYRjtHw3QI/AAAAAAAAAeE/q2NvE25crAs/s400/168971114_b9bd73d6db.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703265283216563458" /></a><br /><br /><br />«Τη ζωή μου ζω σε κύκλους που όλο αυξαίνουν,<br />που πάνω απ’ τα πράγματα όλο αυξαίνουν,<br />τον τελευταίο μπορεί να μην τον κλείσω,<br />μα θα το προσπαθήσω»<br /><span style="font-weight:bold;"><br />Ράινερ Μαρία Ρίλκε, ειπωμένο στην ταινία<br />«Το βλέμμα του Οδυσσέα»</span><br /><br />Ο θάνατος του Θόδωρου Αγγελόπουλου ακολουθήθηκε από καταμέτρηση βραβείων, μια ποσοτική περιγραφή του μεγέθους, από δηλώσεις ξένων πρακτορείων, επικήδειες δηλώσεις επισήμων, πλαστικά στεφάνια επιμνημόσυνα. Η επιφάνεια πάντα αποχαιρετά βιαστικά, αρνούμενη να ζυγίσει το βάρος της απώλειας, να ψηλαφήσει το μονοπάτι που διαμόρφωσε την πραγματικότητα του δημιουργού. Ο τελευταίος κύκλος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, σταματημένος απότομα και παράλογα, παραμένει ανοιχτός σαν πληγή, υπενθυμίζοντας όλους τους κύκλους που προηγήθηκαν, επιβάλλοντάς μας να αναμετρηθούμε επιτακτικά με το έργο ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.<br /><br />Μια νέα κινηματογραφική γλώσσα<br /><br />Πέρα από σκηνοθέτης μεγάλων ταινιών ο Αγγελόπουλος θα μείνει στην ιστορία ως ο διαμορφωτής ενός ιδιαίτερου κινηματογραφικού στυλ, προσπαθώντας και επιτυγχάνοντας μια νέα γλώσσα και μια νέα αφήγηση μέσα από το φακό. Ο σκηνοθέτης του «Θιάσου», δεν έκανε απλά ταινίες με αριστερή θεματολογία, αλλά διαμόρφωσε και εφάρμοσε μια συγκροτημένη πρόταση για έναν αριστερό κινηματογράφο. Οι ταινίες της πρώτης περιόδου του, (με εμβληματικότερο παράδειγμα το «Θίασο»), αποτελούν μια κινηματογραφική ερμηνεία της μπρεχτικής αποστασιοποίησης. Ο θεατής δεν ταυτίζεται με πρόσωπα. Τα τραγούδια της εποχής, τα συνθήματα, τα πλακάτ, οι εικόνες του πλήθους, το βάρος του τοπίου και οι μονόλογοι που σπάνε τον τέταρτο τοίχο της αφήγησης, εξιστορούν το γεγονός. Ο θεατής δεν αναζητά τα πρόσωπα, αλλά βιώνει ως πρόσωπο την κινηματογραφική ματιά, ελεύθερος στην κριτική του μύθου . Τα γεγονότα απλώνονται συμπυκνωμένα σε εικόνες και ήχους. Στην «Αναπαράσταση», η δημοσιογραφική έρευνα, εμποδίζει την ταύτιση με τη δραματική ιστορία, στον «Θίασο» το ιστορικό γίγνεσθαι φιλτράρεται μέσα από τον μύθο των Ατρειδών, ενώ στους «Κυνηγούς», το σύμβολο του νεκρού αντάρτη λειτουργεί ως «παραξένισμα», μετατρέποντας την όποια συγκίνηση σε κριτική.<br /><br />Η μονάδα και το πλήθος<br /><br />Από το «Ταξίδι στα Κύθηρα» μέχρι και της τελευταίες ταινίες του, τα πρόσωπα -πρωταγωνιστές εμφανίζονται στο προσκήνιο και λειτουργούν ως ενσαρκώσεις της συλλογικής μνήμης. Ακόμα και στις πιο προσωπικές και υπαρξιακές τους στιγμές, οι περιπτώσεις των ηρώων μάς μιλούν για ένα βίωμα συλλογικό, ισορροπώντας μετέωρα ανάμεσα στη μονάδα και το πλήθος, εξιστορώντας την περιπέτεια του τόπου και την περιπέτεια των ανθρώπων που κουβαλούν τον τόπο μέσα στο χρόνο, ατόφιο μέσα στις αλλαγές του. Η επιστροφή του Κατράκη από το ηρωικό ξερίζωμα της ήττας στην ερημιά του σήμερα, το ταξίδι προς το τίποτα του «Μελισσοκόμου» και ο βαλκανικός περίπατος θανάτου του Χάρβεϊ Καϊτέλ, αποτελούν την πορεία της Ελλάδας προς το σήμερα («Η Ελλάδα πεθαίνει, τουλάχιστον ας πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο» λέει ο Θανάσης Βέγγος στο «Βλέμμα του Οδυσσέα»).<br />Η ήττα της αριστεράς, η μελαγχολία και η ένταση της δεκαετίας του 80, η πτώση του τείχους, το χάραγμα των νέων συνόρων και η μετανάστευση, εξιστορούνται στις μεταμορφώσεις τους από την ιστορία στην ποιητικότητα. Το χρώμα, απότομο και συχνά αβάσταχτο, γίνεται στίγμα ονείρου μέσα στην ομίχλη των γεγονότων. Γιατί η πολιτική, η ιστορία και η ιστορικότητα δεν ήταν ποτέ για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο μια καταμέτρηση αριθμών και συμβάντων, αλλά ένα ποιητικό άλμα προς την αλήθεια του δημιουργού.<br />Ο κινηματογράφος του Θόδωρου Αγγελόπουλου περιέγραψε τον ελληνικό 20ό αιώνα, τις ήττες και τις απογοητεύσεις, τους δεσμούς και τα χάσματα , τις σιωπές και τις παύσεις, τα νέα σπασμένα μας αγάλματα. Ο δημιουργός διεκδίκησε και κληροδότησε στους επόμενους ένα ορισμένο Θυμάμαι, μια πρόταση μνήμης ποιητικής και αμείλικτης, μακριά από κυρίαρχες εξιστορήσεις, μακριά από τους κινδύνους της υπεραπλούστευσης. Το πέρασμα του δημιουργού στην άλλη όχθη, ματώνει το παρόν στη μνήμη και γίνεται για όλους μας ένα αντίο απότομο και ένα ταξίδι πικρό... <br /><br />Ο τίτλος αποτελεί στίχο του Paul Celan, όπως ακούγεται στο φινάλε του έργου «Μια αιωνιότητα και μία ημέρα», από τον Bruno Ganz.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-3829534804156072419?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-39289485702840247982012-01-16T05:13:00.000-08:002012-01-16T05:47:49.932-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-2XUrYHayiEU/TxQqULElAGI/AAAAAAAAAd4/CoZFU5OxkRY/s1600/BKS.0355205.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 375px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2XUrYHayiEU/TxQqULElAGI/AAAAAAAAAd4/CoZFU5OxkRY/s400/BKS.0355205.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698225954588262498" /></a><br /><br />Στις όχθες του Ρουβικώνα<br /><br />Ρουβίκωνα στα μέτρα τους<br />δεν βρίσκουν.<br />Νυχθημερόν αποστηθίζουν<br />στρατηγικές μαχών<br />συνταιριάζοντας νέφη.<br />Προστάγματα προβάρουν<br />χαμηλόφωνα<br />τις σπάθες ακονίζουν<br />βραδυκίνητα<br />και για να κοιμηθούν,<br />βάζουν σε αλφαβητική σειρά<br />λογής Ονομασίες<br />παράδρομων ασήμαντων<br />της Ρώμης<br />με μάτια άυπνα<br />στο κόκκινο της συγκλητικής<br />τηβέννου.<br />Στρατοπεδευμένοι<br />στον ίσκιο των βουνών<br />νιώθουν τα γένια και τα νύχια να μακραίνουν<br />νέοι, σφριγηλοί και ρωμαλέοι<br />αυτοί που δεν θα ξαναγίνουνε Ρωμαίοι.<br />Γιατί Ρουβίκωνα<br />στα μέτρα τους δεν βρίσκουν.<br /><br />(από την ποιητική συλλογή<br />«Ρουβίκωνας στα μέτρα μας»,<br />εκδόσεις Μελάνι, 2011)<br /><br /> <br /><br /><br />O Νικόλας Ευαντινός γεννήθηκε το 1982 στην Ιεράπετρα της Κρήτης, σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία και στην συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό στη νεοελληνική φιλολογία. Το 2008 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μικρές Αγγελίες και ειδήσεις» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι η ποιητική συλλογή του με τίτλο «Ρουβίκωνας στα μέτρα μας». Παράλληλα, ασχολείται με τη μουσική και τη σύνθεση τραγουδιών. Ο πρώτος του δίσκος με τον τίτλο «Πανταχού απών» κυκλοφόρησε το 2010.<br />Στην πρώτη του ποιητική συλλογή, ο Νικόλας Ευαντινός, δημιουργεί μια ενότητα μέσα από τη μεταμφίεση των ποιημάτων και της ποιητικής διάστασης σε χρηστικά καθημερινά έγγραφα όπως αγγελίες, δελτία, ενοικιαστήρια, ιατρικά ανακοινωθέντα κ.τ.λ. Η αντίθεση ανάμεσα στο καθημερινό και φθαρμένο και την ποιητική ηθική και προοπτική των στίχων δημιουργεί μέσω της ειρωνείας μια λυρική πρόταση συμπαγή, μια πρόταση παραμυθίας.<br />Στη δεύτερη συλλογή του, η εσωτερική συνοχή των «μικρών αγγελιών και ειδήσεων», γεωμετρείται μέσα από το χωρισμό σε πέντε ενότητες: της ύπαρξης, της συνείδησης, της κοινωνίας, του θανάτου και του έρωτα. Κεντρικό σημείο της συλλογής ο ποταμός Ρουβίκωνας. Ο ποταμός αποτελεί το σημείο το οποίο πέρασε ο Ιούλιος Καίσαρας και ξεκίνησε την επίθεση του απέναντι στη σύγκλητο και τον Πομπήιο λέγοντας την φράση: «ο κύβος ερρίφθη». Ο Ρουβίκωνας χρησιμοποιείται στη συλλογή μεταφορικά και φορτίζεται ως σύμβολο. Σύμβολο της υπέρβασης, της άρσης πάνω και πέρα απ’ ό,τι φθείρει με την κοινοτοπία του, της στιγμής του μεγάλου ναι και του μεγάλου όχι. Ο ίδιος ο ποιητής περιγράφει στο οπισθόφυλλο την επιλογή του συμβόλου και τη σημασία του: «Δεν ανιστορώ... /μιλώ μονάχα /για μια ψυχωμένη διάβαση /μέσα απ’ τον Ρουβίκωνα /που κυλάει στις φλέβες /και γίνεται Υπέρβαση /κάνοντας την Ζωή /να κυλάει /ανθρώπινα...».<br />Η ειρωνεία της πρώτης συλλογής συνεχίζει να υπάρχει, αυτή τη φορά με έναν τρόπο πιο υπαινικτικό και υπόγειο, αλλά ταυτόχρονα σχεδόν αμείλικτο. Τα ποιητικά τοπία δανείζονται από την ιστορία και από πρόσφατα γεγονότα ώστε να δημιουργήσουν το πρόσωπό τους μέσα σε έναν συμπαγή λυρισμό. Η θεματολογία του βιβλίου μετεωρίζεται ανάμεσα στην κοινοτοπία του σήμερα και το απόλυτο μέγεθος του μυθικού. Ψυγεία και πρίζες συμβιώνουν με τους αρχαίους Ρωμαίους και τον Τάλω. Μια ερωτική ιστορία και ένα παιδικό παιχνίδι κουβαλούν το ίδιο βάρος με το φορτίο του Άτλαντα. Η πολιτική στην πιο υπαρξιακή της σημασία και ανάγκη έρχεται να συναντήσει γεγονότα του σύγχρονου πολιτικού βίου, όπως στο ποίημα «Από το ανοιχτό κρανίο της Γένοβα στο ανοιχτό στέρνο των Εξαρχείων και πάει καίγοντας...», ένα ποίημα για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου «...με τα δεκαπέντε διαφορετικά χαμόγελα, /τα δεκαπέντε «χαίρε» στον ξεδοντιάρη ήλιο, /τις δεκαπέντε ντρίπλες με την πορτοκαλί μπάλα της τρέλας /τα δεκαπέντε ορθογραφικά λάθη σε μια έκθεση /τις δεκαπέντε πρόβες για το πρώτο φιλί».<br />Η ποίηση του Νικόλα Ευαντινού, περιγράφει το θαύμα του λίγου, τη ζωή μέσα στη ένταση του παλμού. Το μέγεθος του θαύματος συλλαβίζεται με τον καλύτερο τρόπο από τον ίδιο τον ποιητή στο ποίημα «Κύμα»: «Κάθε κύμα/ πριν χαθεί/ και γίνει όνειρο,// στον στερνό του παφλασμό/ κρύβει την φράση/ «ήμουν ωκεανός».// Έτσι και ο άνθρωπος». Η προοπτική του θαύματος είναι το στοιχείο που οδηγεί στην πιθανότητα της υπέρβασης. Μέσα από την πιθανότητα αυτή η κοινωνία, ο έρωτας, ο θάνατος, ο ίδιος ο άνθρωπος παύουν να αποτελούν δεδομένα και γίνονται στοιχήματα, ενδεχόμενα και ζητούμενα. Η ποίηση του Ευαντινού περιγράφει μια λέξη υπαρξιακή, ανθρώπινη και αισιόδοξη στη δυσκολία της, μια λέξη στραμμένη προς το όποιο μέλλον, μακριά από κάθε «υβριστική βεβαιότητα» όπως ο ίδιος περιγράφει. Στην πιο ειλικρινή της πρόθεση, στον πιο καθαρό της στόχο, η συλλογή λειτουργεί ως μια παράκληση απέναντι στον αναγνώστη, μια προτροπή για το πέρασμά του στην απέναντι όχθη του Ρουβίκωνα. Μια χαρτογράφηση του ελάχιστου σημείου που αλλάζει όλα τα άλλα σημεία.<br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-3928948570284024798?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-17375232070436956202012-01-08T06:45:00.001-08:002012-01-08T06:47:08.860-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-QzvOaR57-hQ/TwmsKnnRHkI/AAAAAAAAAds/2nImbrw5jPg/s1600/url.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-QzvOaR57-hQ/TwmsKnnRHkI/AAAAAAAAAds/2nImbrw5jPg/s400/url.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695272502219054658" /></a><br /><br />Η σάτιρα είναι πάντα απέναντι στην εξουσία<br /><br />Τις ώρες της κρίσης, η κωμωδία είτε ως παραμυθία, είτε ως κριτική έχει ένα βάρος τελείως διαφορετικό. Για το βάρος, την κρίση και την κωμωδία, αλλά επίσης και για την εξουσία, την κατάσταση στα ΜΜΕ, συνομιλούμε με τον Αποστόλη Μπαρμπαγιάννη, που μαζί με τον Θύμιο Καλαμούκη στήσανε και διακονούν την “Ελληνοφρένεια”. Ο Αποστόλης είναι επίσης γνωστός από τις ραδιοφωνικές του φάρσες, αλλά και από τον τηλεοπτικό ρόλο του “τσολιά”.<br /><br />Την συνέντευξη πήραν ο Μάκης Μπαλαούρας και ο Θωμάς Τσαλαπάτης<br /><br /><br /> <br /><br /> <br /><br />Με αφορμή την απεργία στο Alter μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει τι γίνεται σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και κανάλια. Πιστεύεις πως η κρίση αυτή θα συνεχιστεί; <br />Nαι, θεωρώ πως είναι μονόδρομος. Γιατί ο ρόλος και η ύπαρξη των καναλιών σαν επιχειρήσεις δεν ξεκίνησε για να είναι κερδοφόρες, ξεκίνησε για άλλους στόχους. Τώρα, με την κρίση, βγήκαν πολλά πράγματα στην επιφάνεια και αυτό θα συνεχιστεί. Το Alter είναι το πρώτο δείγμα, ο Alpha θα ακολουθήσει, το Star έχει κόψει 40-50% τις αμοιβές, το Mega 25% ,ο ΣΚΑΙ 20%, τα σαββατοκύριακα τους έχουν κόψει 35%. Από την άλλη, δεν είναι ότι κάποιος ιδιοκτήτης φαλίρισε. Το κανάλι φαλίρισε. Δεν έβαλε κανένας επιχειρηματίας λεφτά από αυτά που βγάζει από τις άλλες εταιρίες που του ανήκουν. Το κανάλι τον έχει βοηθήσει για να βάλει σε άλλες εταιρίες. <br /><br />Τι εννοείς λέγοντας ότι για άλλο σκοπό ξεκίνησε;<br />Είναι σαφές, ότι ξεκίνησε για πολιτικά παιχνίδια με βάση πολιτικά συμφέροντα, εξυπηρετήσεις, εξουσία. Όλοι ξέρουν ότι δεν είχε κάποιος την τρέλα να δημιουργήσει ένα κερδοφόρο μέσο ενημέρωσης και να βγάλει λεφτά από την τηλεόραση. Έχουνε βγάλει, αλλά έχουνε βγάλει πιο πολλά από τις άλλες επιχειρήσεις τους, από τις οποίες τώρα δεν τραβάνε χρήματα, ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι των καναλιών. Υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται μέσα στον Alter, γιατί τους πήραν τα σπίτια.<br /><br />Για την κρίση στον Τύπο<br />και τον ΣΚΑΙ<br /><br />Εσείς κάνατε μια μάλλον μη οικειοθελή μετακίνηση από το ΣΚΑΙ..<br />Ήταν το γενικότερο κλίμα. Η μετακίνηση ήταν οικειοθελής, αλλά όταν σε αναγκάζει ένα κλίμα να αποχωρήσεις, δεν ξέρω για πόσο οικειοθελή επιλογή μπορούμε να μιλάμε. Γιατί δεν είμαστε υπάλληλοι του λογιστηρίου ή ενός τμήματος που κάνει κάποια στάνταρ πράγματα κάθε μέρα. Έπρεπε να βγάλουμε μια εκπομπή σατιρική, με κέφι, με ζωντάνια, με δημιουργικότητα και δεν μπορείς να δημιουργήσεις σε ένα μίζερο κλίμα με συναδέλφους που τους βλέπεις να κλαίνε υπογράφοντας τη κατάργηση της σύμβασής τους, που απολύονται κάθε μέρα και βιώνουν μια καθημερινή ανασφάλεια. Εμείς δεν αρνηθήκαμε τη μείωση στους μισθούς μας. Εμείς αρνηθήκαμε την κατάργηση της σύμβασης εργασίας. Από εκεί ξεκίνησε η κόντρα. Στη γραμμή ΣΚΑΙ δεν ταιριάζαμε έτσι κι αλλιώς και δεν μας ενδιέφερε να λειτουργήσουμε σαν άλλοθι.<br /><br />Στο Real τώρα πως είναι;<br />Στο Real είδαμε έναν άλλο κόσμο. Το κλίμα θυμίζει τον ΣΚΑΙ στα πρώτα χρόνια. Ένα οικογενειακό κλίμα, ευχάριστο. Κι ο Χατζηνικολάου και ο Τράγκας είναι διαφορετικοί απ’ ό,τι νομίζαμε ή απ’ ό,τι νομίζει ο κόσμος. Η πρώτη κουβέντα που μας είπε ο ίδιος ο Χατζηνικολάου όταν ήρθαμε, ήταν “εδώ ταιριάζετε περισσότερο, μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε, δεν θα σας πούνε ποτέ τίποτα” και όντως δεν μας έχουν πει.<br /><br />Στο ΣΚΑΙ σας λέγανε;<br />Μερικές φορές και να μη σου λένε, και μόνο που φροντίζουν να το καταλαβαίνεις, είναι θέμα.<br /><br /> <br /><br />Η σάτιρα για την εξουσία και την αριστερά<br /><br />Στην κρίση αναδεικνύεται η σάτιρα και μάλιστα από αριστερή σκοπιά...<br />Υπάρχει δεξιά σάτιρα; Θεωρώ ότι η σάτιρα πρέπει να είναι απέναντι στην εξουσία. Τώρα θα μου πεις, αν η εξουσία είναι αριστερή, η δεξιά θα κάνει σάτιρα; Δεν νομίζω. Δηλαδή γίνεται μια συντηρητική σάτιρα; Η σάτιρα είναι πάντα απέναντι στην εξουσία. Η εξουσία στο τόπο ήταν πάντα η δεξιά, άρα η σάτιρα δεν μπορεί παρά να προέρχεται από αριστερή πλευρά. Δεν χωράει στο μυαλό μου η έννοια της δεξιάς σάτιρας. Παρ’ όλα αυτά γίνεται. Έχω πρόσφατα παραδείγματα δεξιάς σάτιρας. Τα έχω δει.<br /><br />Εσείς ως εκπομπή έχετε νοιώσει ότι ενοχλείτε την εξουσία;<br />Δεν κάνω σάτιρα για να ενοχλήσω καμία εξουσία. Τέτοια που είναι η εξουσία βέβαια, δεν είναι δύσκολο να ενοχληθεί κιόλας.<br /><br />Έχετε δείγματα;<br />Δείγματα έχουμε κατά καιρούς. Παλαιότερα κάποιες αγωγές, κάτι μηνύσεις. Πιο πολύ τηλεφωνήματα. Όχι σε εμάς. Σε εμάς σπάνια έφταναν αλλά στους ιδιοκτήτες. Μπλεξίματα σοβαρά δεν είχαμε. Και ο Βενιζέλος είχε κάνει μήνυση και την απέσυρε. Με αφορμή ένα σατιρικό σποτάκι όταν ήταν υπουργός Πολιτισμού. Μόνο αν νιώθεις ελεύθερος μπορείς να λειτουργήσεις. Είσαι δεν είσαι, τουλάχιστον να νιώθεις.<br /><br />Οι αμερικανικές σατιρικές εκπομπές αντιμετώπισαν σημαντικό πρόβλημα όταν ο Ομπάμα με τον πιο ήπιο τόνο του αντικατέστησε τον Μπους, ο οποίος ήταν χρυσωρυχείο για την κωμωδία. Σας έχει συμβεί κάτι ανάλογο;<br />Αντιμετωπίζουμε ακριβώς αυτό το πρόβλημα με τον Παπαδήμο. Μεγάλη κρίση της σάτιρας. Δεν βγάζει ατάκα. Βέβαια ο θίασος είναι πολύ μεγάλος. Ευχαριστούμε το ΠΑΣΟΚ, η αποζημίωση έρχεται από τον υπόλοιπο θίασο.<br /><br />Η καλύτερη περίοδος ποια ήταν; <br />Με τον Σημίτη είχαμε περάσει πολύ ωραία. Όταν έφυγε ο Σημίτης είχαμε στενοχωρηθεί. Λέγαμε ποιος μπορεί να δώσει τόσο πολύ υλικό; Ο Καραμανλής μια χαρά μας αποζημίωσε. Όταν έφυγε ο Καραμανλής, λέγαμε δεν υπάρχει πιο άχρηστος, πιο αστείος. Ευτυχώς υπήρξε ο σωτήρας του έθνους, ο Παπανδρέου. Ήρθε και έκανε μεγαλύτερο φάκελο και από τον Σημίτη. Αλλά ύστερα ήρθε ο Παπαδήμος και εκεί λίγο παγώσαμε. Πιστεύω ότι είναι αρχή ακόμη και θα λυθεί. Ο Θύμιος (Καλαμούκης) τον λέει τραπεζορομπότ. Είναι εύστοχο νομίζω. Είναι ένας Παπανδρέου που λέει τα ίδια πράγματα χωρίς σαρδάμ. Τα λέει με ένα μέταλλο στη φωνή που θυμίζει κομπιούτερ. Σίγουρα έχει ένα τσιπάκι μέσα του, δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν είναι φυσιολογικός. Και μέσα από τα γυαλιά διαβάζουν τα μάτια του data. Δηλαδή τώρα πώς να κοροϊδέψεις το μηχάνημα γερμανικής προελεύσεως... Αρχικά είχαμε και μια ανησυχία για τον Σαμαρά. Δηλαδή λέγαμε, λες να έρθει ο Σαμαράς και να έχουμε πρόβλημα; Όχι μια χαρά θα είναι ο Σαμαράς. Είμαι σίγουρος. Ο Παπαδήμος είναι το πρόβλημα. Ο Σαμαράς είναι μια χαρά, λέει ποιήματα, έχει τη γλειμμένη φράντζα, το γλοιώδες βλέμμα. Όλα καλά...<br /><br />Πάντως, κάνετε κριτική και στην αριστερά, παρότι η εκπομπή σας είναι αριστερόστροφη ...<br />Κάνουμε λιγότερη κριτική στην αριστερά απ’ ό,τι κάνουμε στην κυβέρνηση, στη δεξιά, στην εξουσία. Και νομίζω πως είναι λογικό. Γιατί πολλοί μας κάνουν παράπονα πως για το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ δεν λέτε ποτέ ή λέτε σπάνια. Ε, όχι δεν λέμε! Το θέμα είναι αν το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνουν καλά τη δουλειά τους; Εντάξει, αν είναι κάτι στραβό πολύ ή κάτι κραυγαλέο θα το πούμε.<br />Όπως για τους έντεκα αρχηγούς…<br />Ε, αυτό ήταν γελοίο. Μια αριστερά που έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια και σπάει σε άλλα τρεις χιλιάδες μέσα σε ένα κόμμα, έρχεται και σου λέει θα έχουμε έντεκα αρχηγούς. Αυτό είναι αστείο από μόνο του. Είναι γελοίο. Για τον Ψαριανό μπορούμε να μην πούμε; Αλλά μιλούσαμε για αριστερά και αλλάξαμε θέμα, αλλά τιμής ένεκεν. Ή για τους Κουβελαίους. Όλοι αυτοί. Δεν μπορούμε να μην πούμε γι’ αυτούς. Γι’ αυτούς θα πούμε.<br /><br />Οι φάρσες<br /><br />Μου κάνει εντύπωση ότι μιλάτε με υπηρεσίες δημόσιες, σε φάρσες που κάνετε, και τσιμπάνε. Όπως π.χ. στη φάρσα στο Μαξίμου. Πώς την πατάνε; Είναι άσχετοι;<br />Όχι, δεν είναι άσχετοι. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι οι άνθρωποι δίπλα στον υπουργό. Αυτό είναι το τραγικό. Μας εξυπηρετεί για τη δουλειά μας, δεν μπορώ να πω. Αλλά είναι θλιβερό.<br /><br />Έχετε μετανιώσει για κάποιο αστείο που κάνατε; Έχετε αισθανθεί κάποια στιγμή πως μπορεί να έχετε ξεπεράσει κάποιο όριο;<br />Όχι, πιο πολύ μπορεί να έχουμε μετανιώσει για αστεία που δεν κάναμε. Κι αν δεν τα κάναμε, δεν τα κάναμε γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να τα αντέξει. Υπάρχουν ακόμα πολλά ταμπού. Δεν θα λειτουργούσε το αστείο, δεν θα έβγαζε γέλιο, γιατί είμαστε ήδη αρκετά συντηρητικοί σαν κοινωνία. Παρ’ όλο που δεν έχουμε το άγχος να μην πούμε ένα αστείο γιατί θα χάσουμε νούμερα. Ποτέ δεν λειτουργήσαμε βάσει τηλεθέασης.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-1737523207043695620?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-9420659275475952002012-01-02T09:30:00.000-08:002012-01-02T09:31:28.510-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Dp_Gy7JZalM/TwHp5_PEjVI/AAAAAAAAAdg/bMjeDamb74s/s1600/xionis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Dp_Gy7JZalM/TwHp5_PEjVI/AAAAAAAAAdg/bMjeDamb74s/s400/xionis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693088586409479506" /></a><br /><br /><br /><br />Δεν έχουμε άλλη χώρα έξω από την ενδοχώρα, πατρίδα άλλη δεν έχουμε. Οπουδήποτ’ αλλού, μέτοικοι, ξένοι, αντίγραφα ενός διαβατηρίου, μιας ταυτότητας. Μόνον εντός μας εαυτοί. Μόνον εντός μας ο ακέραιος λόγος, η καίρια πράξη. Εκτός μας, αδέξιο τραύλισμα της ψυχής, άκαιρες, ακρωτηριασμένες χειρονομίες.<br />Κι αν είναι υψηλά και περήφανα τα μέτωπά μας, είν’ επειδή νικηφόρα υπερασπίσαμε τα ενδότερα εδάφη. Κι αν είναι βαθιά χαραγμένα τα πρόσωπά μας, είναι γιατί ποτέ δεν στρέψαμε τη ράχη στις μέσα μας θύελλες. Κι αν είμαστε απόκρημνοι και απλησίαστοι, είν’ επειδή συχνά ακροβατήσαμε στο χείλος του μέσα μας γκρεμού.<br />Κι ας έρθουν τώρα να μας κρίνουν οι κάτοικοι οδών, συνοικιών και πόλεων. Ας έρθουν τώρα να μας κρίνουν οι νομοταγείς πολίτες της ανυπαρξίας. Ας έρθουν οι ακατοίκητοι άνθρωποι.<br /><br />Αργύρης Χιόνης, «Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη»,<br />από την ομώνυμη συλλογή, 1986<br /><br /> <br /><br />Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης έφυγε ανήμερα των Χριστουγέννων, σε ηλικία 68 ετών. Άνθρωπος με ζωή μυθιστορηματική, μοίρασε το χρόνο του σε πολλές χώρες σε πολλά επαγγέλματα. Λαντζέρης και φορτοεκφορτωτής στο Παρίσι το 1967, λίγα χρόνια αργότερα στην Ολλανδία εργαζόμενος σε εκδοτικό οίκο κλασικών κειμένων, από το 1982 μεταφραστής στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες, μέχρι το 1992, όταν παραιτείται και εγκαθίσταται στο Θροφάρι της ορεινής Κορινθίας ζώντας ως αγρότης και συγγραφέας, καλλιεργώντας καρπούς και στίχους. Στο έργο του συγκαταλέγονται 12 ποιητικές συλλογές, αφηγήματα, θεατρικά έργα και μια σειρά ποιητικών μεταφράσεων.<br />Αλήθεια πώς να μιλήσεις για το θάνατο ενός ποιητή του οποίου οι λέξεις είναι κεντημένες με θάνατο ήδη από τους πρώτους στίχους (Χτες ζούσα, τώρα ζω, / αύριο δεν ξέρω αν θα ζω μας λέει στο πρώιμο ποίημα του «Αναμονή»), όταν όλα του τα ποιήματα μοιάζουν με επιγράμματα της ίδιας της μοίρας του ανθρώπου; Ο θάνατος μπολιάζει την ανθρώπινη ζωή με το παράλογο (Τι πάθος παράλογο κι ο θάνατος). Η ποίηση του Αργύρη Χιόνη αποτελεί εικονοποίηση αυτού του βαθύτερου παραλόγου, ενσάρκωσή του σε λέξεις, τοποθέτηση του σε μια σειρά από ποιητικά περιστατικά. Ο θάνατος, η μοναξιά, το σκοτάδι και η ακινησία, γίνονται τα πιο συχνά μοτίβα του. Τόσο συχνά η ζωή προσπερνά (πίσω από την ράχη του συμβαίνει η ζωή) και το τοπίο της μοναξιάς γίνεται προσωπική έκταση και πεδίο αναμέτρησης (Πλανιέμαι μέσα στο τασάκι μου/ Τοπίο στάχτης/ Σκαρφαλώνω πάνω στις γόπες που εγώ κάπνισα/ Μέχρι να βρω έναν ορίζοντα/ Να δω επιτέλους τον ήλιο ν’ ανατέλλει).<br />Το αυτονόητο και το καθημερινό εξεγείρονται και ζητούν να σπάσουν την κανονικότητά τους (τα πράγματα επαναστατούν/ δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα/ να κυριαρχούμε πάνω τους). Η γεωμετρία της τακτοποιημένης ζωής λοιδορείται (ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει). Η κωμική ανατροπή γίνεται κυρίαρχο μέσο και βασική προϋπόθεση του ποιήματος. Ο ποιητής περνά έτσι από τις μυθολογικές αναφορές των πρώτων συλλογών, στην μυθολόγηση της κάθε στιγμής, του ελάχιστου. Ενός ελάχιστου που μεταμορφώνεται στον κόσμο. Μια ανταλλαγή και μία γέννηση από το τίποτα στο Ένα και ξανά πίσω στο τίποτα. Έτσι η ποίηση γίνεται απάντηση, ένα θέμα ζωής και θανάτου (Αν σταματήσεις/ το τραγούδι/ θα τελειώσει/ ο κόσμος).<br />Ο ποιητής ονοματίζει ξανά τον πεπερασμένο κόσμο (ονομάζεις τα πράγματα και υπάρχουν). Το γνωστό γίνεται άγνωστο, το άγνωστο οικείο. Στα «Εσωτικά Τοπία» (1991), ο ποιητής προσφέρει ορισμούς και περιγραφές για τον άνθρωπο, την ψυχή, το μαχαίρι και την ποίηση. Όλο και πιο συχνά ο Αργύρης Χιόνης ορίζει: Είμαστε, είμαι, ήμουν… περιγράφοντας τον εαυτό του ως στίχο, ιστορώντας τη ζωή ως ποίηση. Στον «Ακίνητο δρομέα» (1996) μια από τις σημαντικότερες συλλογές του, η άθληση γίνεται παραβολή της ζωής, ο ιδρώτας της ανθρώπινης εμπειρίας, παιχνίδι. Ένας παλαιστής παλεύει με το χρόνο, ένας σφυροβόλος γίνεται αστερισμός και ο μοναχικός δρομέας στέκει θλιμμένος, σχεδόν ακίνητος.<br />Τα πρόσωπα των ποιημάτων του Αργύρη Χιόνη λειτουργούν σε μια παραμυθιακή αοριστία, ταιριαστή στον κάθε άνθρωπο: ένας μοναχικός κύριος, ένας τυφλός, ένας κάποιος, μια γυναίκα, δύο άνθρωποι και μια αγαπημένη. Το ποίημα γίνεται όχημα προς ένα συναίσθημα οικουμενικό και ο στίχος τόσο συχνά μένει ελάχιστος σαν ένα κοχύλι, σαν μια υποψία χρώματος. Πέτρες, σιωπή σκοτάδι (Ελάχιστος, μόλις ορατός δια γυμνού οφθαλμού, ένας άνθρωπος ταξιδεύει μες στο ποτήρι του και ναυαγεί).<br />Η ποίηση του Αργύρη Χιόνη αποτελεί απόδειξη και παράδειγμα για μια σειρά από αρχές, ηθικές, αισθητικές, ποιητικές. Αλλά όταν πεθαίνει ένας ποιητής, οι λέξεις φτωχαίνουν και αδυνατούν να περιγράψουν τη θλίψη. Έτσι και τώρα. Έτσι και για τον Αργύρη Χιόνη.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-942065927547595200?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-56637895058979589702012-01-02T09:24:00.000-08:002012-01-02T09:26:19.340-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-_w-j1cD5b5c/TwHos5JzR5I/AAAAAAAAAdU/C9QSjV8DBfk/s1600/tsalapatis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_w-j1cD5b5c/TwHos5JzR5I/AAAAAAAAAdU/C9QSjV8DBfk/s400/tsalapatis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693087261926836114" /></a><br /><br /><br />Πίναμε νερό ζεστό όλο το καλοκαίρι εκείνο. Περπατούσα μαζί της στο δρόμο με τα ψηλά δέντρα, συζητούσαμε αδιάφορα και κυνηγούσαμε σκιές. Όταν τις πιάναμε, τις βάζαμε σε ένα ψάθινο καλάθι. Και κάθε νύχτα, πριν γυρίσουμε στο σπίτι μας, μετρούσαμε τις σκιές, τις ράβαμε και φτιάχναμε ένα σκοτάδι. Με αυτό καλύπταμε το παρκαρισμένο μας αμάξι.<br />Μια μέρα έπαιζα χαρτιά με τη σκιά μου. Δεν γνωρίζω αν ήταν οι κακές μου επιδόσεις στο χαρτοπαίγνιο, οι οποίες με έχριζαν άμεσα έναν συμπαίκτη βαρετό, ή ίσως το γεγονός ότι ένιωθε παραμελημένη σε σχέση με τις ξένες σκιές. Μα μόλις ο δεύτερος γύρος τελείωσε, έφυγε τσαντισμένη χτυπώντας την πόρτα πίσω της. Με παράτησε και από τότε έμεινα χωρίς σκιά. Οι επιπτώσεις ήτανε άμεσες. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να μου μιλούν, τα σκυλιά με κυνηγούσαν γαυγίζοντας και τα παιδιά μου πετούσανε πέτρες.<br />Προσπάθησα να ορθοποδήσω, να πάρω αποφάσεις. Μέσα στην απόλυτη και ιδρωμένη απελπισία μου, αγόρασα μια μπέρτα. Περιφέρθηκα μαζί της παριστάνοντας ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Μα δεν ήταν το ίδιο. Τότε αποφάσισα να ψάξω την σκιά μου. Είχα αλλάξει. Είχα γίνει δειλός. Αναγνωρίζοντας την επιρροή της πάνω μου, την απόλυτη εξουσία που μου ασκούσε η συνοδεία της, δεν άργησα να ανακαλύψω και το φόβο. Δεν είναι ντροπή να το ομολογήσω, φοβόμουνα τη σκιά μου.<br />Ταπεινωμένος άρχισα να την ψάχνω. Έψαχνα μέσα στο καλοκαίρι, όταν τα τζιτζίκια τραγουδούν και η ζέστη έχει δόντια. Και αφού περιπλανήθηκα αρκετά, ένα πρωί σε τόπο μακρινό συνάντησα τα ίχνη της. Δούλευε σε μια μεγάλη πλαζ. Τις νύχτες σχεδόν αόρατη μες στα σκοτάδια, γυρνούσε στην έρημη αμμουδιά και πριόνιζε τις ομπρέλες. Έτσι, τις μέρες με το βαρύ ήλιο, σε μια παραλία καραφλή από ίσκιους, νοίκιαζε τις υπηρεσίες της, ξαπλώνοντας πάνω στα κουρασμένα σώματα των παραθεριστών, απλώνοντας το δροσερό εαυτό της. Κέρδιζε πολλά χρήματα και ήτανε λογικό… δεν ήθελε να επιστρέψει σε αυτή την τόσο εγκλωβιστική μας συνύπαρξη. Ένιωσα την απελπισία να λούζει το μέτωπό μου.<br />Μα μια μέρα η τύχη της άλλαξε. Μια αγέλη νεοναζί την πέτυχε. Την τρύπησε, φορές πολλές με ένα κατσαβίδι, κάνοντάς την να πληρώσει για το μαύρο της δέρμα. Την τρύπησαν όπως το χαλάζι τρυπάει την τέντα. Και αυτή, κουρελιασμένη σύρθηκε πίσω στο σπίτι μας.<br />Την υποδέχτηκα θυμωμένος. Τη δίκασα και την καταδίκασα πρόχειρα, με διαδικασίες συνοπτικές. Μέσα από την καταδίκη της και το συνοφρυωμένο των φρυδιών μου, ανέκτησα τελικά και πάλι το αρχικό μου μέγεθος. Με τέσσερα καρφιά την κάρφωσα, στη ρίζα ενός παλιού ρολογιού. Μέχρι και σήμερα στέκει εκεί εγκλωβισμένη. Στέκει εκεί και κάθε μία ώρα μου υπενθυμίζει πως δεν έχω πολύ χρόνο. Και γω περιπλανιέμαι σε ένα σπίτι που όλο μεγαλώνει,<br />σταματώντας για λίγο, κάθε τόσο,<br />συνεχίζοντας για λίγο, κάθε τόσο.<br />Έτσι, προχωρούμε όλοι εμείς, άνθρωποι και σκιές, τρυπημένοι από το χρόνο. Βυθομετρώντας τις επιφάνειες, δωροδοκώντας τις λέξεις, εξετάζοντας εκεχειρίες. Όλοι εμείς, που βγήκαμε από τη σκιά για να βρούμε το σκοτάδι.<br /><br />(Από το Ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ, εκδόσεις Εκάτη)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-5663789505897958970?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-826916938045016512012-01-02T08:55:00.000-08:002012-01-02T08:57:19.730-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-6hURLL_thj8/TwHhtzJ1bkI/AAAAAAAAAdI/1T-K1MmDLv0/s1600/alexakis1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6hURLL_thj8/TwHhtzJ1bkI/AAAAAAAAAdI/1T-K1MmDLv0/s400/alexakis1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693079580914839106" /></a><br /><br />Πρώτη συνάντηση με τον συγγραφέα της «Πρώτης λέξης» και με κερδίζει από την πρώτη ώρα η αίσθηση ότι συνομιλώ με ένα άνθρωπο που έχει το πάθος για τη συγγραφή και την έρευνα που αναδύεται από τα βιβλία του, που «ζει αυτά που θέλει να γράψει και δεν γράφει αυτά που ζει», που αγαπά τον άνθρωπο και πιστεύει στους νέους. Η αμετανόητη τάση μου να ταυτίζω το έργο με το δημιουργό, με έχει φέρει συχνά σε δύσκολη θέση. Στην περίπτωση του Βασίλη Αλεξάκη, όμως, η συνομιλία μαζί του ήταν αεράκι στα πανιά μου. Όπως και η ανάγνωση των βιβλίων του. Αυτή τη θετική και υποστηρικτική ενέργεια δεν κουράζεται να την προσφέρει.<br />Ζ.Γ.<br /><br /> <br /><br />Τη συνέντευξη πήραν<br />η Ζωή Γεωργούλα<br />και ο Θωμάς Τσαλαπάτης<br /><br />Η αναζήτηση για τη γέννηση και την εξέλιξη της γλώσσας επανέρχεται τακτικά στα βιβλία του Βασίλη Αλεξάκη σαν κινητήρια δύναμη για τη συγγραφή και μοιάζει σαν να αναλαμβάνει το ρόλο του παθιασμένου δημοσιογράφου ή του ερευνητή, για να την ικανοποιήσει. Τι προηγείται, η περιέργεια ή η στοιχειοθέτηση του μύθου; «Αναγκάζομαι να διαπιστώσω ότι οι γλώσσες είναι κεντρικό θέμα σε τρία βιβλία μου, αν και δεύτερο κεντρικό θέμα. Διότι πάντα το θέμα είναι μυθιστορηματικό και πάνω σε αυτό χτίζεται μια έρευνα ή μια αναζήτηση γύρω από τη γλώσσα. Δεν γράφω αυτά που ζω, αλλά ζω αυτά που θέλω να γράψω. Δεν δικαιολογείται σε ένα μυθιστόρημα να κάνει κάποιος αυθαιρεσίες, άλλωστε έχω ένα τεράστιο πεδίο ελεύθερο, το ίδιο το μυθιστόρημα. Το θέμα της έρευνας έχει ενδιαφέρον για μένα στο βαθμό που παράγει ιστορίες, διότι όλες οι λέξεις έχουν να πουν μια ιστορία, αλλά και γιατί αυτή η διαδικασία βοηθάει στην ανάπτυξη του μυθιστορήματος, η οποία με τη σειρά της βοηθάει στην έρευνα. Υπάρχει ένα διάλογος. Στην περίπτωσή μου, πάντως, η έρευνα εκφράζει μια αγάπη, όχι μια επιστημονική περιέργεια. Δεν είμαι γλωσσολόγος που αφηγείται μια ιστορία».<br />Σε αυτά τα βιβλία [«Η μητρική γλώσσα» (1995), «Οι ξένες λέξεις» (2003) και «Η πρώτη λέξη» (2011)] η εξερεύνηση της γλώσσας μοιάζει σαν εργαλείο για τη διαχείριση της ιδέας ή του βιώματος της απώλειας. «Το θέμα και στα τρία βιβλία που συζητάμε είναι ο θάνατος. Στη Μητρική γλώσσα είναι ο θάνατος της μάνας, οπότε η επιστροφή στα ελληνικά λειτουργεί ως υποκατάστατο της φωνής της μάνας. Στις Ξένες λέξεις είναι ο θάνατος του πατέρα, που ο αφηγητής δεν αντέχει να τον εκφράσει στη γλώσσα του πατέρα και χρειάζεται μια νέα γλώσσα για να είναι λιγότερη επώδυνη η αναφορά. Στην Πρώτη λέξη είναι ο θάνατος του αδελφού. Σε σχέση με το θάνατο της μάνας μου, ίσως μέσα από τις ελληνικές λέξεις έψαχνα να βρω τη φωνή της μάνας μου. Με την αφρικάνικη γλώσσα που έμαθα για τις Ξένες λέξεις ήταν ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή στον πατέρα μου, ο οποίος<br />ήταν ηθοποιός και λίγο παραμυθάς, θα άρεσε να μιλήσω για κείνον σε μια άγνωστη τελείως γλώσσα και στους δυο μας, θα τον διασκέδαζε. Στην Πρώτη λέξη το ότι η αδελφή αναγκάζεται να μπει στα χωράφια του αδελφού του αμέσως μετά το θάνατό του, είναι ένας τρόπος να τον κρατήσει ζωντανό, να συνομιλεί μαζί του σε ένα νέο είδος σχέσης, διότι αυτός πια δεν μιλάει και έχει πάρει το λόγο η αδελφή».<br />Επικοινωνεί και γράφει τα βιβλία του σε δύο γλώσσες, ελληνικά και γαλλικά, με την ίδια ευχέρεια, ενώ έμαθε και μια αφρικανική γλώσσα, τα σανγκό, για χάρη της συγγραφής. Αισθάνεται άραγε να απομακρύνεται από τη μητρική του γλώσσα και τα βιώματά της; «Καμία γλώσσα δεν σε απομακρύνει από τις άλλες. Αντίθετα, ερχόμενος σε επαφή με άλλες γλώσσες ανακαλύπτεις πτυχές της δικής σου γλώσσας. Και λόγω των γνώριμων λέξεων που συναντάς, αλλά και λόγω των διαφορών. Στην αφρικανική σανγκό, ας πούμε, χρησιμοποιούν την άρνηση στο τέλος της πρότασης, εμφανίζουν όλα τα πράγματα θετικά, ακόμα και το θάνατο. Είναι μια γλώσσα αισιόδοξη μέχρι την τελευταία λέξη. Αυτή είναι μια παρατήρηση που σε βάζει σε σκέψεις για τα ελληνικά ή τα γαλλικά που δηλώνουν την άρνηση νωρίς σε μια πρόταση».<br /><br />Η γλώσσα<br />ως πολιτικό εργαλείο<br /><br />Η επικοινωνία των γλωσσών κατά την εξέλιξη τους, που αποδεικνύεται και από την επιστημονική έρευνα, έχει και πολιτική αξία. Αφαιρεί το επιχείρημα της ανωτερότητας της μιας γλώσσας έναντι της άλλης. «Με ενδιέφερε πολύ και η πολιτική πλευρά. Να δοθεί μια απάντηση στους απανταχού εθνικιστές για την υπεροχή της γλώσσας που ο καθένας τους υπερασπίζεται. Χάρηκα πολύ που υποστηρίχθηκε αυτό και επιστημονικά. Πόσες ξένες λέξεις έχουν από την αρχαιότητα ακόμη τα ελληνικά... Πράγμα, μάλιστα, που ο Πλάτωνας δεν το αναφέρει καθόλου, σαν να μην υποψιάζεται ότι τα ελληνικά έχουν δανειστεί ξένες λέξεις, ότι οι γλώσσες επικοινωνούν. Αυτό οφείλεται και στη δική του θεωρία, με την οποία καπελώνει τη γλώσσα, ότι η γλώσσα είναι ένα θείο δημιούργημα. Όταν ξεκινάς έτσι, αυτοπεριoρίζεσαι, δεν αφήνεις περιθώρια έρευνας».<br />Ζούμε σε μια εποχή που η γλώσσα λειτουργεί και ως εργαλείο αποπλάνησης από τους πολιτικούς. «Η γλώσσα μοιραία παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις. Αυτό το διαπιστώσαμε και στη Χούντα, που υιοθέτησε ένα πολύ συγκεκριμένο λεξιλόγιο, και με τον Αντρέα Παπανδρέου, που εισήγαγε νέους όρους. Εδώ και καιρό βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η πολιτική κάνει χρήση της γλώσσας για να εξαπατά. Οι λέξεις έχουν σημασία. Στα σάνγκο η λέξη πολιτικός σημαίνει απατεώνας και τίποτα άλλο. Είναι μάλλον μια λέξη που έφτασε εκεί μέσω των Γάλλων και της δόθηκε αυτή η έννοια».<br />Η γλώσσα υπάρχει όπως χρησιμοποιείται για να πραγματώνει την επικοινωνία αυτών που την μιλούν. Συχνά έχει ταλαιπωρηθεί και έχει ταλαιπωρήσει λόγω εκείνων που επιμένουν να την αντιλαμβάνονται ως ανάμνηση και όχι ως παρόν. Ζούμε μια τέτοια περίοδο σήμερα; «Μια καλή περίοδος για τη γλώσσα ορίζεται και από το αν η γλώσσα ανανεώνεται από τον κόσμο και όχι από την ηγεσία. Όπως έγινε στη μεταπολίτευση. Χρειάζεται η γλώσσα να είναι ελεύθερη. Και απευθύνομαι κυρίως στους μεγαλύτερους, διότι από μια ηλικία και μετά νοσταλγούν τη γλώσσα που έμαθαν στο σχολείο και αγανακτούν όταν αυτή η γλώσσα τείνει να εξαφανιστεί. Μα είναι μοιραίο, διότι και οι ίδιοι οι άνθρωποι που έμαθαν αυτή τη γλώσσα τείνουν να εξαφανιστούν. Οι γλωσσολόγοι δεν ανησυχούν για αυτό το φαινόμενο. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρία φρένα: η ακαδημαϊκή συντήρηση, που επηρεάζει και το υπουργείο Παιδείας, η εκκλησία, η οποία δεν έχει παραδεχθεί ότι η επίσημη γλώσσα είναι η δημοτική. Η εκκλησία μάλιστα δεν επιτρέπει να μεταφραστούν τα εκκλησιαστικά κείμενα στη δημοτική, υπάρχει και άρθρο στο Σύνταγμα που το απαγορεύει. Δεν ξέρω άλλη χώρα στον κόσμο όπου το Σύνταγμα να επεμβαίνει σε γλωσσικά θέματα. Το τρίτο στοιχείο αντίδρασης είναι η ίδια η ελληνική διοίκηση. Είναι αδιανόητο, ας πούμε, να μην ισχύει η δημοτική για τα κύρια ονόματα».<br /><br />Η θρησκεία του χρήματος<br /><br />Τα σύνορα στις γλώσσες καλά κρατούν. Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης κλονίζεται, τη στιγμή που μια ενιαία νεοφιλελεύθερη πολιτική επιχειρείται να επιβληθεί σε όλους τους λαούς των χωρών του κοινού νομίσματος. Υπάρχει ελπίδα αντίστασης; «Το ζήτημα που προκύπτει πίσω και πάνω από όλα αυτά είναι τι ζωή θέλουμε να κάνουμε. Θα έπρεπε να σταματήσουν όλα και να ξεκινήσει μια συζήτηση για το τι ζωή θέλουμε. Αυτός θα ήταν ένας τρόπος να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα. Η επιδίωξή μας ποια είναι τώρα; Να ξαναμαζέψουμε λεφτά και να ξαναρχίσει η κατανάλωση; Για αυτό το «όραμα» αγωνιζόμαστε και αγωνιούμε; Αυτός ο τρόπος ζωής ήδη από τον Μάη του 68 είχε καταδικαστεί από μια μερίδα της νεολαίας. Μοιάζει σαν να κάνουμε μπρος πίσω. Νομίζω ότι οι νέοι έχουν τεράστιο ρόλο να παίξουν τώρα. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και το κίνημα των Αγανακτισμένων. Πριν ένα μήνα περίπου είδα τον Στεφάν Εσέλ στη Νορμανδία και παρακολούθησα μια ομιλία του για την άνοιξη στις αραβικές χώρες. Κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι το γαλλικό κοινό μιλούσε για τη θρησκεία σε αυτές τις χώρες και για το πόσο επικίνδυνη είναι. Ο μονοθεϊσμός βέβαια δεν επιτρέπει τη μετριοπάθεια και το ίδιο ισχύει και για τις δικές μας μονοθεϊστικές θρησκείες. Ο Εσέλ συμφώνησε μεν, αλλά τους είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον, ότι θρησκεία δεν είναι αυτή που εμπνέεται από έναν θεό, υπάρχει και η δική μας θρησκεία, αυτή του χρήματος που μας κάνει εξίσου φανατικούς. Την ίδια καταγγελία που αρθρώνουν οι Γάλλοι για τους μουσουλμάνους την έκανε για τη δυτική κοινωνία. Θέλω να ελπίζω ότι η περίοδος κρίσης θα φέρει μια ανανέωση, όμως πρέπει να ανοίξει η συζήτηση που προαναφέραμε, την οποία όλοι σχεδόν αποφεύγουν. Εγώ μάλιστα διαφωνώ με αυτούς που λένε για τους νέους ότι δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν. Βέβαια δεν το ξέρουμε, το θέμα είναι να το βρούμε, τώρα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση. Εδώ που φτάσαμε, φτάσαμε λόγω βεβαιοτήτων, όχι λόγω αμφιβολιών. Η αρχή της λύσης θα προκύψει από τη νεολαία».<br /> <br />Εκκλησία: η πρώτη<br />ελληνική επιχείρηση<br /><br />Η πολιτική των ευρωπαϊκών ελίτ επικρέμαται και πάνω από τους Γάλλους πια. Οι Γάλλοι έχουν αγανακτήσει ή βρίσκουν καταφύγιο στο στερεότυπο του τεμπέλη Έλληνα; «Οι Γάλλοι είναι σαν ζαλισμένοι από την κρίση και το φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους. Ο παριζιάνος που ήταν παλιότερα υπερόπτης ή εθνικιστής, είναι σήμερα φοβισμένος. Μεγάλη αλλαγή. Ίσως λοιπόν οι Αγανακτισμένοι να προκύψουν και στη Γαλλία. Το κλίμα όσον αφορά την Ελλάδα είναι μάλλον θετικό και σε αυτό παίζουν ρόλο και οι έλληνες πανεπιστημιακοί στη Γαλλία. Ωστόσο, η Ελλάδα χάνει συνεχώς έδαφος στη Γαλλία. Για παράδειγμα, συρρικνώνεται η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών. Αυτό που κερδίζει έδαφος συνεχώς και με ένταση στη Γαλλία είναι η επίθεση εναντίον της ελληνικής εκκλησίας. Εφημερίδες δημοσιεύουν συχνά γελοιογραφίες για το σκάνδαλο της εκκλησιαστικής περιουσίας που δεν φορολογείται. Είναι μέγα θέμα και αποτελεί και συχνή ερώτηση που δέχομαι, στην οποία απαντώ ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που ζητιανεύει καθισμένη στους πρόποδες ενός βουνού από χρήματα που είναι η εκκλησιαστική περιουσία. Η εκκλησία είναι η πρώτη ελληνική επιχείρηση με υποκαταστήματα σε όλες τις γειτονιές, τα οποία δεν έχουν υποστεί καμία κατάληψη. Σε αυτό η γαλλική κοινωνία αντιδρά πάρα πολύ. Οι Γάλλοι δεν λένε δεν θα σας πληρώνουμε επειδή είστε τεμπέληδες, όπως ακούγεται στη Γερμανία, αλλά: δεν θα πληρώνουμε εμείς για να μην πληρώνουν οι παπάδες σας».<br />Αυτός ο λόγος όμως που δίκαια απασχολεί τους Γάλλους, παρότι εκφέρεται εν μέρει από την αριστερά, δεν υιοθετείται σθεναρά από τους Έλληνες. «Πρόκειται για μια από τις πολύ συντηρητικές όψεις της ελληνικής κοινωνίας, άκρως συντηρητική. Η αντιμετώπιση της εκκλησίας από το μέσο έλληνα είναι σχεδόν η αντιμετώπιση ενός ακροδεξιού. Στην Ελλάδα όταν αναφέρομαι σε αυτό το ζήτημα υπάρχει μια αντίδραση, με το επιχείρημα ότι η εκκλησία κάνει κάποιες αγαθοεργίες. Μα αυτό το κάνω κι εγώ, δεν χρειάζεται να είμαι πάμπλουτος».<br />Εν αναμονή, λοιπόν, μιας νέας συνάντησης με τον Βασίλη Αλεξάκη, μέσω του επόμενου βιβλίου του. «Η ιδέα είναι κάποιος που δεν μπορεί να περπατήσει και περιφέρεται σε έναν κήπο του Παρισιού, τον κήπο του Λουξεμβούργου, γιατί δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Είναι ένας κήπος που έχει παίξει ρόλο σε πολλά γαλλικά μυθιστορήματα, στους Άθλιους, στους Τρεις σωματοφύλακες, και στη γαλλική ιστορία, και ο ήρωας φαντάζεται ότι επανέρχονται εκεί όλοι οι ήρωες της παιδικής του ηλικίας». Αυτό το βιβλίο υπήρξε αφορμή για μια συναρπαστική εξερεύνηση, στις κατακόμβες του Παρισιού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-82691693804501651?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-22625359922204827802011-12-12T03:35:00.000-08:002011-12-12T04:02:02.498-08:00Πριν από μας αιώνιο ένα βήμα<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xlmEFA0-LrE/TuXtBo2mhrI/AAAAAAAAAc8/v_QVlA8elm4/s1600/egon%2Bschiele%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xlmEFA0-LrE/TuXtBo2mhrI/AAAAAAAAAc8/v_QVlA8elm4/s400/egon%2Bschiele%2B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685210717027206834" /></a><br />Ολη μου τη ζωή δεν ξεπέρασα τα σαράντα πέντε κιλά, ίσως γι’ αυτό δεν μ’ έπαιρνε ο κόσμος στα σοβαρά, στα λεωφορεία οι άνθρωποι με αγνοούσαν και περνούσαν διαμέσου του κορμιού μου, στο τέλος το πίστεψα κι εγώ η ίδια πως δεν ήμουν εκεί κι έγινα διάφανη. Αυτό ξεκίνησα να σου πω λέγοντας για τη τζαμαρία και τον παράδεισο, πως με απορρόφησε τελικά το γυαλί, αναλήφθηκα ένα ανύποπτο πρωινό σαν σπασμένη λάμπα μεταξύ μαινόμενων χερουβείμ, είμαι η πρώτη γυαλένια οσία στο χριστιανικό εορτολόγιο, οι μελλούμενες γενιές θα γιορτάζουν την επέτειο της αναλήψεώς μου θρυμματίζοντας με πέτρες βιτρίνες πολυκαταστημάτων. Πρόσεχε, κόβω απ’ όλες τις μεριές.<br />(απόσπασμα του πεζογραφήματος «Το γυαλί», από τη συλλογή «Χάντρες»).<br /><br /><br />Η Χρυσή Καρπαθιωτάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών. Το 2004 εξέδωσε τη συλλογή πεζογραφημάτων «Χάντρες, οχτώ εξομολογήσεις και ένας επίλογος» από τις εκδόσεις Πάροδος και από τον ίδιο εκδοτικό, ένα χρόνο μετά, εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Η Φυσαρμόνικα». Ποιήματά της έχουν επίσης εκδοθεί σε περιοδικά όπως το Πλανόδιον, η Ποίηση και αλλού.<br />Η ποίηση της Χρυσής Καρπαθιωτάκη (τόσο στα ποιητικά όσο και στα πεζά κείμενά της) είναι μια ποίηση αυστηρά ενική. Μια προσπάθεια να οριστούν οι αλλαγές στα μεγέθη της μονάδας-υποκειμένου και του κόσμου που την περιβάλει. Η ποιήτρια ζει έναν κόσμο καθημερινό, μα στη μεταφορά από το βίωμα στην ποίηση ο κόσμος αυτός αλλάζει. Τα κείμενα περιγράφουν ακριβώς την ενσάρκωση της ποίησης στο σώμα του έξω κόσμου και αποτελούν μαρτυρία της μεταμόρφωσής του. Η ίδια η ποιήτρια, ως πρωταγωνίστρια του κόσμου, δεν μένει μακριά από τη συνθήκη της μεταμόρφωσης ακόμα και όταν αυτή υπάρχει μόνο ως ενδεχόμενο (μάζεψα σ’ ένα χαρτόκουτο τα ενδεχόμενά μου/κι έπεσα για ύπνο).<br />Χώρος των ποιημάτων μένει σχεδόν πάντα ο καμβάς της πόλης, μια περιοχή άλλοτε απειλητική και άλλοτε μουντή και ασπρόμαυρη (Η πόλη τούτη μ’ έχει ερωτευτεί /Αγκαθωτή στη φούστα μου γαντζώνεται /Όρκους ζητά και σημαδεύει το αύριο). Η οικία ή το δωμάτιο τόσο συχνά αποτελούν καταφύγιο, γεννώντας ταυτόχρονα ασφάλεια και μόνωση. Η μοναξιά γράφει τους στίχους (Τώρα τα βράδια αφήνω τις κουρτίνες ορθάνοιχτες -τι να φοβηθώ;- βγάζω τα ρούχα μου μπροστά στον καθρέφτη, έτσι για να έχω παρέα). Η ποίηση της Καρπαθιωτάκη γεννιέται από αντικείμενα που μπορεί κάποιος να συναντήσει παντού, αντικείμενα σχεδόν μη αντιληπτά λόγω της καθημερινής τους παρουσίας, μια φυσαρμόνικα, ένα χρυσόψαρο, μια τζαμαρία, μια σχολική φωτογραφία. Το μικρό τους μέγεθος μέσα από την έκφραση παίρνει νέες διαστάσεις ειπωμένο με το περιφραστικό νέο του όνομα. Με τρόπο όμοιο, ως αφετηρία του κειμένου ορίζεται ένα μικρό περιστατικό καθημερινό και τετριμμένο, μια ερώτηση της δασκάλας, μια μετακόμιση, η αναμονή σε έναν σταθμό. Το ατομικό βίωμα πολλαπλασιάζεται και ταυτίζεται με το χώρο και το χρόνο (Ζήσαμε μια σύντομη αιωνιότητα/ κάθε φορά που μού εσφιγγες το χέρι/ Έφευγε και από μία δεκαετία).<br /><br />Αφίξεις και αναχωρήσεις<br /><br />Η ποίηση της Καρπαθιωτάκη είναι η ποίηση της συνάντηση και του αποχωρισμού. Άντρες που φεύγουν και άγνωστοι που παραμένουν άγνωστοι, ορίζουν μια επαφή και μια χειρονομία σχεδόν αδύνατη (Όμως τα δάχτυλά μου είχαν τόσο πολύ αδυνατίσει, έτρεμα μη σε τρυπήσω αν σ’ αγγίξω) ή έστω ευρισκόμενη στην αρχαιολογία της επαφής (Μην ψάξεις μες στην τσέπη θα σε κόψουν/ τα θρύψαλα απ’ το τελευταίο χάδι μου). Οι περαστικοί και οι ξένοι γίνονται σύνορο και στοίχημα της μοναξιάς. Η πρωταγωνίστρια τους πλησιάζει, τους μιλά, τους μοιράζεται. Στην πιο απλή συνάντηση με έναν γείτονα ή έναν άνθρωπο με ένα μαύρο σακάκι ή στην πιο παράδοξη συντροφιά με μία μοίρα, έναν αρχάγγελο ή έναν αποκεφαλισμένο από την γαλλική επανάσταση. Η αποχώρησή τους, σηματοδοτεί το ίδιο το καταφύγιο της φυγής (Έρχομαι στο σταθμό έτσι, από συνήθεια, χαζεύω τους ανθρώπους που περιμένουν να ταξιδέψουν. Είναι γοητευτικοί οι άνθρωποι όταν έχουν στο βλέμμα τους τη φυγή. Αλλά τους άλλους, αυτούς που φθάνουν, δεν τους κοιτάω ποτέ. Είναι ολόκληροι μια ματαίωση… από το μέτωπο μέχρι τις σόλες των παπουτσιών τους. Καταλαβαίνετε, γι’ αυτό διστάζω να κόψω εισιτήριο).<br />Μπορεί, όπως η ίδια η ποιήτρια μας περιγράφει, η ποίηση να είναι παιδί του πένθους, αλλά τελικά σημασία έχει το πώς διαχειρίζεσαι το κάθε βάρος, την περίεργη αυτή σιωπή που υψώνεται πίσω από τις λέξεις, τα τοπία και τα πρόσωπα των ποιημάτων της Χρυσής Καρπαθιωτάκη. Η ίδια μοιάζει να πλησιάζει το κάθε φαινόμενο με κατανόηση, με ένα αίσθημα προσωπικής ευθύνης και προπάντων με μια πραγματικά σπάνια τρυφερότητα ακόμη και στο επώδυνο:<br /><br />Να ντύνεσαι ζεστά<br />να μην το παρακάνεις<br />Με το τσιγάρο να με θυμάσαι όταν<br />Ερωτεύεσαι και βρέχει.<br /><br />(Τα βιβλία της Χρυσής Καρπαθιωτάκη είναι δύσκολο να βρεθούν στο εμπόριο. Ο ενδιαφερόμενος θα μπορούσε όμως να ανατρέξει σε μια αρκετά εκτεταμένη σειρά ηλεκτρονικών αναδημοσιεύσεων στο ιστολόγιο «Κενός Τίτλος» στην παρακάτω διεύθυνση:<br /><br />http://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/ )<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-2262535992220482780?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-8661876905576006992011-12-04T08:06:00.000-08:002011-12-07T02:01:27.387-08:00Από τον ανέξοδο εναλλακτισμό στη φθηνή σάτιρα<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IO1EhDL71Hg/TtucKok8MgI/AAAAAAAAAcw/LdixHMiyR8o/s1600/idryma.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IO1EhDL71Hg/TtucKok8MgI/AAAAAAAAAcw/LdixHMiyR8o/s400/idryma.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682307061362995714" /></a><br /><br />Το δελτίο ειδήσεων του Σκάι αποτελεί έναν από τους χαρακτηριστικότερους φορείς εξουσιαστικού λόγου στη δημόσια σφαίρα. Η κρίση πάντα περιγράφεται ως ένα κακό το οποίο πλησίαζε εδώ και καιρό, ως μια μοίρα στην οποία όλοι συμβάλαμε εξίσου, τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ως αναγκαία αν και πολλές φορές δειλά σε σχέση με την αποφασιστικότητα (για άλλους σκληρότητα) τους. Σε καθημερινή βάση, τα ρεπορτάζ περιγράφουν -σαν σε μυθιστόρημα της πεντάρας σε συνέχειες- τις σπατάλες και τις αυθαιρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων, το παράλογο των κλειστών επαγγελμάτων, τη δυσλειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου, τον ανθελληνισμό των λιμενεργατών και των ταξιτζήδων που δυσκολεύουν τη ζωή των τουριστών, τις αμαρτίες και τα εγκλήματά μας, τις ευθύνες μας απέναντι στην κρίση και τους εταίρους μας, όλα συνδεδεμένα με την πλαστική αυστηρότητα των αποστειρωμένων ντεκόρ και των αποστειρωμένων παρουσιαστών των δελτίων.<br />Σε πολλούς προκαλούσε συχνά εντύπωση η επιλογή του σταθμού να προβάλλει την Ελληνοφρένεια ως εκπομπή που θα προηγείται καθημερινά των δελτίων του (το περίφημο lead-in). Εκπομπή με επιθετική σάτιρα τόσο στις επιλογές όσο και στους τρόπους της, η Ελληνοφρένεια δεν δίσταζε να θίξει θέματα που άλλες σατιρικές εκπομπές αποφεύγουν όπως την εκκλησία, τον εθνικισμό, την τηλεοπτική εξαχρείωση, αλλά κυρίως να περιγράψει με κωμικό τρόπο την αντίθεσή της στην κυβέρνηση, στα μέτρα και σε ό,τι έκρινε η ίδια ως άδικο. Αυτή η τηλεοπτική ασυμμετρία ανάμεσα στα δύο θεάματα λύθηκε τον περασμένο Μάιο με την ακύρωση της εκπομπής τόσο από την τηλεόραση όσο και από το ραδιόφωνο του Σκάι. Προσπαθώντας να επαναλάβει το πετυχημένο πείραμα της καθημερινής σάτιρας ο σταθμός εξασφάλισε και φέτος μια εκπομπή που θα οδηγεί τους θεατές στα δελτία του. Αυτήν, όμως, τη φορά μια εκπομπή απόλυτα συμβατή με αυτά.<br /><br />Έλληνας: η αιτία της κρίσης<br /><br />«Έλληνες, τα μεγάλα συμφέροντα έφαγαν πολλά από τα δανεικά του κράτους σας. Κι εσείς επίσης. Οι πολλές ακρίδες κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από έναν ελέφαντα. Οπότε Έλληνες, μαζί τα φάγατε. Και φάγατε πάρα πολλά. Απλώς, εσάς σας αδίκησε η διαίρεση». Η φράση αυτή, παρμένη από την ιστοσελίδα της εκπομπής, περιγράφει αρκετά συνοπτικά τον πυρήνα της διάθεσής της. Το «Ίδρυμα» αποτελεί τηλεοπτική μεταφορά της περσινής ομώνυμης θεατρικής παράστασης της ομάδας Abovo στον πολυχώρο Bios. Σύμφωνα με την αρχική ιδέα, μια ομάδα ειδικών έρχεται στην Ελλάδα της κρίσης ώστε να μετατρέψει τους Έλληνες από «ανεύθυνους και αντικοινωνικούς ουρακοτάγκους σε υπεύθυνους πολίτες». Η εκπομπή παρουσιάζει καθημερινά μια σειρά από μικρά κωμικά σκετς εκθέτοντας τα δεδομένα που οδήγησαν την κοινωνία στη σημερινή της κατάσταση. Η μέση ελληνική οικογένεια, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, οι ταξιτζήδες, οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος, η γενιά του Πολυτεχνείου, οι μαθητές και οι φοιτητές, ο συνδικαλισμός και οι αναπηρικές συντάξεις γίνονται τα νέα αντικείμενα της σάτιρας. Ο Έλληνας γίνεται ο όρος που περιγράφει τις αιτίες της κρίσης: απρόθυμος να ακολουθήσει κανόνες, ανίκανος να αναλάβει ευθύνες, ημιάγριος στον πρόσφατο πλουτισμό του, φωνάζει, διαμαρτύρεται, κλέβει κουτοπόνηρα και διεκδικεί με παράλογους τρόπους παράλογα πράγματα.<br /><br />Η αισθητική της ανατροπής<br /><br />Η εκπομπή ουσιαστικά δανείζεται τους χαρακτήρες της από τις περιγραφές των τηλεοπτικών δελτίων και των ενημερωτικών εκπομπών καταφάσκοντας στο λόγο δημοσιογράφων και πολιτικών που περιγράφουν ως ενόχους για την κρίση αυτούς που θα υποστούν και τις συνέπειές της. Με τον τρόπο αυτό, πατώντας σε ορατά προβλήματα και συμπεριφορές, οι αποκλίσεις ταυτίζονται με τον κανόνα και τα συμπτώματα με την ίδια την ουσία του φαινομένου. Τα στερεότυπα, οι γενικεύσεις και οι απλουστεύσεις που παράγονται δεν αποτελούν πια απλά παράγωγα ενός κυρίαρχου εξουσιαστικού λόγου, αποτελούν ένα βασικό εργαλείο του, με σκοπό αρχικά να δικαιολογήσει και τελικά να επιβάλει τους όρους του. Ο λόγος αυτός, φθαρμένος όσο ποτέ από την αναξιοπιστία η οποία περιβάλει τόσο τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης όσο και τους ίδιους τους πολιτικούς, ξεγυμνώνεται όταν μετατίθεται στο μεγεθυντικό κόσμο της κωμωδίας.<br />Η κωμωδία φυσικά δεν οφείλει να είναι πολιτικά αρεστή ή πολιτικά ορθή, δεν οφείλει να είναι καν ηθική, οφείλει όμως να είναι κωμωδία. Ένα ρατσιστικό ή ένα σεξιστικό αστείο, μπορεί να κάνουν κάποιον να γελάσει άσχετα με το αν διαφωνεί με το φορτίο που κουβαλούν. Η κωμωδία διδάσκει την αισθητική της ανατροπής και πρέπει να κρίνεται καταρχήν με αισθητικούς όρους. Το «Ίδρυμα» συνδυάζει σε ένα αμφίβολο αισθητικό αποτέλεσμα τις αμήχανες ερμηνείες μιας σχολικής παράστασης, με την προχειρότητα επιθεωρησιακών κειμένων της δεκαετίας του ’90. Τα στοιχεία αυτά σε συνδυασμό με τον πολιτικό κυνισμό της εκπομπής αλλά και με το ψυχρό και υπερσύγχρονο της υψηλής ανάλυσης εικόνας του Σκάι ίσως να προκαλεί απορία ακόμα και οργή, αλλά όχι γέλιο. Τουλάχιστον όχι περισσότερο από τα δελτία ειδήσεων του σταθμού.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-866187690557600699?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-21025836346888630082011-11-20T16:08:00.000-08:002011-11-20T16:11:33.742-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-yZatZwq2IaI/TsmXKXYmO1I/AAAAAAAAAck/EvugvK_16D8/s1600/%25CE%2593%25CE%2599%25CE%25A9%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259D%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A3%2B-%2B%25CE%2593%25CF%2585%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%2582%2B%25CE%2592%25CE%25AC%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B5%25CF%2582.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 262px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-yZatZwq2IaI/TsmXKXYmO1I/AAAAAAAAAck/EvugvK_16D8/s400/%25CE%2593%25CE%2599%25CE%25A9%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259D%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A3%2B-%2B%25CE%2593%25CF%2585%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%2582%2B%25CE%2592%25CE%25AC%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B5%25CF%2582.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677235009608891218" /></a><br /><br />Άγνωστος στρατιώτης<br /><br />Κάνανε τη νύχτα μέρα.<br />Τα πολυβόλα.<br />Στο Εκατερίνενμπουργκ.<br />Στο αναθεματισμένο Εκατερίνενμπουργκ...<br /><br />Στη Μεγάλη Πορεία.<br />«Μεγάλη Πορεία» την ονόμασαν, οι ηλίθιοι...<br />Ήτανε σφαγή, κύριέ μου.<br />Μακελειό.<br />Βαδίζαμε και μας θέριζαν τα πολυβόλα.<br /><br />Εκεί ο Βολόντια έχασε τα πόδια του.<br />Καημένε Βολόντια...<br />Εκεί ο Γκρίσα, ο Γκρίσα κύριέ μου, έφαγε μια σφαίρα στην κοιλιά.<br />Κατάφερε να κάνει τρία βήματα βαστώντας τ’ άντερά του, μέχρι που χυθήκανε στις λάσπες...<br /><br />Κι’ εγώ, κύριέ μου;<br />Εγώ είμαι ακόμα εδώ.<br />Είμαι ακόμα εδώ...<br /> <br />Ο Γιώργος Νικολόπουλος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Το 2010 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Γυάλινες βάρκες» από τις εκδόσεις Μανδραγόρας και ένα χρόνο μετά, από τις ίδιες εκδόσεις, τη συλλογή του «Χαμένες ευκαιρίες. Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου». Εκτός από την ποίηση έχει ασχοληθεί με το παραμύθι, το μυθιστόρημα, το θέατρο. Τα ποιήματά του λειτουργούν ως προνομιακός χώρος συνομιλίας ανάμεσα στην ποιητικότητα και τις υπόλοιπες μορφές έκφρασης που βιώνει ως οικίες.<br />Ο Γιώργος Νικολόπουλος είναι ποιητής του στιγμιαίου ακόμα και όταν η στιγμή αυτή εκτείνεται σε τρεις χιλιάδες χρόνια όπως στο ποίημα «Το νόημα της ζωής». Η ένταση της στιγμής αυτής, από την οποία προκύπτει το συναίσθημα ή ο στοχασμός, πολύ συχνά σκηνοθετείται, με όρους κυρίως κινηματογραφικούς. Ο αναγνώστης μέσα στο ποίημα βλέπει και παρακολουθεί, αφού οι στίχοι περιλαμβάνουν την οπτική γωνία, το ρυθμό εξέλιξης του γεγονότος, τα πρόσωπα. Συχνά ο ποιητής χρησιμοποιεί το διάλογο, τις ερωτήσεις και τις αποκρίσεις, δίνοντας μια θεατρική υφή στο ποίημα θέλοντας σχεδόν να συμπεριλάβει τον άλλο, τον συνομιλητή πέρα από τον ίδιο ως υποκείμενο του στίχου. Ο ποιητής μοιράζει τις λέξεις του ανάμεσα σε πόλεις και πρόσωπα: το Βερολίνο και τη Βιένη, το Εκατερίνενμπουργκ, το Λονδίνο, τον Βολόντια και τον Γκρίσα, τον βασιλιά Γκρισάρ τον Β’, τον βασιλιά Κλο.<br />Σε πολλές περιπτώσεις το ποίημα γίνεται συμπυκνωμένη ιστορία, αποκτώντας σχεδόν παραβολικό χαρακτήρα, όπως π.χ. στο καφκικής υφής επεισόδιο του ποιήματος «Επανάσταση». Η επανάληψη χρησιμοποιείται συχνά δημιουργώντας μια σχεδόν τελετουργική ελλειπτικότητα, η οποία επιβάλλει τη διάθεση και την ατμόσφαιρα.<br />Στα ποιήματα του Γιώργου Νικολόπουλου τόσο συχνά συναντούμε εικόνες σχεδόν παιδικές. Την αθωότητα, το χιούμορ, το παιχνίδι. Μια αθωότητα που, όμως, συνορεύει με κάτι το ψυχρό και απειλητικό, σαν την εισβολή των ειδήσεων στο οικείο της οικογενειακής εστίας στο ποίημα «Οι ειδήσεις των εννιά». Ο ποιητής μοιάζει ανυπεράσπιστος, συχνά προδομένος μα δεν παύει να ρωτά. Η ερώτηση στη συγκεκριμένη γλώσσα μεταφράζεται σε μια διαδικασία γραφής, σε μια αναζήτηση πέρα από την απόκριση που τελικά τον λυτρώνει από το συχνά αμείλικτο της απάντησης.<br />Η κωμική ανατροπή του χιούμορ συναντιέται συχνά, άλλες φορές σαν ένα ευρηματικό ειρωνικό λογοπαίγνιο όπως στους στίχους: «Στων Ψαρών τους ολόμαυρους βράχους/ περπατώντας η φώκια Μονάχους/ μονάχους» και αλλού σαν μια αμείλικτη αποκάλυψη που δεν αφήνει χώρο ούτε καν σε ένα μειδίαμα: «Όταν έρχονται να σου κόψουν το δάχτυλο, δεν έχεις ανάγκη πια τα δαχτυλίδια».<br />Σε πολλά σημεία η επικοινωνία του ποιητή γίνεται μέσα από ένα παιχνίδι. Η απλότητα του παιχνιδιού πάντα κρύβει από κάτω της το σοβαρό και επικίνδυνο. Στο ποίημα «Ο πόλεμος» μια σειρά από τραπουλόχαρτα γίνονται στρατός που απειλεί. Αντιστρέφοντας τη διαδικασία, μια κατάσταση ακραία παίρνει την υφή του παιχνιδιού, όπως ο διαμελισμός στο κρεβάτι του Προκρούστη. Το παιχνίδι καταλήγει πάντα στην ήττα, μια ήττα που μοιάζει προδιαγεγραμμένη ακόμα και πριν την έναρξη όπως στο τελευταίο ποίημα της συλλογής «Χαμένες ευκαιρίες», το ποίημα «Επίλογος: οι κανόνες του παιχνιδιού», όπου το αρνητικό αποτέλεσμα, ταυτίζεται με την ίδια τη δομή της διαδικασίας: «Κανόνας πρώτος έχεις χάσει».<br />Περισσότερο ίσως από οπουδήποτε αλλού, τα χαρακτηριστικά της ποίησης του Γιώργου Νικολόπουλου εμφανίζονται στο ποίημα «Οι άλλοι» με τρόπο λυτό και συμπυκνωμένο:<br />«Και οι άλλοι;» ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»/ «Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε την μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι. Μέχρι το επόμενο πρωί. Μέχρι το πρωί. Μέχρι το τελευταίο πρωί»./ Χαμογέλασες ικανοποιημένος./ «Προπαντός, να μην ξεχνάνε τη μυλόπετρα», μου είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε»./ Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-2102583634688863008?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-64435922265750294362011-11-20T15:53:00.000-08:002011-11-20T16:08:42.853-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-lbeOliSVNcs/TsmWga7TLpI/AAAAAAAAAcY/uwZ0GzuRASU/s1600/1314782279_616x350.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 227px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-lbeOliSVNcs/TsmWga7TLpI/AAAAAAAAAcY/uwZ0GzuRASU/s400/1314782279_616x350.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677234289005244050" /></a><br /><br />Το πρώτο βήμα, η πρώτη έκθεση, η πρώτη φωνή, κρύβουν συχνά μέσα τους τις δυνατότητες και τις προοπτικές μιας αυριανής πορείας, συμπυκνώνοντας την αναμονή του μέλλοντος σε μια στιγμιαία ευχαρίστηση του παρόντος η οποία πολλαπλασιάζει κατά πολύ το μέγεθός της. Η μικρού μήκους ταινία «Ποιός Βασίλης», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μουτσιάκα (βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Μένη Κουμανταρέα), αποτελεί μία από αυτές τις ευτυχείς περιπτώσεις. Την συναντήσαμε στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη στο Τριανόν στα πλαίσια των προβολών ταινιών μικρού μήκους του Φεστιβάλ της Δράμας. Μια παραμονή Χριστουγέννων ένα κοριτσάκι και ο πατέρας του προλαβαίνουν το κουρείο λίγο πριν κλείσει. Ο πατέρας αφήνει το κορίτσι ζητώντας από τον κουρέα να το επιστρέψει στο σπίτι. Δύο ληστές, ένας Άι Βασίλης και μια ανάμνηση, θα εισβάλουν στο μαγαζί, ορίζοντας το κλίμα, την εξέλιξη και το τέλος της ιστορίας. Η βία της μεγαλούπολης, η παιδική αθωότητα, η κούραση και η τρυφερότητα του κουρέα, η προδομένη μα οικεία φιγούρα του Άι Βασίλη, η θλίψη των εορτών, η εγκληματικότητα και η τρομοκρατία, το ακυρωμένο μέλλον της νεολαίας γίνονται πελάτες του μαγαζιού στον σύντομο κινηματογραφικό χρόνο της ταινίας. Η μετάβαση από το ρεαλισμό των επιμέρους στοιχείων προς ένα παράλογο το οποίο απειλεί μα δεν ξεσπά, ένα παράλογο της καθημερινής συνύπαρξης, γίνεται ακριβώς με τη συνάντηση μέσα στο κουρείο, έναν χώρο ταγμένο στην τελετουργία του καθημερινού και σε μια ιδιαίτερη μα ξεχασμένη επαφή και κοινωνικοποίηση. Αυτό που η ταινία καταφέρνει με τρόπο απλό, είναι να μας μεταδώσει τη μελαγχολία και τη μυρωδιά των καθημερινών ανθρώπων, μια φέτα ζωής οικείας και ξένης, όμορφης μα και ταυτόχρονα πικρής. Πρωταγωνιστούν οι: Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Χάρης Φραγκούλης, Δήμητρα Τρίκκα, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Στέλιος Χουλάκης.<br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-6443592226575029436?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-39459218825771772572011-11-13T18:47:00.000-08:002011-11-13T18:51:11.686-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-1Ypdu9mWObU/TsCB9Lvp2VI/AAAAAAAAAcM/Cdwc51lYLH4/s1600/tintin%2B%25281%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1Ypdu9mWObU/TsCB9Lvp2VI/AAAAAAAAAcM/Cdwc51lYLH4/s400/tintin%2B%25281%2529.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674678418611493202" /></a><br /><br /><br />«Προχωρούμε καπετάνιε. Ίσως ανακαλύψουμε κανένα πηγάδι»<br />Ο κάβουρας με τις χρυσές δαγκάνες, 1941<br /><br /> <br /><br /><br /><br />Την τρέχουσα κινηματογραφική περίοδο, μία από τις ταινίες που παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον είναι «Το μυστικό του Μονόκερου» σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Αν και η ταινία είναι αναμενόμενο να επιτύχει εισπρακτικά, η σημασία της βρίσκεται αλλού. Η κινηματογραφική εκδοχή, υποδέχεται τον ήρωα του Ερζέ στον κόσμο της τρισδιάστατης θεαματικής υπερβολής. Ταυτόχρονα, όμως, τον ορίζει αποδεκτό σε μια νέα εποχή τελείως διαφορετική από αυτή που τον γέννησε, μετατρέποντας έτσι τις περιπέτειες του Τεν τεν από ιστορία σε μύθο. Σε τι όμως συνίσταται η μυθολογία του Τεν Τεν;<br />Ο Βέλγος Ζορζ Προσπέρ Ρεμί, (ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Ερζέ), άρχισε να δημοσιεύει τις ιστορίες του νεαρού δημοσιογράφου στο συντηρητικό παιδικό περιοδικό «Le Petit Vingtime» το 1929. Το πρώτο άλμπουμ με ιστορίες θα είναι το «Ο Τεν Τεν στη χώρα των Σοβιετικών» το 1930, ένα άλμπουμ σχετικά αφελές ως προς την προπαγάνδα και τις απλουστεύσεις του και κατώτερο σε σχέση με ό,τι θα ακολουθήσει. Το άλμπουμ θα θαφτεί από την ιστορία και έως και σήμερα παραμένει αμετάφραστο στα ελληνικά. Μέχρι το 1986, ο Ερζέ θα βγάλει 24 άλμπουμ με αυτοτελείς ιστορίες, τα οποία θα μεταφραστούν σε περισσότερες από 80 γλώσσες πουλώντας πάνω από 350 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα. Ο Τεν Τεν θα αποτελέσει ένα πολιτισμικό φαινόμενο που θα ξεπεράσει κατά πολύ τον κόσμο των κόμιξ, ορίζοντας τη μυθολογία του και αποτελώντας μια λογοτεχνική περίπτωση προς διερεύνηση.<br /><br />Η γέννηση και η ηλικία του μύθου<br /><br />Οι ιστορίες του Τεν Τεν είναι σε μεγάλο, αν όχι σε απόλυτο βαθμό, προϊόντα της εποχής που τα γέννησε. Οι νεκροί των χαρακωμάτων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, θα πάρουν μαζί τους μια ολόκληρη αντίληψη σε σχέση με την ανθρώπινη κατάσταση, την επιστήμη, τη λογική. Η τέχνη που θα γεννηθεί την επόμενη μέρα του μεγάλου πολέμου θα αμφισβητήσει το δυτικό κόσμο στο σύνολό του. Το νταντά, ο εξπρεσιονισμός και ο σουρεαλισμός θα αποτελέσουν έκφραση μιας συνολικής άρνησης ενός πολιτισμού που οδήγησε σε ένα αιματοβαμμένο παράλογο. Τόσο ο χαρακτήρας όσο και ο κόσμος του Τεν Τεν περιγράφονται από αυτό το όριο της αρχικής τους εκκίνησης.<br />Ο Τεν Τεν γεννιέται μετά τον πόλεμο, μα οι 24 ιστορίες του δεν τον γερνούν. Μέχρι και το τέλος των ιστοριών ο ήρωας θα παραμείνει παιδί, νέος όσο και η ίδια η τέχνη των κόμιξ. Ο Τεν Τεν είναι ένα παιδί που προσπαθεί να διορθώσει τον κόσμο των μεγάλων. Δεν έχει παρελθόν, δεν έχει οικογένεια, δεν έχει καν επώνυμο. Αποτελεί ένα άτομο χωρίς ιστορία σε έναν κόσμο που προσπαθεί να ξεχάσει την πρόσφατη ιστορία του. Η ηλικία έρχεται σε αντίθεση με τη σοβαρότητα και την ετοιμότητα την οποία επιδεικνύει.<br />Αν και ένας από τους σημαντικότερους λόγους επιτυχίας των ιστοριών αποτελεί η δημιουργία των πρωτότυπων και έντονων χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν, ο βασικός πρωταγωνιστής δεν έχει χαρακτηριστικά, πάθη ή ιδιαιτερότητες παρά μόνο αρχές με σημαντικότερη αυτή της φιλίας. Ως ήρωας ο Τεν Τεν βιώνει τις ιστορίες του ως μια ενσαρκωμένη αρετή. Σε αντίθεση με την παιδική του σοβαρότητα, οι υπόλοιποι ήρωες υπάρχουν στο πλαίσιο μιας ενήλικης παιδικότητας, ταυτιζόμενοι με τα ελαττώματα και τις αδυναμίες τους. Ο αλκοολισμός και η αθυροστομία του κάπτεν Χάντοκ, η βαρηκοΐα και η εσωστρέφεια του καθηγητή Τουρνεσόλ, η αφέλεια και κουτοπονηριά των Ντιπόν και Ντιπόν, έρχονται σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή, η αφοσίωση του, όμως, απέναντί τους τον καθιστά πιο ανθρώπινο και του δανείζει τα χαρακτηριστικά που του λείπουν.<br /><br />Η γεωγραφία και η συμφιλίωση<br /><br />Αν ο χρόνος παραμένει σταθερός, στις ιστορίες του Τεν Τεν ο χώρος πάντα αλλάζει. Η γεωγραφία του μύθου περιλαμβάνει τοπία της Ευρώπης, του Βελγίου και της Γαλλίας, αλλά κυρίως μακρινές τοποθεσίες. Ο ήρωας δρα στη Λατινική Αμερική των Ίνκας, στην Κίνα του οπίου, στο μεταποικιακό Κονγκό, στο Θιβέτ και στις αραβικές χώρες. Το στιγμιαίο εκτείνεται ακίνητο και καθίσταται ικανό να συμπεριλάβει ταυτόχρονα τον αρχαϊσμό των ινδιάνων της Αμερικής και ένα ταξίδι στο φεγγάρι. Οι ήρωες των ιστοριών γίνονται περισσότερο Ευρωπαίοι όσο πιο πολύ ταξιδεύουν, ενώ ταυτόχρονα εξοικειώνονται και καταλαβαίνουν το ευρύτερο εκτός και το μέγεθος του κόσμου. Οι ιστορίες διαχειρίζονται το αποικιακό παρελθόν της Ευρώπης, προσδιορίζοντας έναν ευρύτερο μεταπολεμικό ουμανισμό σε μια προσπάθεια οικουμενικής περιγραφής του.<br />Αν και Ερζέ συχνά κατηγορήθηκε (και πολλές φορές καθόλου αβάσιμα) για μια σειρά από αμαρτίες, όπως για ρατσισμό, αντισημιτισμό και σεξισμό, τόσο μέσα στις ιστορίες και τις απεικονίσεις του όσο και λόγο των προσωπικών του πολιτικών επιλογών, οι περιπέτειες του Τεν Τεν σπάνια σχολιάζουν εκτός του κεντρικού τους μύθου. Ενός μύθου συμφιλίωσης μετά από μια μεγάλη καταστροφή. Η ρευστότητα της εποχής μας και η εμφάνιση των πρώτων διακρατικών τριγμών κάνει τον νεαρό δημοσιογράφο με το παντελόνι του γκολφ μια φιγούρα από την αρχή οικεία και επειγόντως πολύτιμη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-3945921882577177257?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-73821841166892021892011-10-29T13:32:00.001-07:002011-10-29T13:34:34.086-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Kw_2sXghT40/Tqxi2cDlH7I/AAAAAAAAAcA/lH6rxjEOSVQ/s1600/kingbird.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 289px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Kw_2sXghT40/Tqxi2cDlH7I/AAAAAAAAAcA/lH6rxjEOSVQ/s400/kingbird.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669014718336278450" /></a><br /><br /><br />«Ο γάιδαρος ο βασιλιάς κι εγώ<br />Αύριο θα’ χουμε πεθάνει<br />Ο γάιδαρος από την πείνα<br />Από την πλήξη ο βασιλιάς<br />Κι εγώ μόνο απ’ αγάπη.»<br /><br />(Ζακ Πρεβέρ, «Τραγούδι του Μάη»)<br /> <br /><br /> <br /><br />«Όλα τα πουλιά κάνουν ό, τι μπορούν καλύτερο<br />Δίνουν το παράδειγμα<br />...<br />Τα πουλιά δίνουν το παράδειγμα<br />Το παράδειγμα όπως πρέπει<br />Παράδειγμα των πουλιών<br />Παράδειγμα των πουλιών<br />Παράδειγμα τα φτερά οι φτερούγες το πέταγμα των πουλιών<br />Παράδειγμα η φωλιά τα ταξίδια τα τραγούδια των πουλιών<br />Παράδειγμα η ομορφιά των πουλιών<br />Παράδειγμα η καρδιά των πουλιών<br />Το φως των πουλιών»<br /><br />(Ζακ Πρεβέρ,<br />«Στην τύχη των πουλιών»)<br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br />Πρόσφατα οι κινηματογραφικές αίθουσες φιλοξένησαν την ταινία του Μαρσέλ Καρνέ, «Τα παιδιά του παραδείσου». Μια ταινία που κουβαλά ακόμα τις πολεμικές ιαχές της χρονολογίας της (1945) πίσω από τα σκηνικά και τα κοστούμια εποχής. Μια ιστορία για τους έρωτες και τα πάθη των παριζιάνων ηθοποιών κατά την Ιουλιανή μοναρχία (1830–48), καταφέρνει να υπερπηδήσει τόσο την εποχή που απεικονίζει όσο και την εποχή στην οποία γυρίστηκε, ξεφλουδίζοντας το νέο μέσα από το παλαιό. Οι διάλογοι της ταινίας πυκνοί και στοχαστικοί αλλά ταυτόχρονα λειτουργικοί μέσα από τη χρήση μιας ακαριαίας κωμικότητας, η πλοκή περίπλοκη ανάμεσα στις συνεχείς εναλλαγές των ζευγαριών, των μοτίβων και των εικόνων αλλά τελικά χωρίς τίποτα περιττό και οι χαρακτήρες στις πιο αποκαλυπτικές στιγμές τους παραχωρούν απλόχερα στον θεατή την αίσθηση του ντοστογιεφσκικού μεγέθους. Το σενάριο αποτελεί το κατόρθωμα πάνω στο οποίο εικονογραφείται ολόκληρη η ταινία επιτρέποντας τα επιμέρους στοιχεία να αναδειχθούν, από την κινηματογράφηση του Μαρσέλ Καρνέ μέχρι τη σχεδόν βουβή ερμηνεία του Ζαν Λουί Μπαρό.<br />Δημιουργός του σεναρίου είναι ο γνωστός γάλλος ποιητής Ζακ Πρεβέρ. Η λιγότερο γνωστή ενασχόληση του Πρεβέρ με το κινηματογραφικό σενάριο, κουβαλά όλα τα χαρακτηριστικά και τις θεματικές που συναντά κανείς και στα ποιήματά του: την παιγνιώδη διάθεση να συνυπάρχει με την αμείλικτη σοβαρότητα, τον ανθρώπινο μόχθο να ζητά την παύση του στα καταφύγια του έρωτα και κυρίως μια περιφρονητική και ασεβή στάση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας. «Τα παιδιά του παραδείσου», μέσω του Ζακ Πρεβέρ συγγενεύουν απροσδόκητα με μια στιγμή των παιδικών μας χρόνων. Την ταινία κινουμένων σχεδίων «Το πουλί και ο βασιλιάς» το σενάριο της οποίας και πάλι έγραψε ο ποιητής.<br /><br />Μια πολύχρωμη παιδική εικόνα<br /><br />Ο Βασιλέας Κάρολος ο 5+3=8+8=16, διοικεί το αχανές βασίλειο της Ταχυκαρδίας. Μισεί όλους τους υπηκόους του και αυτοί τον μισούν επίσης. Ο χρόνος του περνά ράθυμα μέσα από το κυνήγι φυλακισμένων πουλιών, το άνοιγμα καταπακτών, ώστε να εξαφανίζει όποιον τον ενοχλεί, την ατελείωτη κραυγή διαταγών και προσταγμάτων. Ο βασιλιάς προτιμά να θαυμάζει τον εαυτό του σε κάποιο από τα χιλιάδες πορτρέτα που κοσμούν τους τοίχους του παλατιού. Οι καθρέφτες δεν είναι καλοί σύμμαχοι, μιας και το παρουσιαστικό του εικονογραφεί το χαρακτήρα του. Κοντός, πλαδαρός και χαρακτηριστικά άσχημος κοιτά τον κόσμο που εξουσιάζει με δύο αλλήθωρα μάτια. Και ενώ όλοι απλώνουν μπροστά του ένα έντρομο χειροκρότημα μεγαλείου και θαυμασμού, ένα πουλί (το οποίο φυσικά καπνίζει πούρο και φοράει καπέλο) δεν διστάζει να πάρει την εκδίκησή του για τα φονευμένα μέλη της οικογένειας του. Τον λοιδορεί, τον ειρωνεύεται και τον εξευτελίζει μπροστά σε όλους τους δειλούς υπηκόους του, κοιτάζοντάς τον από ψηλά χωρίς φόβο.<br />Εξοργισμένος, ο βασιλιάς θα γυρίσει στα διαμερίσματά του. Θα αναζητήσει την ηρεμία μπροστά σε έναν πίνακα με τον οποίο είναι ερωτευμένος. Το πορτρέτο μιας βοσκοπούλας. Δίπλα του κρέμεται ο πίνακας ενός νεαρού καπνοδοχοκαθαριστή. Οι δύο απεικονίσεις είναι ερωτευμένες. Τη νύχτα και ενώ ο βασιλιάς κοιμάται οι δύο φιγούρες ξυπνούν, δραπετεύουν από τις δύο διαστάσεις και εγκαταλείπουν το διαμέρισμα. Μαζί τους, ξυπνά και ένα από τα πορτρέτα του βασιλιά. Το είδωλο, θα αντικαταστήσει τον πραγματικό Κάρολο και θα σημάνει συναγερμό αναζητώντας τους δύο δραπέτες.<br />Το ζευγάρι περιπλανιέται κυνηγημένο προσπαθώντας να διαφύγει. Στην προσπάθειά του έχει σύμμαχο το πουλί με το καπέλο που τους βοηθά σε μια σειρά καταστάσεων. Τελικά συλλαμβάνονται με τη βοήθεια της αστυνομίας, των χαφιέδων και ενός τεράστιου μηχανοκίνητου ρομπότ. Η βοσκοπούλα εξαναγκάζεται να παντρευτεί τον βασιλιά, ο καπνοδοχοκαθαριστής και το πουλί πετιούνται στα λιοντάρια. Όμως οι δύο καταδικασμένοι συμμαχούν με τα φυλακισμένα ζώα, εισβάλλουν στο παλάτι και διαλύουν το γάμο. Το πουλί θέτει υπό τον έλεγχό του την ανθρωπόμορφη μηχανή, καταστρέφει το κάστρο του βασιλιά και φυσά τον ίδιο με τη βοήθεια του ρομπότ πέρα από τον ορίζοντα.<br /><br />Σκίζοντας τα πορτρέτα<br />της εξουσίας<br /><br />Το φινάλε είναι ενδεικτικό της φιλοσοφίας των δημιουργών της. Το ρομπότ κάθεται σε ένα έρημο τοπίο στη στάση του στοχαστή του Ροντέν. Ξαφνικά βλέπει μπροστά του ένα ελάχιστο πουλί φυλακισμένο σε ένα κλουβί, το ελευθερώνει και μετά από μια σύντομη παύση συνθλίβει το κλουβί με την τεράστια παλάμη του.<br />«Το πουλί και ο βασιλιάς» τελείωσε το 1980 και σκηνοθετήθηκε από τον Πολ Γκριμότ, τακτικό συνεργάτη του Πρεβέρ. Το σενάριο αντλεί την εναρκτήρια ιδέα από την ιστορία του Χ.Κ. Άντερσεν «Η βοσκοπούλα και ο καπνοδοχοκαθαριστής» κρατώντας όμως μόνο το ελάχιστο περίγραμμα. Η ταινία, η οποία θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων, καταφέρνει μια πολλαπλή σύνθεση. Στα καρέ της ενώνονται το παιδικό παραμύθι με την Μητρόπολη του Φριτς Λανγκ, αλλά και ο Σουρεαλισμός του Ντε Κίρικο και του Ιβ Τανγκί, με το τραγούδι της αριστερής όχθης του Παρισιού. Το σημαντικότερο όμως επίτευγμα της είναι πως ταυτίζει την αθωότητα των πρωταγωνιστών, των πουλιών και των ερωτευμένων (και κατ’ επέκταση των παιδιών που βλέπουν την ταινία) με μια ξεκάθαρη στάση ενάντια στην εξουσία. Μια εξουσία θλιβερή στην ακαμψία και την υστερία της, αξιολύπητη στην ασχήμια της και εξοργιστική στις πρακτικές της. Η απλότητα του μέσου έρχεται να συναντήσει το ξεκάθαρο και διαυγές του μηνύματός της περιγράφοντας την ομορφιά του χωρίς διδακτισμούς. Όπως σε τόσα ποιήματα, τραγούδια και παραμύθια ο Πρεβέρ μας περιγράφει την καθαρότητα μιας αλήθειας: Πως η ουτοπία μπορεί να οριστεί μόνο με την αθωότητα και την ειλικρίνεια ενός παιδικού βλέμματος.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-7382184116689202189?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-88480500286925435352011-10-24T06:27:00.000-07:002011-10-24T06:31:30.021-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-swOqHVkp7iw/TqVopLwfbFI/AAAAAAAAAb0/KUtaSborRd4/s1600/Midnight_in_Paris_Movie.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-swOqHVkp7iw/TqVopLwfbFI/AAAAAAAAAb0/KUtaSborRd4/s400/Midnight_in_Paris_Movie.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667050762855738450" /></a><br /><br />Τόσο συχνά ένας καλλιτέχνης συνδέει το όνομα και το έργο του με μια πόλη ή μια εποχή. Ο χρόνος και ο χώρος μεταμορφώνονται σε κομμάτι μιας προσωπογραφίας και ο ίδιος ο καλλιτέχνης σε στοιχείο της ταυτότητας της πόλης. Είναι λογικό, λοιπόν, να μιλούμε για το Δουβλίνο του Τζόις, την Βαρκελόνη του Γκαουντί, την Αλεξάνδρεια του Καβάφη, περιγράφοντας μία σχέση που ορίζει ταυτόχρονα και τη δική μας σχέση με την πόλη. Για κάθε τι μακρινό, η γνώση δεν έρχεται από την πληροφορία, αλλά από μια τυχαία φωτογραφία, ή έναν χιλιοφανερωμένο πίνακα, ενθύμιο από μια άγνωστη μα οικεία σχέση, από ένα ελάχιστο σημείο που συμπυκνώνει πυρηνικά, ελευθερώνοντας φαντασία. Περισσότερο απ όλες τις άλλες τέχνες ο κινηματογράφος χαρτογραφεί μια ανάμνηση του άγνωστου μα πλέον κοντινού τοπίου, μέσα σε ένα βλέμμα που μόλις γεννιέται, δημιουργώντας παρελθόν. Θυμάμαι τη Ρώμη του Φελίνι, θυμάμαι τους αγγέλους του Βέντερς στους ουρανούς του Βερολίνου και θυμάμαι τη Βενετία στο Θάνατό της.<br />Ανάμεσα στις πόλεις, η Νέα Υόρκη αποτελεί την πιο συχνά κινηματογραφημένη. Ένα από τα παιδιά της που την αγάπησαν περισσότερο είναι και ο Γούντι Άλεν. Από την εβραϊκή παιδικότητά του στο Μπρούκλιν, μέχρι την ώριμη ηλικία του διανοουμένου στο Μανχάταν. Μια πόλη τόσο διαφορετική μα παράλληλα γειτονεύουσα με τη Νέα Υόρκη του Μάρτιν Σκορσέζε, του Τζάρμους και του Σπάικ Λι. Η σχέση του Γούντι Άλεν με την πόλη του είναι μια σχέση καταρχήν ερωτική. Και έτσι, όπως κάθε ερωτική σχέση, γίνεται μια σχέση που δύσκολα καταφέρνεις να αποχωριστείς. Ο Άλεν χρειάστηκε κοντά 40 ταινίες, ώστε να κινηματογραφήσει τον χώρο μακριά από την καλλιτεχνική του εστία. Αρχικά στο συγγενές Λονδίνο, αργότερα στην Βαρκελόνη και πιο πρόσφατα στο Παρίσι.<br /><br />Η πόλη των χιλίων καλλιτεχνών<br /><br />Το Παρίσι ήταν μια πόλη που πάντα έλκυε όσο και αποδεχόταν τους ξένους καλλιτέχνες. Η κινηματογραφική εκδοχή αυτού του φαινομένου, ισχύει ακόμα και σήμερα και αποτυπώνεται ίσως καλύτερα από οπουδήποτε αλλού στην ταινία «Paris, je t’aime». Στη σπονδυλωτή αυτή ταινία, 22 σκηνοθέτες κινηματογραφούν τις παριζιάνικες ιστορίες τους. Ανάμεσα τους δημιουργοί κυρίως ξένοι: Γερμανοί, Βραζιλιάνοι, Μεξικανοί και κυρίως Αμερικάνοι. Τελικά αυτό που ξεχωρίζει απ‘ το άνισο μωσαϊκό είναι οι δύο πιο έντιμες ταινίες: αυτή των αδερφών Κοέν για τη σύντομη εμπειρία ενός αμερικανού τουρίστα στο παριζιάνικο μετρό και αυτή του ελληνοαμερικάνου Αλεξάντερ Πέιν, όπου μια μοναχική αμερικάνα επισκέπτεται την πόλη με τα σπαστά γαλλικά της. Στις δύο περιπτώσεις οι δημιουργοί δεν προσπαθούν να μιλήσουν σαν γάλλοι, αλλά σαν επισκέπτες που βιώνουν χωρίς να οικειοποιούνται, συγγενείς και ταυτόχρονα ξένοι στο βίωμα τους. Η νέα ταινία του Γούντι Άλεν λειτουργεί καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη γύρισε μακριά από τη χώρα του, ακριβώς λόγω αυτής της αποδοχής και της ανάδειξής της σε κεντρικό θέμα. Την αποδοχή τόσο του χώρου όσο και του χρόνου.<br /><br />Η αποδοχή<br /><br />Ο συγγραφέας -πρωταγωνιστής, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπούν το Παρίσι, είναι ερωτευμένος με το παρελθόν. Τους ζωγράφους που το αποτύπωσαν, τους μουσικούς που το τραγούδησαν και κυρίως με τους αμερικάνους εμιγκρέδες πεζογράφους, που το περιέγραψαν και το έζησαν. Ο Μπαλζάκ έγραφε πως υπάρχουν μόνο δύο ηλικίες στο Παρίσι, η νιότη και η παρακμή. Η ταινία μας μιλά για μια συνεχιζόμενη διαδοχή ανάμεσα σε δύο ηλικίες: τη νιότη του παρελθόντος, την παρακμή και τη μετριότητα του παρόντος, μέχρι οι ρόλοι μέσα από μια σειρά δραματουργικών ευρημάτων να αντιστραφούν.<br />Το έργο αποτελεί φορέα ενός ήπιου στοχασμού, δοκιμάζοντας την ελαφρότητα ταυτόχρονα με το βάθος. Στην τέχνη -αλλά τόσο συχνά και στη ζωή- από την εποχή του Ησιόδου (το χρυσό, αργυρό, χάλκινο γένος σύμφωνα με την περιγραφή του για την ιστορία) το παρελθόν κέρδιζε πάντα συντριπτικά το παρόν. Ακίνδυνο και ωραιοποιημένο, τροφοδοτούσε τη στιγμή με θαυμασμό και νοσταλγία. Με παρόμοιο τρόπο ο πρωταγωνιστής της ταινίας, τριγυρνά τους δρόμους του Παρισιού και μέσα σε αυτή την φορτισμένη σχέση, το χθες εισβάλλει απροσδόκητα στο σήμερα. Ο διαβάτης του παρόντος καταλήγει να γνωρίσει από κοντά τον Χέμινγουεϊ, να δει τον Κόουλ Πόρτερ να παίζει πιάνο και να ερωτευτεί ένα από τα μοντέλα του Πικάσο. Το έργο αποτελεί ένα παιχνίδι με χαρτιά, ανάμεσα στο δημιουργό και το χρόνο. Αντί για τράπουλα οι παίκτες κρατάνε καρτ ποστάλ. Κομψές στις επιλογές και τις αφαιρέσεις της απεικόνισης, αλλά τελικά απλά επιφάνειες του παλαιού. Βιώνοντας το παρελθόν ως παρόν, ο πρωταγωνιστής καταφέρνει να το απομυθοποιήσει παρά την έντασή του, να αντιληφθεί τη σημασία του για τη σημερινή του διαμόρφωση και τελικά να αποδεχτεί το τώρα και την ίδια του την ταυτότητα.<br />Αν και το παρόν είναι ατελές και ελάχιστα προσφερόμενο για μυθολογία, τελικά είναι το μόνο που έχουμε. Μέσω της αποδοχής, το βίωμα του παρελθόντος καταλήγει να τροφοδοτεί τη μυθολογία της στιγμής. Τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» μετατρέπονται -για εμάς εδώ και σήμερα- σε μια απροσδόκητη παραβολή: Ας διαβάσουμε όσο καλύτερα, μπορούμε το ρευστό παρελθόν, ας καλλιγράψουμε όσο καλύτερα μπορούμε το δύσκολο μέλλον.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-8848050028692543535?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-57812848071136803422011-10-18T08:33:00.000-07:002011-10-18T08:37:03.746-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-JFaThkYf2wI/Tp2dF8qHPLI/AAAAAAAAAbo/ul3-SdDr32c/s1600/stigkas_cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 207px; height: 299px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JFaThkYf2wI/Tp2dF8qHPLI/AAAAAAAAAbo/ul3-SdDr32c/s400/stigkas_cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664856631809621170" /></a><br /><br /><br />Ο κόμης Λωτρεαμόν<br /><br />Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα<br />στουπί, βενζίνη και ο άνεμος<br />με τη φορά της λύπης μου<br />να μπει ένα τέλος οπωσδήποτε<br /><br />το όνειρο δεν κάνει πλέον ούτε για προσάναμμα<br /><br />καλά μου τα’ λεγε η μάνα μου:<br />ότι αυτός ο δρόμος δεν θα βγάλει πουθενά<br />και σκοτωμένα λόγια βλέπω μες στα μάτια σου<br />σε άγγιξε το τίποτα την ώρα που σε γένναγα<br />οπότε πάρε την ευχή μου<br />κι ετούτα τα σπίρτα<br /><br />Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα<br />(διόλου δεν τρέμανε τα χέρια μου)<br />τότε εμφανίζεται ο Ισίδωρος<br />«Μη!» φωνάζει<br />κι αρπάζει τα σπίρτα<br />«πάρε τα γάντια μου να προκαλείς<br />το σκότος και το φως<br /><br />το μπαστούνι μου να μην γλιστράς<br />στις αϋπνίες σου<br />και λοστός είναι<br />και πάρε το ημίψηλο καπέλο μου<br />το είχα αντί για άγγελο<br />δεν ξέρεις πόσες κραυγές χωράει στον πάτο του<br /><br />και προτού κάνεις οτιδήποτε<br />κοίτα να γυαλίσεις τα παπούτσια σου – τσόγλανε»<br /> «Δεν σε αναγνωρίζω Ισίδωρε» του λέω<br />«εγώ – »<br />«όχι» μου λέει<br />«μπήκαμε στο θαύμα γονατισμένοι<br />τουλάχιστον να βγούμε σαν κύριοι»<br /><br />(από τη συλλογή «Ισόπαλο τραύμα»,<br />εκδόσεις Κέδρος 2009)<br /><br />Γιάννης Στίγκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε ιατρική. Το 2004 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Η αλητεία του αίματος». Θα ακολουθήσουν οι συλλογές: «Η όραση θα αρχίσει ξανά» από τις εκδόσεις Κέδρος και από τις ίδιες εκδόσεις η τρίτη του συλλογή με τίτλο «Ισόπαλο τραύμα». Έχει συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά. ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα βουλγαρικά και τα σέρβικα.<br />Από τις νεώτερες ποιητικές φωνές, η ποίηση του Γιάννη Στίγκα μοιάζει ίσως η σημαντικότερη. Στα πρώτα του βιβλία, την «Αλητεία του αίματος» και το «Η όραση θα αρχίσει ξανά», ο Γιάννης Στίγκας εκφράζει μια επιθυμία και μια απαίτηση ο κόσμος να αναγνωστεί από την αρχή. Η όραση πρέπει να επανεφευρεθεί. Η θέαση γίνεται κατάσταση και αγωνία σχεδόν κεντρική. Η ανάσα μπλέκεται με τη φωνή, οι λέξεις με τις εκπνοές και τις εισπνοές. ο λόγος των ποιημάτων δεν είναι προφορικός, αλλά ντυμένος προφορικότητα κατασκευάζει μια γλώσσα προσωπική και καινούργια. Το σώμα του ποιητή και του ποιήματος ταυτίζονται και γίνονται άξονας της νέας αυτής θέασης, της επιθυμίας προς το θαύμα.<br />Στην ποίηση του Στίγκα, η βία ή καλύτερα η βιαιότητα αναπνέει σχεδόν σαν αρετή και σαν αναγκαιότητα. Ο ποιητής εξεγείρεται απέναντι σε έναν κόσμο που του παραχωρεί το χρόνο σακάτη, στέλνει τους αγγέλους να τρώνε από τα σκουπίδια και γεμίζει πάνθηρες την πόλη. «Αυτός ο κόσμος/ είναι η πιο σπλαχνική μορφή του ποτέ» γράφει. Μετρά και διεκδικεί τα μεγέθη, τις επιλογές, τις στιγμές. Η επιθετική ανάταση συχνά συναντά την εξομολόγηση και τον προσωπικό χαμηλόφωνο τόνο. Οι εικόνες συχνά αιχμηρές και κοφτές, σαν τον ρυθμό του στίχου, υπερασπίζονται και αυτές την ποιητική στράτευση απέναντι στον κόσμο. Ο ίδιος ο ποιητής περιγράφει: «Δεν τρέμουν πια τα χέρια μου και αυτό να σας τρομάζει». Και αλλού: «Ποίησις είναι η κορυφή του Παγόβουνου/ και από κάτω πανστρατιά οι βλαστήμιες».<br /><br />Το τραύμα της ζωής<br /><br />Στην τρίτη του συλλογή, «Το ισόπαλο τραύμα», το σύμπαν μετατρέπεται στον κόσμο που δημιούργησε τον ποιητή, ορίζοντας ως πρωταγωνιστές τους ομότεχνους που τον συγκρότησαν. Από τον Ρεμπό και τον Λοτρεαμόν, μέχρι τον Καρούζο και την Τζένη Μαστοράκη. Η επιλογή και η σχέση είναι καταρχάς αγαπητική. Ο ποιητής δεν επιλέγει με το σκονισμένο τρόπο του βιβλιοθηκάριου των στίχων, του φιλολόγου ή του γυαλάκια του μέλλοντος. Μόνη αυθεντία στην επιλογή του είναι το ίδιο του το βίωμα. Ο ποιητής λοιπόν, δεν διαβάζει αλλά βιώνει τους ποιητές. Τα ποιήματα δεν αποτελούν απλά αναφορές αλλά ενσαρκώσεις της επίδρασης και συντροφική εμπειρία.<br />Οι δύο λέξεις του τίτλου ορίζουν τους άξονες τόσο της δημιουργίας και της αρχιτεκτονικής του βιβλίου, όσο και της ανάγνωσης και της κατανόησής του. Για ποιο τραύμα και για ποια ισοπαλία μιλάμε; Στο αρχικό μότο, ο ποιητής μας περιγράφει τη φύση του τραύματος. «Όσο και αν πλύνεις την πληγή/ θα σου γραφτεί από μέσα». Η κατάσταση που περιγράφεται είναι μια συνθήκη αναπόφευκτη και μια αναπόδραστη σχέση. Η πληγή της ποίησης, η πληγή του βιώματος. Ο κάθε ποιητής υπάρχει ως ένας διάδρομος προς το τραύμα, μια συμπυκνωμένη αντικατάσταση που αποκρύβει και ταυτόχρονα εμπεριέχει. Η παρουσία των ποιητών αποτελεί μια πρόφαση ώστε να περιγραφεί η εμπειρία του ίδιου του ποιητή, ταυτόχρονα με τη βιογραφική στιγμή των συνδαιτυμόνων του. Ο Στίγκας άλλες φορές περιορίζεται να σχολιάζει ή να περιγράφει ακόμα και ολιγόστιχα, όπως π.χ. στο «Καρποφορία σχεδόν αβάσταχτη» ένα ποίημα για τον Γιάννη Ρίτσο: «Πότε θά ‘ρθεις να πάρεις το φωτοστέφανο/ το σπίτι έχει πλαντάξει στα μήλα». Άλλες φορές δραματουργεί το ποίημα με τον αναφερόμενο ποιητή να δρα και να συμμετέχει ακόμα και να παλεύει με τον συγγραφέα όπως στο ποίημα για τον Τάσο Λειβαδίτη, όπου το μαχαίρι καρφώνεται μέσα στον ύπνο.<br />Αλλά, αλήθεια, σε ποιόν αναφέρεται η ισοπαλία; Το υποκείμενο της συλλογής είναι ταυτόχρονα ποιητής αλλά και αναγνώστης. Με αυτή την ιδιομορφία, ο Στίγκας καταφέρνει όχι μόνο να αποκτήσει μια νέα σχέση με το δικό του αναγνώστη, αλλά να ορίσει και μια πρόταση ανάγνωσης του ίδιου του του βιβλίου, του «Ισόπαλου τραύματος», και κατ’ επέκταση της ίδιας της ποίησης. Η ισοπαλία γίνεται λοιπόν ένα στοίχημα για τον ίδιο τον αναγνώστη της συλλογής του Στίγκα. Το αν θα καταφέρει το αποτέλεσμα της ισοπαλίας είναι μια υπόθεση που αφορά τη δική του ανάγνωση, τη δική του ποίηση και τελικά τις δικές του γενικότερες επιλογές. Γιατί το τραύμα δεν έχει να κάνει απλά με την ποίηση, έχει να κάνει πρωτίστως με την ίδια τη ζωή.<br /><br />(στην εφημεριδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-5781284807113680342?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-58968109731424623942011-10-09T12:16:00.000-07:002011-10-10T03:50:20.798-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7k5KBjfKHTY/TpLNvrUOl-I/AAAAAAAAAbg/qVc25VFOhlA/s1600/thomas2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 311px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7k5KBjfKHTY/TpLNvrUOl-I/AAAAAAAAAbg/qVc25VFOhlA/s400/thomas2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661813900523247586" /></a><br /><br />Mαζί με τα μέτρα, η κρίση και οι διαχειριστές της έφεραν μια σειρά από αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο παίρνονται οι αποφάσεις, στον τρόπο με τον οποίο αυτές εξετάζονται και κυρίως στοn τρόπο με τον οποίο βαφτίζονται αναγκαίες άρα και λογικά αποδεκτές. Η κατάσταση της έκτακτης ανάγκης, έχει σαν βασικό χαρακτηριστικό την ταχύτητα, την απόλυτη επικράτηση του επείγοντος. Μέσα στον πανικό, η κριτική ικανότητα και ο στοχασμός μοιάζουν πολυτέλειες, παραμερίζονται από μια γλώσσα κυρίαρχη, η οποία αναζητά γρήγορες και αυστηρά πρακτικές λύσεις, αποσιωπά τις αποχρώσεις, το βάθος, ό,τι δεν πλέει στην επιφάνεια. Και μέσα σε αυτήν την ταχύτητα η ίδια η κοινωνία αναζητά το πρόσωπό της όπως χάνεται και όπως ενδέχεται να σχηματιστεί.<br />Οι αλλαγές στην παιδεία, λειτουργούν ως ένα παράδειγμα εξόχως χαρακτηριστικό. Στο όνομα της πρακτικότητας και τις αποδοτικότητας, η κυβέρνηση επιθυμεί να δημιουργήσει ένα νέο πανεπιστήμιο, εξορθολογισμένο στo πλαίσιo της κυρίαρχης λογικής, της λογικής της αγοράς και του κέρδους. Όμως, η κάθε αλλαγή δεν αποτελεί απλά και μόνο μια τροποποίηση σε επί μέρους παραμέτρους.<br />Στην πραγματικότητα, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους όρους και τη σημασία του ίδιου του πανεπιστημίου ως θεσμού. Οι αλλαγές σε σχέση με την ακαδημαϊκή ελευθερία και την πανεπιστημιακή αυτοτέλεια αποτελούν την αρχή μιας διαδικασίας αλλαγής της ίδιας της αντίληψης μας, για το τι μπορεί να σημαίνει φοίτηση, έρευνα και τελικά για το τι μπορεί να σημαίνει γνώση και ποια η σημασία της σε μια κοινωνία. Το πανεπιστήμιο δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα επί μέρους κομμάτι της κοινωνίας. Αποτελεί ταυτόχρονα και έναν από τους πυρήνες που διαμορφώνει τόσο την ίδια, όσο και τους όρους με τους οποίους αυτή αντιλαμβάνεται τον εαυτό της.<br />Θεσμοί, όπως αυτός του ασύλου, ξεπερνούν κατά πολύ την πρακτική ή νομική τους υπόσταση και συμμετέχουν στην καταγραφή των συνολικότερων ορίων και ελευθεριών. Η ιστορία του ίδιου του θεσμού του ασύλου ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την ιστορία του δικαίου, τη διεκδίκηση ατομικών ή συλλογικών δικαιωμάτων. Αυτό, λοιπόν, που περιγράφεται σαν μια επί μέρους αλλαγή σε μια παράμετρο της λειτουργίας του πανεπιστημίου, στο πλαίσιο του εξορθολογισμού και της πρακτικότητας, αποτελεί στην πραγματικότητα μια βαθιά τομή στον ίδιο τον πυρήνα της κοινωνίας. Γυρνώντας στο μακρινό παρελθόν και εξετάζοντας τις πτυχές του φαινομένου της ασυλίας, ίσως να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τη σημασία του, το βάρος της κατάργησής του και τελικά την αλλαγή που αυτή φέρνει. Και ίσως να μην υπάρχει καλύτερη καταγραφή και παράδειγμα από την αρχαία ελληνική τραγωδία.<br /><br />Η αρχαία Ελλάδα,<br />το άσυλο και η τραγωδία<br /><br />Κατά την αρχαιότητα, κάθε ιερό, ναός ή ακόμα και άγαλμα που απεικόνιζε κάποια θεότητα, θεωρείτο άσυλο. Κάθε καταδιωκόμενος, φυγάδας ή αδικημένος, είχε το δικαίωμα να καταφύγει στο άσυλο και να ζητήσει την προστασία του θεού, ανεξάρτητα από την καταγωγή, το φύλο ή την κοινωνική του θέση. Ο Ικέτης ήταν ασφαλής όσο παρέμενε στο χώρο του ασύλου. Tο να εισέλθει κάποιος και να τον συλλάβει ή να τον κακοποιήσει εθεωρείτο πράξη ιερόσυλη. Όπως τόσο συχνά στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αντιγόνη) συναντούμε τις ρίζες του εθιμικού δικαίου να φτάνουν σε τέτοιο βάθος αποδοχής και σεβασμού, ώστε να αποκτούν ένα πρόσωπο με χαρακτηριστικά ιερού.<br />Στην αρχαία ελληνική τραγωδία, η καταφυγή στο άσυλο αποτελεί ένα μοτίβο που εμφανίζεται αρκετά συχνά, ενώ σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιείται ως κεντρικό σημείο για την εξέλιξη της πλοκής σε έργα όπως οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου ή οι «Ικέτιδες» και οι «Ηρακλείδαι» του Ευρυπίδη. Ο θεσμός, συνδεδεμένος με τους αντίστοιχους θεσμούς της ικεσίας και της φιλοξενίας, περιγράφει ένα σύνολο αντιλήψεων σε σχέση με το πολιτικό δίκαιο, τη χορήγηση του πολιτικού ασύλου καθώς και την ταυτότητα του Έλληνα σε σχέση με τον ξένο. Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου, ο Ορέστης ζητά άσυλο στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ο ποιητής συνδέει στη συνέχεια την ασυλία με τη δημιουργία της δικαιοσύνης και του αθηναϊκού δικαστηρίου. Στον Οιδίποδα επί Κολωνώ, ο Σοφοκλής χρησιμοποιεί το άσυλο όχι μόνο για να δικαιώσει τον πρωταγωνιστή του, αλλά και για να υμνήσει τον Θησέα, ο οποίος παραχωρεί την ασυλία. Στο πρόσωπο του Θησέα, ιδρυτή της Αθήνας, ο Σοφοκλής υμνεί την ίδια του την πόλη.<br />Εξετάζοντας, λοιπόν, κανείς τις επιμέρους περιπτώσεις καταλαβαίνει τη δομική σημασία του ασύλου για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αφού τόσο συχνά αποτελεί κομμάτι και διακύβευμα του μύθου και αφορμή για ερωτήματα γύρω από το δίκαιο, την ελευθερία και τελικά τη φύση, την ταυτότητα και τη μορφή της κοινωνίας.<br />Η παράδοση του ασύλου, διατηρήθηκε κατά τα μεσαιωνικά και χριστιανικά χρόνια σε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια της Ανατολής και της Δύσης κρατώντας τον ιερό χαρακτήρα της. Στην νεότερη εποχή, η έννοια του ασύλου αποχωρίζεται την όποια επίκληση στο υπερβατικό και κατοχυρώνεται από την κοινωνία. Η «ιερότητα»’ του θεσμού προκύπτει από τις ίδιες τις κατακτήσεις που τον δημιούργησαν και από τις ανάγκες που εξυπηρετεί. Η κατάργηση του θεσμού δεν αποτελεί λοιπόν απλά μια αλλαγή που αφορά το πανεπιστήμιο, τους καθηγητές ή τους φοιτητές. Αποτελεί μια αλλαγή που αφορά κυρίως τα όρια της δικαιοσύνης, των ελευθεριών και του συνόλου της κοινωνίας.<br /><br />(στην εφημεριδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-5896810973142462394?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-66388509843726846002011-09-13T04:55:00.000-07:002011-09-13T04:57:42.176-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-j8z83-PbD7k/Tm9FK4_-r5I/AAAAAAAAAbY/1p52UcuDRZ0/s1600/sea-side.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 252px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-j8z83-PbD7k/Tm9FK4_-r5I/AAAAAAAAAbY/1p52UcuDRZ0/s400/sea-side.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651812110775005074" /></a><br /><br />«Οι τουρίστες<br />είναι άοπλοι κατακτητές»<br />Ζάρκο Πετάν, «Αφορισμοί»<br /><br />Σε μια συγκυρία άδικη και σκληρή, η κυρίαρχη φωνή ανακατασκευάζει το μέχρι χθες αυτονόητο, αλλάζει το μέγεθός του ώστε να το ταιριάξει στριμωγμένο στη σμίκρυνση του. Όταν το παράλογο και το άδικο δεν επιβάλλονται με όρους καταστολής, συμμετέχουν σε μια επιχειρηματολογία με σμικρύνσεις και μεγεθύνσεις, προσθήκες και αποκλείσεις, όπου το δευτερεύον συχνά γίνεται κυρίαρχο, η πολυτέλεια συχνά ανάγκη και η ανάγκη παράλογο, αν όχι καταστρεπτικό αίτημα. Και καθώς οι λέξεις χάνουν ή αλλάζουν νόημα, κάθε τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λόγος καταστολής, παύσης και αποτροπής. Ένα από τα κυρίαρχα καλοκαιρινά επιχειρήματα καταστολής, υπήρξε η κατάσταση στον τουρισμό.<br /><br />Ο τουρισμός επιχείρημα<br />για καταστολή<br /><br />Οι σκηνές της πλατείας συντάγματος, τα κλειστά λιμάνια, η απεργία των ταξί, όλα ήρθαν να συγκρουστούν με την πρόβλεψη περί αιμορραγίας του τουρισμού. Κανάλια και λοιπά ΜΜΕ, έκαναν έκκληση ακόμα και στον πατριωτισμό των κάθε φύσεως διαφωνούντων, χωρίς διακρίσεις, χωρίς να εξετάζονται τα αιτήματα, οι ανάγκες και τελικά τα ίδια τα δικαιώματα τους. Οι κινητοποιήσεις και οι διεκδικήσεις των τελευταίων μηνών περιγράφηκαν όχι μόνο ως καταστρεπτικές για τον τουρισμό, αλλά επιπλέον, ως άμεσα υπεύθυνες για την αμαύρωση της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό. Η κατάσταση πήρε τη μορφή του επείγοντος περιστατικού, της συνθήκης πανικού και της αναγκαιότητας εύρεσης μιας άμεσης λύσης. Έτσι, μέσα στην επιβεβλημένη βιασύνη, οι εκλύσεις, οι προτροπές και οι απειλές δεν χρειάστηκαν να επιχειρηματολογήσουν, να χρησιμοποιήσουν τη λογική ή έστω τους αριθμούς, αλλά απλά να σωρευτούν δημιουργώντας ένα μέγεθος φόβου, κατάρρευσης και τρομοκρατίας.<br />Η φύση του ίδιου του επιχειρήματος αποκαλύπτει το πρόσωπό της όταν εξετάσει κανείς τους πραγματικούς αριθμούς. Ήδη από τον Μάιο το πρακτορείο Bloomberg προέβλεπε μεγάλη άνοδο του τουρισμού, λόγο της κατάστασης στη Βόρεια Αφρική (παραπλήσιου τουριστικού προορισμού), αλλά και λόγω της κρίσης και της πτώσης των τιμών. Και ενώ το καλοκαίρι μας επισκέφτηκε αρματωμένο με κινητοποιήσεις ακόμα και τον Αύγουστο, η πρόβλεψη του πρακτορείου αποδείχτηκε παραπάνω από αληθής. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, φέτος, ο αριθμός των ξένων τουριστών παρουσίασε διψήφιο ποσοστό αύξησης, φθάνοντας στα 16,5 εκατ. ευρώ (χωρίς να υπολογίζονται οι αφίξεις από την κρουαζιέρα) και θα ξεπεράσει τον αριθμό-ρεκόρ αφίξεων ξένων τουριστών που πραγματοποιήθηκε το 2007. Η βουή και η μανία του κυρίαρχου λόγου, δεν περιγράφουν λοιπόν την κατάσταση στην οικονομία του τουρισμού, αλλά τους όρους με τους οποίους μια κατάσταση μπορεί να γίνει παράλογο, αν και κυρίαρχο, επιχείρημα προς χρήση.<br /><br />Το βλέμμα του άλλου<br /><br />Η όλη συζήτηση δεν άνοιξε ποτέ με όρος αποκλειστικά οικονομικούς. Η αγωνία για την «εικόνα μας στο εξωτερικό», έρχεται να προσθέσει τον τουρισμό σε μια στιγμή αγωνίας που απλώνεται καθόλη τη διάρκεια της κρίσης: Τι λένε για εμάς οι ξένοι, οι εκτός Ελλάδος, πως περιγράφουν τα πρωτοσέλιδα την Ελλάδα, την κατάσταση, εμάς, το μέλλον μας; Το παράρτημα των δελτίων ειδήσεων «τι είπαν τα ξένα μέσα για την Ελλάδα» παύει να αποτελεί μια κακόγουστη ευκαιρία για να ανυψωθούν ακόμα περισσότερο οι κατακτήσεις, οι άθλοι και τα κατορθώματα (στη συντριπτική βεβαίως πλειοψηφία τους όλα αθλητικά) των σύγχρονων Ελλήνων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Τώρα τα κυρίαρχα ξένα μέσα (και η υιοθέτηση της κρίσης τους από τα κυρίαρχα εγχώρια μέσα), μας μιλούν για ένα σύνολο ομογενοποιημένο στα λάθη, τα συμφέροντα και τις απώλειές του. Μια ταυτότητα συμπαγή στην αποτυχία, τις αποκρύψεις και την πτώση της. Μαζί με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στο πολιτικό επίπεδο, περνούμε ταυτόχρονα σε ένα στάδιο πολλαπλού ετεροπροσδιορισμού. Με την όρασή μας μονίμως στραμμένη προς τα έξω, ζητούμε αγωνιωδώς το πρόσωπό μας στο βλέμμα του άλλου. Σε μια αντανάκλαση, σε ένα καθρέφτισμα, το οποίο δεχόμαστε άκριτα ακόμα και όταν δεν το ομολογούμε. Μέσω της επιβεβλημένης συλλογικής ενοχής, παύουμε να είμαστε το υποκείμενο που κοιτά τους άλλους και μετατρεπόμαστε στο αντικείμενο που κοιτιέται απ’ αυτούς. Μέσα στον κυκεώνα της απώλειας, της ενοχής και του φόβου καταλήγουμε να προσδιορίζουμε την κατάστασή μας άκριτα, βιαστικά και θολά. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία δεν περιγράφουν πια το πώς βλέπουν οι ξένοι τη χώρα, περιγράφουν το δικό μας παράλογο φόβο της επαλήθευσης, όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας.<br />Μέσα στην απότομη αυτή συνθήκη, ο τουρίστας ενσαρκώνει την κατάργηση της απόστασης μας με τον έξω κόσμο. Γίνεται ο πρεσβευτής του Έξω, του Πέρα από εμάς , του Άλλου. Μαζί του μας επισκέπτονται και τα πρωτοσέλιδα, τα στερεότυπα, οι φόβοι και οι εύκολες περηφάνιες μας. Ο τουρίστας μετατρέπεται αυτόματα (και συνήθως χωρίς να το γνωρίζει) σε έναν άτυπο ελεγκτή ορθότητας, που θα ορίσει τη θέση μας στο λεωφορείο του ανεπτυγμένου κόσμου. Στον καθημερινό κριτή της κρίσης μας.<br />Η κρίση και ακόμα περισσότερο η εκμετάλλευσή της αποτελεί μια συνθήκη κοινωνικά άδικη και καταστρεπτική με πολλαπλούς τρόπους. Αποτελεί όμως ταυτόχρονα και μια συνθήκη που ορίζει με απόλυτο τρόπο επιταγές ενδοσκόπησης, επαναπροσδιορισμού, ανασύστασης. Μια συνθήκη που μέσα στη ρευστότητά της, κάνει ικανή τη διεκδίκηση μιας νέας ταυτότητας, ανοιχτής στην αναζήτηση, προσδιορισμένης από τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Μιας ταυτότητας ικανής να αυτοπροσδιοριστεί.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-6638850984372684600?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-57760883510169742772011-09-08T08:00:00.000-07:002011-09-08T08:09:47.511-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-UpvaN6wB0sI/TmjaBu39DFI/AAAAAAAAAbQ/pCYKX9xeX8U/s1600/sikyon_3_thumb1.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 299px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-UpvaN6wB0sI/TmjaBu39DFI/AAAAAAAAAbQ/pCYKX9xeX8U/s400/sikyon_3_thumb1.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650005455833730130" /></a><br /><br />θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην σημερινή εκδήλωση με τίτλο: Ιστορία ερχόμαστε! κοίτα τον ουρανό και με θέμα την νεότερη γενιά ποιητών και την σύνδεση της με μια νέα πολιτική συνείδηση όπως αυτή διαμορφώνετε στην ελληνική κοινωνία. θα ήθελα καταρχήν να ευχαριστήσω το φεστιβάλ και τον Θεόδωρο Τερζόπουλο για την πρόσκλησή μας στο φεστιβάλ καθώς και τον δήμο των Σικυωνίων για την φιλοξενία του. <br /><br />Ξεκινώντας θα ήθελα να μιλήσω για έναν προσδιορισμό, τον προσδιορισμό της γενιάς, αφού ο συνδυασμός του με την έννοια της ποίησης είναι αυτός που μας τοποθετεί σε αυτό το τραπέζι και ουσιαστικά δημιουργεί αυτή την εκδήλωση. Είναι αρκετή μια χρονολογική ή ηλικιακή σύμπτωση ώστε να ομαδοποιηθεί ένα σύνολο ανεξάρτητων μονάδων και να χαρακτηριστεί γενιά; Συγκρίνοντας την σύγχρονη γενιά με παλαιότερες, μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο με συμπαγή χαρακτηριστικά; Εξετάζοντας κανείς την ιστορία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, καταλήγει πως η ομαδοποίηση με όρους γενιάς αποτελεί στις περισσότερες περιπτώσεις μια πράξη φιλολογικής ευκολίας, όμοια με την σχεδόν αυθαίρετη ομαδοποίηση καλλιτεχνών κάτω από την ομπρέλα των διαφόρων –ισμών. Για πολλούς μελετητές της ιστορίας της ελληνικής λογοτεχνίας, η μόνη πραγματική γενιά με συμπαγή και σαφή χαρακτηριστικά ήταν αυτή της γενιάς του ’30. Η γενιά του ’30 (και εδώ να ξεκαθαρίσω πως δεν εννοώ το σύνολο των ποιητών ή καλλιτεχνών που συμπίπτουν με αυτή τη χρονολογία αλλά μάλλον μια συγκεκριμένη άτυπη και εν μέρει γνωστή ομάδα) αποτέλεσε την μόνη γενιά με συγκεκριμένο πρόγραμμα, συγκεκριμένους εκπροσώπους ποιητές, συγκεκριμένους μαικήνες χρηματοδότες και κριτικούς μηχανισμούς άλλοτε προώθησης και άλλοτε αποσιώπησης. Μετά την καταστροφή του 1922 και την κατάρρευση του ιδεολογήματος της μεγάλης ιδέας και της μεγάλης Ελλάδας, η γενιά αυτή ήρθε να καλύψει το κενό που άφησε η κατάρρευση αυτή και να δημιουργήσει νέους μύθους, μια νέα σχέση με το παρελθόν, την ιστορία, την ταυτότητα, μια νέα σχέση με την ίδια την ιδέα της ελληνικότητας. Αν λοιπόν αυτές όλες οι κινήσεις και τα χαρακτηριστικά, είναι αυτά που συγκροτούν μια πραγματική γενιά, μπορούμε να μιλήσουμε για μια αντιστοιχία με τα χαρακτηριστικά των νεότερων ποιητών; Μάλλον όχι. Εκτός από μία μάλλον σημαντική εξαίρεση. Την αντιστοιχία ως προς την κατάρρευση μίας παλαιότερης ιδεολογικής, ιστορικής και πολιτικής συνθήκης (με όρους φυσικά διαφορετικούς) και τη δημιουργία ενός πολλαπλού κενού και στην συνέχεια την είσοδό μας σε μια νέα σκοτεινή εποχή. <br /><br />Η Κρίση<br /><br />Ζούμε σε έναν κόσμο από καταρρέοντα νεόκτιστα, σε μια διαδρομή φρέσκων ερειπίων. Τα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, βιώσαμε την διάλυση όλων όσων έμειναν όρθια από τη βουή και το χειροκρότημα. Μια διάλυση τις οποίας οι ρίζες εντοπίζονται σε αρκετά παλαιότερα χρόνια, ίσως ακόμα και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αυτή η διάλυση εκφράστηκε πολλαπλά, με τρόπους που προϋπήρχαν και όρους που αυτά τα χρόνια μεγεθύνθηκαν : με τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τα αλληλοεπικαλυπτόμενα σκάνδαλα, την κρίση του πολιτικού λόγου σε συνδυασμό με την δημιουργία ενός υπερτροφικού τηλεοπτικού λόγου εξουσίας, με την πολιτική ανικανότητα και σκοπιμότητα και με την κορύφωση της καταστολής. <br />Η νέα μεγάλη ιδέα, (αυτή τη φορά εκφρασμένη όχι με όρους μεγέθους δηλ μια μεγάλη Ελλάδα, αλλά με όρους ισχύος δηλ την περίφημη ισχυρή Ελλάδα των εκσυγχρονιστών του Πασοκ), η νέα αυτή μεγάλη ιδέα, του πλαστικού χρήματος και των δανείων, της Ευρωπαϊκής ένταξης και του παραδείσου του Ευρώ, των Ολυμπιακών αγώνων και των εθνικών αθλητικών κατορθωμάτων, άφησε την τελευταία της πνοή με τον ερχομό της κρίσης και κυρίως με τον ερχομό του μνημονίου. Η θνησιγενής ευημερία κληροδοτεί στο σήμερα ένα κενό πολλαπλό. ένα κενό ηθικό, ένα κενό πολιτικής εμπιστοσύνης που καταλήγει σε μια πλήρη απαξίωση των πολικών και ίσως για πολλούς της ίδιας της πολιτικής (τουλάχιστον με τους όρους με τους οποίους υπήρχε μέχρι σήμερα) και κυρίως ένα κενό ως προς το μέλλον και την προοπτική. και ενώ μια τοποθέτηση για την κρίση, τις αιτίες και τις πραγματικές αιτίες που την δημιούργησαν, καθώς και τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που την εκμεταλλεύονται, θα είχε και ενδιαφέρον και μεγάλη σημασία, έχω την αίσθηση πως θα έστρεφαν την συζήτηση προς ένα σημείο διαφορετικό από την στόχευση της σημερινής εκδήλωσης. Αυτό που παραμένει κεντρικό ακριβώς λόγο των προαναφερθέντων εκφάνσεων, είναι οι όροι με τους οποίους βιώνουμε την πραγματικότητα και ζούμε το καθημερινό. Το πώς διαμορφώνεται η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η ζωή και η συνείδηση, ανάμεσα στα διάφορα συγκεκριμένα γεγονότα των τελευταίων ετών.<br /><br /><br />Η νεότερη γενιά<br /><br />Αν κάποιος χτυπιέται περισσότερο από την κρίση αυτή είναι η νεότερη γενιά. Όχι μόνο γιατί οι αποφάσεις επηρεάζουν το άγουρο παρόν της, αλλά γιατί πολλαπλασιάζουν την σημασία τους και το βάρος τους σε ένα αβέβαιο μέλλον. Έτσι σε μεγάλο βαθμό, η γενιά αυτή βιώνει το παρόν ως τέλμα, το μέλλον ως έναν βέβαιο και ταυτόχρονα άγνωστο κίνδυνο που πλησιάζει και την ιστορία ως προδοσία (όταν μιλάω για ιστορία αναφέρομαι στην πρόσφατη, μη ιστοριογραφημένη ιστορία, τις τελευταίες δεκαετίες που οδήγησαν σε αυτή την συνθήκη). <br />Η ανεργία κάθε μέρα μεγεθύνεται κάνοντας την κυρίαρχη επισφαλή εργασία, να μοιάζει με πικρό δώρο όταν και εφόσον προκύψει. Ανοιχτές συμβάσεις, απροσδιόριστα οράρια, εργοδοτική αυθαιρεσία και καθυστερημένες πληρωμές, αποτελούν την κουρελιασμένη συνοδεία των δώρων αυτών. Δίπλα στην παλαιά έννοια του προλεταριάτου έρχεται να προστεθεί το όλο και διευρυνόμενο πλήθος του πρεκαριάτου, του σύγχρονου εργασιακά αβέβαιου και ανασφάλιστου εργαζομένου (από την αγγλική λέξη Precarity). <br />Ο σύγχρονος νέος άνεργος δεν έχει ομοιότητες με τις γενιές των ανέργων του περασμένου αιώνα. Πολλές φορές μορφωμένος, αρκετά συχνά πλήρως καταρτισμένος με δύο και τρία πτυχία, εξοικειωμένος με τις τεχνολογίες, τις νέες τάσεις, το διαδίκτυο, τις γλώσσες, τα ταξίδια και ταυτόχρονα αποκλεισμένος, φιμωμένος και απελπισμένος. Ο σχετικά νέος όρος που ήρθε να περιγράψει αυτά τα αναδυόμενα πλήθη, ο όρος κογκνιτάριος (από το λατινικό και καρτεσιανό κόγκιτο) περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτή την περίπτωση: την περίπτωση του νέου που έχει τη γνώση, αλλά όχι τον πλούτο ή την δύναμη. <br />Έτσι η νεότερη γενιά μεταναστεύει με κάθε τρόπο. Είτε για σπουδές είτε για την εύρεση εργασίας πάνω στο αντικείμενο που σπούδασε. είναι χαρακτηριστικό πως από τους 6 καλεσμένους ποιητές μόνο οι τέσσερεις κατάφεραν να είναι εδώ στην σημερινή εκδήλωση. Οι 2 απόντες βρίσκονται υποχρεωτικά στο εξωτερικό. ο ένας για σπουδές ο άλλος λόγω εργασίας. η απουσία τους περιγράφει με τον πιο ηχηρό τρόπο, την παρουσία του φαινομένου της μετανάστευσης, στην σημερινή εκδήλωση. Η φυγή του συγκεκριμένου κομματιού της κοινωνίας δεν λιγοστεύει απλά το παρόν αλλά πολύ περισσότερο ακυρώνει το μέλλον μια και όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να το συνθέσουν, έχουν απομακρυνθεί.<br />Καλούμαστε λοιπόν να ζήσουμε μια πραγματικότητα απότομη, απροετοίμαστοι και πλανημένοι από τις προηγούμενες γενιές, τις υποσχέσεις και τις καταχρήσεις τους. Από την ευκολία με την οποία η αρπαγή του τώρα, γίνεται καταδίκη του αύριο. Η νεότερη γενιά, βιώνει τον αποκλεισμό της με όρους μιας κληροδοτημένης και αναπόφευκτης μοίρας, σαν μια κακόγουστη διασκευή αρχαίας τραγωδίας όπου η ύβρις του προπάτορα κουβαλιέται ως Νέμεση για τις γενιές που θα έρθουν. <br />και αλήθεια μέσα σε ένα τέτοιο λεξιλόγιο αποκλεισμού ποιές λέξεις περισσεύσουνε για την ποίηση;<br /><br />Η ποίηση<br /><br /><br />Η ποίηση σήμερα φαίνεται απλά να αναπνέει στον ελάχιστο χώρο που της παραχωρείται. Χορτασμένη από παρελθόν, χορτασμένη από μεγέθη, ονόματα, βραβεία, ξεχασμένες ή χιλιοειπωμένες μελοποιήσεις, απλά πολλαπλασιάζει τον εαυτό της με έναν τρόπο ελάχιστο, ειπωμένη άλλοτε σε χείλη φιλολόγων και άλλοτε στα στόματα των μικρών και εσωστρεφών λογοτεχνικών κύκλων και σαλονιών. ο ποιητής σήμερα δεν σιωπά, αλλά συμβιώνει σε έναν θόρυβο φωνών. <br />Η θέση της ποίησης στον καθημερινό, δημόσιο λόγο, επιβεβαιώνει τη νέα μορφή απουσίας. Σε έναν καιρό αυστηρά πρακτικό, οι στίχοι της επιβιώνουν διαστρεβλωμένοι: ως συνοδευτικό της διαδρομής στα βαγόνια του μετρό, ως κορόνες σε πολιτικούς λόγους νομιμοποιώντας τη φθαρμένη γλώσσα και την έλλειψη οράματος, ως συγκίνηση σε επικήδειους, βαφτίζοντας με ονόματα ποιητών τους λερούς ασήμαντους δρόμους (όπως γράφει ο Καρυωτάκης) βαφτίζοντας ολόκληρα έτη ανάλογα με επετείους γεννήσεων και θανάτων (έτος Καβάφη, Ρίτσου, Ελύτη κτλ), εικονογραφημένοι σε πρόχειρα μπλογκ, σε θεματικά ημερολόγια και τουριστικούς οδηγούς, μπαλώματα μιας σιωπής που κραυγάζει. <br />Το αλφάβητο άλλωστε της κρίσης, η κυρίαρχη γλώσσα, αποτελεί μια γλώσσα εξόχως αντιποιητική, ψυχρή στην γεωμετρία της και βάρβαρη στον τεχνοκρατισμό της. Διαγράμματα, αριθμοί και δείκτες, στολίζουν μια φρασεολογία απόλυτα στεγνή στην ορολογία της. ο οικονομολόγος γίνεται ο νέος ήρωας της εποχής. Οικείος μέσα στην σημασία και την αναγκαιότητα του ρόλου του, ψυχρός λόγω της εξουσίας της γνώσης του. Το βάρος του λόγου του ειδικού αντικαθιστά την ξεπερασμένη συνήθεια του επιχειρήματος και τη συνθήκης της αντιπαράθεσης. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παραθέσω την προμετωπίδα από ένα βιβλίο: ‘’ο διάλογος για την κρίση, διεξάγεται σε μια γλώσσα που όπως παλιότερα η καθαρεύουσα, βασική λειτουργία της είναι να αποκλείει τη συντριπτική πλειονότητα, αποδυναμώνοντας την’’. Τα παραπάνω λόγια δεν είναι λόγια ενός φιλοσόφου ή ενός πολιτικού, πολύ περισσότερο δεν είναι λόγια ενός ποιητή, είναι λόγια ενός οικονομολόγου, του Γιάννη Βαρουφάκη από το βιβλίο του Κρίσης Λεξιλόγιο. Ίσως για πρώτη φορά στις μέρες μας η γνώση και η γλώσσα να είναι τόσο στενά συνυφασμένες με την ισχύ και την εξουσία. Η σύγκρουσή μας με αυτές δεν μπορεί λοιπόν παρά να αποτελεί και θέμα γλώσσας, στοίχημα για την επανεφεύρευση ενός λεξιλογίου.<br />Βέβαια, η καλλιτεχνική διάσταση δεν αποτελεί και δεν θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαίρεση της κοινωνίας και της πλήρους περιγραφής της με οικονομικούς όρους, αλλά μια παράδοξη και απόλυτη επιβεβαίωση των όρων που ισχύουν συνολικά σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Η ίδια η τέχνη εδώ και καιρό δεν ορίζεται από τους δημιουργούς της, αλλά πολύ περισσότερο από τους διακινητές της. Εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά, θέατρα και γκαλερί, λειτουργούν όχι μόνο ως διαμεσολαβητές αλλά ως κυρίαρχοι που επιβάλλουν απόλυτα την αισθητική, την πολιτική και τελικά την ίδια την υπόσταση του έργου. Το εμπόριο του βιβλίου και ακόμα περισσότερο οι τρόποι με τους οποίους υπάρχει, επιβάλλουν την οικονομική διάσταση ακόμα και στο περιεχόμενο των έργων. Και δεν υπάρχει καμία κριτική που να μπορεί να μιλήσει δυνατότερα από την σιωπή που επιβάλλει η απόρριψη ενός έργου. Όταν μάλιστα η απόρριψη αυτή προκύπτει όχι με λογοτεχνικά κριτήρια αλλά με κριτήρια εμπορίου, αναπόφευκτα οδηγεί σε μια ποιοτική υποβάθμιση. Η άτυπη ταρίφα που πρέπει να πληρώσει ένας ποιητής για την έκδοση ενός βιβλίου, φτάνει σήμερα μέχρι και τα 3.000 ευρώ. Χωρίς κανένα άλλο κριτήριο, ο εκδότης επιβάλλει τη συνύπαρξη της σιωπής όσων δεν έχουν να πληρώσουν με το θόρυβο των άπειρων καλοπληρωμένων εκδόσεων σε ένα ασύμμετρο ποιητικό σύνολο. <br />Η τέχνη σε κάθε έκφανση της, θεωρήθηκε συχνά πολυτέλεια. Σαν κάτι που περισσεύει, γεμίζει τυχαία τις ώρες, ψυχαγωγεί, και διασκευάζει το τρέχον, συχνά χωρίς σημασία. Μέσα σε μια πραγματικότητα αυστηρά και χυδαία υλιστική, κάθε ενασχόληση με την τέχνη κατέληξε να θεωρείται χόμπι, παραξενιά ή σπατάλη του πολύτιμου χρόνου. Σε έναν κόσμο ρευστό, που βασικές αξίες και κεκτημένα για πρώτη φορά αμφισβητούνται και συνθλίβονται με τέτοια ένταση και σε τέτοια έκταση, καλούμαστε να επαναδιαπραγματευτούμε την σχέση μας με αυτή την «πολυτέλεια», να προσδιορίσουμε ξανά το ρόλο και τη σημασία της και τελικά να προσδιοριστούμε από αυτή.<br /><br /><br />η νεότερη γενιά ποιητών<br /><br />Στην νεότερη γενιά των ποιητών, οι δύο παραπάνω αποκλεισμοί (αυτός της νεολαίας και αυτός της ποίησης) έρχονται να συναντηθούν. Τόσο ως Συμπτώματα μιας κοινωνίας, όσο και σαν μια απάντηση στα συμπτώματα αυτά. Η συνάντηση των δύο γίνεται διάλογος μεταξύ τους και η γλώσσα ορίζεται ως πεδίο σύγκρουσης. <br />Στην ποίηση αυτής της γενιάς, ο κόσμος βιώνεται ως ανία και ως απειλή. Το καθημερινό μέσα στη ρουτίνα του γίνεται εφιάλτης, και το έξω περιγράφεται συχνά με μια γραμμή σχεδόν εξπρεσιονιστική. Η γενιά είναι κληρονόμος ενός μέλλοντα ακυρωμένου και μιας αποκλεισμένης ηλικίας. Το σκληρό και μονοσήμαντο της πραγματικότητας, ταυτίζεται συχνά με αυτούς που το δημιούργησαν, τις προηγούμενες γενιές. Απέναντι σε αυτές η ποίηση γίνεται συχνά εχθρική. Οι δημιουργοί του αδιεξόδου ταυτίζονται με τους διαδόχους που θα το διαχειριστούν, αποσπώνται από τον χρόνο και γίνονται ένα ενιαίο «εσείς», μιας κοινής στάσης τοποθετημένης απέναντι από το ποίημα. Απέναντι σε αυτό το «εσείς», η ποίηση απαντά άλλοτε με ειρωνεία, άλλοτε προτάσσοντας την αθωότητά, άλλοτε προτρέποντας σε επίθεση. Η σαφής πολιτική θεματική δεν λείπει, με αναφορές σε θέματα όπως η μετανάστευση, η εξέγερση, ή η γραφειοκρατία. όλο και πιο συχνά η ποίηση απαντά σε αυτόν τον κόσμο με την ίδια την ουσία της, την ειλικρίνεια της ύπαρξή της. <br /><br />Ως προς την μορφή οι νέοι ποιητές, επιλέγουν μια εκ νέου αναζήτηση, με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Μια αλλαγή της φόρμας από συλλογή σε συλλογή, συχνά ακόμα και από ποίημα σε ποίημα, μια αποφυγή των διαδεδομένων μοντερνιστικών ή μεταμονερνιστικών ακροβασιών και παιχνιδιών ενώ συχνά καταλήγουν στην ασφαλή απλότητα της αφηγηματικής ουσίας. Έτσι συχνά συναντούμε στοιχεία εντελώς ετερόκλητα, έναν λόγο άλλες φορές κοφτό και απέριττο και άλλοτε ένα λόγο που θυμίζει τον θεατρικό διάλογο. Άλλοτε μια γλώσσα ειρωνική και καταγγελτική στην αμεσότητά και προφορικότητά της και άλλοτε κατασκευασμένη εσώστρεφα, επηρεασμένη από εκφάνσεις της ελληνικής γλώσσας σχεδόν ξεχασμένες όπως τα κείμενα της εκκλησίας και τα πατερικά κείμενα. η πολλαπλότητα των επιρροών είναι τέτοια ώστε να καλύπτει ένα φάσμα ετερόκλητων πηγών ακόμα και στις επιλογές του ίδιου ποιητή. Ένα στοιχείο που φαίνεται σε μεγάλο βαθμό να ενώνει όλο αυτό το ψηφιδωτό των επιλογών, είναι μια πολύ συχνά παρατηρούμενη πολιτική απαίτηση, μια διάθεση για την πράξη της πολιτικής μέσα όμως από την διαδικασία του ποιήματος.<br />Η πολιτική της συγκεκριμένης ποίησης προκύπτει μέσα από τα ίδια της τα υλικά, ένα όλο και εντονότερα παρατηρούμενο, ποιητικό «εμείς», που στέκει απέναντι σε έναν κόσμο που αποκλείει τόσο τη συγκεκριμένη γενιά όσο και την ίδια την ποίηση. Αυτός ο πληθυντικός, άλλοτε αναφερόμενος σε ένα πρόσωπο, άλλοτε σε μια γενιά ή σε αυτούς που τάσσονται στο πλευρό του ποιήματος, συναντιέται σε κείμενα με διαφορετικό στόχο, διαφορετική θερμοκρασία και διαφορετική καταγωγή. Αυτό το ποιητικό εμείς, συμπαγές και ταυτόχρονα αφηρημένο, αποτελεί μια επιστροφή στον πολιτικό λόγο με όρους τελείως διαφορετικούς από το παρελθόν, χωρίς δόγμα και χωρίς βεβαιότητες. Είναι αυτό το «εμείς» που συγγενεύει με τη σπορά του Δεκέμβρη, τον ανώνυμο ποιητή ων συνθημάτων στους τοίχους, όσο και με ένα μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων που γέμισαν τις πλατείες, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ευρώπη. Ένα αίτημα για κάτι νέο, μια φωνή που δεν μιλά για τις απαντήσεις αλλά για τις ερωτήσεις από θέση αρχής, που δεν μιλά για τον ενικό εαυτό της αλλά για ό, τι ακριβώς τον ξεπερνά.<br />Η σημερινή λοιπόν εκδήλωση δεν έχει στόχο να παρουσιάσει τόσο μια συγκεκριμένη γενιά, αλλά περισσότερο μια συγκεκριμένη διάθεση, μία αντίδραση απέναντι στις σφραγίδες του κυρίαρχου. Καθώς επίσης μία από τις μεταμορφώσεις και τις εκδηλώσεις του νέου, το οποίο διεκδικεί τον χώρο του απέναντι σε έναν γερασμένο και καταδικασμένο μέλλοντα. Η μόνη εκδίκηση και η μόνη δικαίωση είναι η ηλικία και η ποίηση να καταφέρουν να μιλήσουν και να μιλήσουν με τους δικούς τους όρους. Ας δεχτούμε πως η σημερινή εκδήλωση είναι μια προσπάθεια προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Οι Ποιητές<br /><br /><br /><br />Ζήσης Αϊναλής<br /><br /><br />Ο Ζήσης Δ. Αϊναλής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Κάνει διδακτορικό στη Βυζαντινή Ιστορία και Φιλολογία στο Παρίσι. Το 2006 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ηλεκτρογραφία» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Το 2008, από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το βιβλίο «Αποσπάσματα». Το 2011, κυκλοφόρησε από τις ηλεκτρονικές εκδόσεις του περιοδικού Βακχικόν η συλλογή του ‘’ Η σιωπή της Σίβας’’ σε μορφή E-book. Μεταφράσεις και δοκίμιά του έχουν εκδοθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Επίσης ο ποιητής διατηρεί το blog Κενός Τίτλος, χώρο δημοσιεύσεων και αναδημοσιεύσεων παλαιοτέρων κειμένων<br />Τα τρία ποιήματα που θα διαβαστούν, προέρχονται από την πρώτη του συλλογή του ποιητή, την ‘’Ηλεκτρογραφία’’ με τίτλους Οδυσσέας, Πηνελόπη και Τηλέμαχος.<br />Τα τρία μονολογικά ποιήματα, ζούνε την ένταση και την απορία του υποκειμένου, μέσα σε ένα ανοίκειο περιβάλλον. Ο παλιός μύθος έρχεται να μιλήσει για πράγματα χρονολογικά νέα, φθαρμένα στην προχειρότητά τους, απλά, χωρίς το βάθος του μύθου αλλά υπαρκτά στην καθημερινή επανάληψή τους. τα πρόσωπά τους γδύνονται την οικειότητα της ιστορίας και του παραμυθιού και έρχονται να μιλήσουν για κάτι και πάλι κοντινό αλλά ταυτόχρονα στεγνό, πεζό και απομαγευμένο. ο Οδυσσέας είναι απλά ο πατέρας, η Πηνελόπη απλά η μητέρα και ο Τηλέμαχος απλά ο γιός. <br />όμως τα πρόσωπα, υπάρχουν ταυτόχρονα στο παρόν και στην αρχαιότητά τους. Από την αναφορά της Ληκύθου και του Νεοπτόλεμου μέχρι αυτή των πορνοπεριοδικών και των συμβασιούχων δεν υπάρχει απόσταση. Όλα, όπως κάθε φορά, συναντούνται στο παρόν του ποιήματος. Η περιπλάνηση, το γύρας και η πολιορκημένη ηλικία των ποιημάτων βιώνουν το σήμερα υπενθυμίζοντας μας το χθες.<br /><br /><br /><br /><br />Νικόλας Ευαντινός<br /><br /><br />O Νικόλας Ευαντινός γεννήθηκε το 1982 στην Ιεράπετρα της Κρήτης, σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία με μεταπτυχιακό στη νεοελληνική φιλολογία. Το 2008 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο ‘’Μικρές Αγγελίες και ειδήσεις’’ από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι η ποιητική συλλογή του με τίτλο ‘’Ρουβίκωνας στα μέτρα μας’’. <br />Το πρώτο βιβλίο του Ευαντινού, όπως μας πληροφορεί και ο τίτλος του , αποτελείται από μια σειρά ανακοινώσεων, αγγελιών, δελτίων, ενοικιαστηρίων, ιατρικών ανακοινωθέντων κ.τ.λ. Σκοπίμως ο Ευαντινός επιλέγει ως καμβά τον πιο στεγνό τρόπο δημοσίου γραπτού λόγου. Κρατάει το περίγραμμα της δημόσιας χρήσης και επαναλαμβάνει βασικά χαρακτηριστικά αυτού του τρόπου. Είναι ενδεικτικό πως τα ποιήματά του, σχεδόν στο σύνολό τους, περιέχουν λέξεις φθαρμένες από το τυπικό της πληροφόρησης κόντρα στην επικοινωνία: ζητείται, χαρίζεται, αναζητείται… Το ποίημα μοιάζει να υπάρχει ως ένα αυτοτελές αντικείμενο, μεταμφιεσμένο σε καθημερινή χειρονομία έντυπης χρηστικότητας. ο τρόπος αυτός αποτελεί την σκαλωσιά ανέγερσης των ποιημάτων του. ο λυρισμός και τα ποιητικά χαρακτηριστικά προστίθενται, συχνά με έντονη ειρωνεία πάνω στο κοινότοπο και στο ταυτόχρονα οικείο.<br />Στην δεύτερη και πιο πρόσφατη συλλογή του με τίτλο ‘’Ρουβίκωνας στα μέτρα μας’’, σκαλωσιά αποτελεί το ίδιο το σύμβολο (και κυρίως η επανάληψη του)του ποταμού Ρουβίκωνα, ο οποίος αποτελεί μεταφορά. Μεταφορά της στιγμής και του σημείου της μεγάλης απόφασης, ακόμα και μιας απόφασης που ποτέ δεν πάρθηκε και δεν πρόκειται να παρθεί. Η ειρωνεία της πρώτης συλλογής συνεχίζει να υπάρχει, αυτή τη φορά με έναν τρόπο πιο υπαινικτικό και υπόγειο, αλλά ταυτόχρονα σχεδόν αμείλικτο. τα ποιητικά τοπία δανείζονται από την ιστορία και τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα ώστε να δημιουργήσουν το πρόσωπό τους μέσα σε έναν συμπαγή λυρισμό.<br />Το επίτευγμα Ευαντινού, εντοπίζεται ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται η ειρωνεία. στο σημείο που η ειρωνεία αυτή λειτουργεί ταυτόχρονα ως όχημα υπονόμευσης όποιου στοιχείου της ζωής δεν είναι ποίηση, αλλά και ως αρχιτεκτονικό στοιχείο (μέσω της κοινοτοπίας) αυτής ακριβώς της ποίησης. Η γραφή τινάζει ό, τι πεζό και φθαρμένο από πάνω της χρησιμοποιώντας το, απαναδιατυπώνοντάς το, κατευθυνόμενη προς τον τρόπο της ποίησης, την επιθυμία για μια αυθεντική καλλιτεχνική ζωή. και τελικά τόσο η ειρωνεία όσο και η ποίηση μέσα από μια ατελείωτη σειρά υπονόμευσης και αυτοϋπονόμευσης, εκβάλουν στις εκτάσεις της παραμυθίας.<br />Ο ποιητής θα διαβάσει από την συλλογή ‘’Ρουβίκωνας στα μέτρα μας’’ και από την ανέκδοτη συλλογή ‘’ενεός’’.<br /><br /><br />Μιχάλης Παπαντωνόπουλος<br /><br />Ο Μιχάλης Παπαντωνόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Το 2001 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Πλάσματα της νύχτας» από τις εκδόσεις Δωδώνη. Θα ακολουθήσουν οι συλλογές «Δ» από τις εκδόσεις Ερατώ το 2006, «Συμεών Βάλας: Ένα σχεδίασμα» από τις εκδόσεις Μελάνι, το 2010 και ‘’Οι Δώδεκα. Μια ημιτελής συμφωνία’’ από τις εκδόσεις Αιγαίον/ Κουκίδα το 2011. Στο έργο του συγκαταλέγονται επίσης και μια σειρά μεταφράσεων, ποιημάτων και πεζών των Γκέοργκ Τρακλ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Όσκαρ Ουάιλντ, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Νικολάι Γκόγκολ, Νοβάλις, κ.ά. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Κύπρο και συνεργάζεται με την εφημερίδα «Αυγή» και άλλα έντυπα.<br />Η ποίηση του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου είναι απαιτητική, φτιαγμένη από δύσκολα υλικά. Σε μια εποχή που ο εύκολος λόγος, η κοινοτοπία και η παράκαμψη της λέξης γίνονται φαινόμενα κυρίαρχα, ακόμα και στην ποιητική έκφραση, συναντούμε μια ποίηση που ξαφνιάζει όχι μόνο με τον τρόπο που χρησιμοποιεί τη γλώσσα, αλλά και με τη θέση που της επιφυλάσσει ως απόλυτο πυρήνα του ποιητικού κόσμου. Διαβάζοντας τις ποιητικές συλλογές έχεις συχνά την αίσθηση πως ο Μύθος της κάθε ενότητας, λειτουργεί ως πρόφαση γλώσσας, σημείο εκκίνησης ενός στοχασμού που δεν περιγράφει, αλλά πλάθει την πραγματικότητα.<br />Τα ποιήματα του Παπαντωνόπουλου δανείζονται συχνά τη γλώσσα της ορθόδοξης υμνογραφίας, των πατερικών κειμένων και διαφόρων κειμένων λαϊκής θρησκευτικότητας. Η σύνθεση εμφανίζεται σε μια γλώσσα που μοιάζει να έρχεται από παλιά, μια γλώσσα η οποία παρατίθεται αποσπασματικά. Συχνά οι στίχοι μένουν ημιτελείς, θυμίζοντας θραύσματα παπύρων, το συντακτικό παραβλέπεται και η ποιητική υπακούει στους δικούς της εσωτερικούς κανόνες. Μέσα από την αφαίρεση, η γλώσσα πυκνώνει. <br />Στην τελευταία του Συλλογή: ’Οι Δώδεκα. Μια ημιτελής συμφωνία’’, η γλώσσα αυτή συνυπάρχει με τις φωνές των συνθημάτων, τα τοπία και την ένταση μιας πορείας και το στέκι των μεταναστών στην Τσαμαδού, προσπαθώντας να φτιάξει μια πλεξίδα από απομακρυσμένες και ξένες μεταξύ τους λέξεις και εικόνες. Στο επίπεδο της αισθητικής, ο πολιτικός αγώνας περιγράφεται με όρους θρησκευτικής πίστης και πάθους. <br />Ο Παπαντωνόπουλος επανασηματοδοτεί παρελθόντες φόβους και παρελθόντες κινδύνους βγαλμένους από ένα τρόπο χτισμένο στο παλαιό. Το μύχιο αυτών των συναισθημάτων επικαιροποιείται. Η λέξη γίνεται φορέας ενός σκοτεινού στοχασμού.<br /><br /><br /><br /><br />Γιώργος Πρεβεδουράκης<br /><br /><br />Ο Γιώργος Πρεβεδουράκης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Σπούδασε διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο του Σάσσεξ και φιλοσοφία και μεθοδολογία των διεθνών σχέσεων στο King’s College του Λονδίνου. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο ‘’στιγμιόγραφο’’ κυκλοφόρησε το 2011, από τις εκδόσεις Πλανόδιον. Η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο ‘’Κλέφτικο’’, θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη άνοιξη από τις εκδόσεις Πανοπτικόν.<br />Το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Πρεβεδουράκη, ‘’το στιγμιόγραφο’’, αποτελείται από 32 σύντομες συνθέσεις, που σαν στόχο έχουν, να περιγράψουν το χρονικά στιγμιαίο, τη συμπύκνωση του ξαφνικού, την εισβολή του έντονου με τον πιο απότομο τρόπο. Λίγες λέξεις, λίγοι στίχοι και μια έκφραση που στρέφετε προς το ακαριαίο της ποίησης.<br />Αντίθετα η ποιητική σύνθεση «Κλέφτικο», κομμάτια της οποίας θα ακούσετε σήμερα από τον ποιητή, αποτελεί μια σύνθεση δημιουργημένη σε μια φόρμα ανοιχτή, απλωμένη στην ανάσα του μακροσκελούς στίχου. Τα Κλέφτικο αποτελεί μια μεταγραφή του «Ουρλιαχτού» του Άλεν Γκίνσμπεργκ. Η πρώτη ύλη του «Ουρλιαχτού» απελευθερώνεται από την παράδοξη φιλολογική της κλασικότητα (μια κλασικότητα που το περιεχόμενο της βέβαια απορρίπτει και λοιδορεί) και μεταμορφώνεται. Οι αγγελοπρόσωποι χίπστερς, μεταμορφώνονται σε ρεμπέτες - αγγέλους, οι δόσεις της πρέζας σε δόσεις δανείων και ο Καρλ Σόλομον και το Ρόκλαντ γίνονται Πέραμα και Ανδρέας Παγουλάτος. Με το παιχνίδι αυτό του διάλογου, ο Πρεβεδουράκης καταφέρνει να μεταφράσει το αρχικό ποίημα όχι μέσα από μια όμοια λέξη αλλά μέσα από μια παρόμοια διάθεση, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να δημιουργήσει μια αισθητική παραλληλία αναζητώντας όμως την ίδια ποιητική αρχή, μεταφερμένη στο σήμερα.<br />Το ποιητικό υποκείμενο, από τον πρώτο στίχο του «Στιγμιόγραφου» μέχρι τον τελευταίο στίχο του «Κλέφτικου», παραμένει όμοιο και ενιαίο. Στο ‘’κλέφτικο’’, μέσα από την ίδια την αντανάκλαση, την καταγραφή και τη γενίκευση του βιώματος του, μέσα από τη διαδικασία κατά την οποία η μονάδα πολλαπλασιάζεται μέχρι να γίνει χάρτης ενός πλήθους, ο ποιητής συναντά τη γενιά του. Συναντά την τύχη του να διασταυρώνεται με άλλες ατυχίες, σχεδόν ως μια μοίρα κοινή. Η θέση του πρωταγωνιστή παραχωρείται στο θρυμματισμένο σώμα του σύγχρονου νέου, στον ακυρωμένο του μέλλοντα όπως του τον κληρονόμησαν, κάπου ανάμεσα στην απελπισία της ανεργίας, τη φιμωμένη από το θόρυβο έκφραση, το φόβο, την οργή και την κατασταλτική βροχή των δακρυγόνων στην πλατεία Συντάγματος.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Θοδωρής Ρακόπουλος<br /><br /><br />Ο Θοδωρής Ρακόπουλος γεννήθηκε το 1981 στο Αμύνταιο. Σπούδασε νομικά και ανθρωπολογία. Για τις ανάγκες της διδακτορικής του διατριβής πραγματοποίησε εκτενή εθνογραφική έρευνα πεδίου στην Σικελία. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 2004 σε συλλογικό τόμο των εκδόσεων "Οδός Πανός". Έκτοτε, έχει δημοσιεύσει ποίηση, μετάφραση και κριτική σε περιοδικά κι εφημερίδες. Η συλλογή "Φαγιούμ", από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, είναι το πρώτο του βιβλίο. Ζει μεταξύ Λονδίνου και Θεσσαλονίκης.<br />Στην ποίησή του Ρακόπουλου, ο χρόνος συναντιέται ως στιγμή και ως συνέχεια, ρευστός και φωτογραφημένος ταυτόχρονα. Στα ποιήματα της πρώτης του συλλογής συναντάμε έντονα το στοιχείο της πολλαπλής αποτύπωσης του χρόνου, τόσο μέσα από την αναφορά στους τρόπους (την φωτογραφία, το κεχριμπάρι, την τέχνη του Φαγιούμ), όσο και μέσα από τη λειτουργία του ποιήματος ως αποτύπωση μιας στιγμής. Ο τίτλος της συλλογής, (η αναφορά στα ταφικά πορτρέτα Φαγιούμ) δίνει στην καταγραφή την αίσθηση αυτού που ο Μπαρτ, μιλώντας για τη διαδικασία της φωτογράφησης, ονόμασε «προοικονομία θανάτου». Ο ρόλος της μνήμης, της στιγμής και της φθοράς γίνονται κεντρικό σημείο του ίδιου του βιώματος. <br />Στα ποιήματα του Φαγιούμ, συναντούμε μια υπαινικτική πολιτική στάση, μακριά από το άγαρμπο του συνθήματος. Μορφές του παρελθόντος, η καθημερινή κουλτούρα, ακόμα και η δομή του ποιήματος συμμετέχουν σε αυτόν τον υπαινιγμό, δίνοντας της μια συνολικότερη και συνεχόμενη διάσταση.<br /> Συχνά στην ποίηση του Ρακόπουλου συναντούμε το Καβαφικό άπλωμα της συγκεκριμένης στιγμής. Της στιγμής που αποτελεί αφετηρία αλλά και πυρήνα του ίδιου του ποιήματος. Ο ποιητικός αυτός τρόπος, εμπεριστατωμένος στο παρελθόν, συνδιαλέγεται με το καινούργιο.<br />Ο ποιητής θα διαβάσει από τη συλλογή ‘’Φαγιούμ’ και κάποια ποιήματα δημοσιευμένα στο περιοδικό Τεφλόν.<br /><br /><br /><br />Γιάννης Στίγκας<br /><br /><br />Ο Γιάννης Στίγκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε ιατρική. Το 2004 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο ‘’ Η αλητεία του αίματος’’. Θα ακολουθήσουν οι συλλογές ‘’Η όραση θα αρχίσει ξανά’’ από τις εκδόσεις Κέδρος και από τις ίδιες εκδόσεις η τρίτη του συλλογή με τίτλο ‘’Ισόπαλο τραύμα’’. Έχει συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά. ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Βουλγαρικά και τα Σέρβικα.<br />Στην ποίηση του Γιάννη Στίγκα και κυρίως στις δύο πρώτες του συλλογές, εκφράζεται μια επιθυμία και μια απαίτηση ο κόσμος να αναγνωστεί από την αρχή. ο ποιητής διεκδικεί ξανά μια ενότητα, με την όραση να γίνεται κατάσταση και αγωνία σχεδόν κεντρική. Η ανάσα μπλέκεται με τη φωνή, οι λέξεις με τις εκπνοές και τις εισπνοές. ο λόγος των ποιημάτων δεν είναι προφορικός αλλά ντυμένος προφορικότητα κατασκευάζει μια γλώσσα προσωπική και καινούργια. Το σώμα του ποιητή και του ποιήματος ταυτίζονται και γίνονται άξονας της νέας αυτής όρασης.<br />Στην ποίηση του Στίγκα η βία ή καλύτερα η βιαιότητα αναπνέει σχεδόν σαν αρετή και σαν αναγκαιότητα. Μετρά και διεκδικεί τα μεγέθη, τις επιλογές τις στιγμές. Η εξέγερση και η επιθετική ανάταση συχνά συναντούν την εξομολόγηση και τον προσωπικό χαμηλόφωνο τόνο. οι εικόνες συχνά αιχμηρές και κοφτές, σαν τον ρυθμό του στίχου, υπερασπίζονται και αυτές την ποιητική στράτευση απέναντι στον κόσμο. Ο ίδιος ο ποιητής περιγράφει: ‘’Δεν τρέμουν πια τα χέρια μου και αυτό να σας τρομάζει’’. Και αλλού: ‘’ Ποίησις είναι η κορυφή του Παγόβουνου/ και από κάτω πανστρατιά οι βλαστήμιες.’’<br />Στην Τρίτη του συλλογή ‘’το ισόπαλο τραύμα’’, το σύμπαν μετατρέπεται στον κόσμο που δημιούργησε τον ποιητή, ορίζοντας ως πρωταγωνιστές τους ομότεχνους που τον συγκρότησαν. Από τον Ρεμπώ και τον Λωτραμόν, μέχρι τον Καρούζο και την Τζένη Μαστοράκη. Τα ποιήματα γράφονται όχι σαν ένας φόρος τιμής, αλλά στα πλαίσια μια σχέσης σχεδόν αγωνιστικής, ανάμεσα στους δύο πόλους. Αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης αποτελεί ο ίδιος ο τίτλος της συλλογής. Αυτό που προκύπτει από την σύγκρουση του ποιητή με τις επιρροές του είναι ένα ‘’ Ισόπαλο τραύμα’’. <br />ο ποιητής θα διαβάσει το ανέκδοτο ποίημα με τίτλο : ‘’με τον τρόπο του Γ. Σ.’’ <br /><br /><br /><br />(το κείμενο διαβάστηκε στην τρίτη διεθνή συνάντηση αρχαίου δράματος στο Δήμο Σικυωνίων)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-5776088351016974277?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-62239614761902474422011-07-31T07:58:00.000-07:002011-07-31T08:00:42.372-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-FHp5rUY2Pow/TjVt_2CT02I/AAAAAAAAAbI/g5N7VFhLhqc/s1600/Hopper%252C%2BSummer%2BEvening%2B1947.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 283px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FHp5rUY2Pow/TjVt_2CT02I/AAAAAAAAAbI/g5N7VFhLhqc/s400/Hopper%252C%2BSummer%2BEvening%2B1947.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635531452328432482" /></a><br /><br />«…Μα θα έρθουν καλοκαίρια μεγάλα σαν την γροθιά μας αδερφέ μου…»<br />(από ένα άγραφο ποίημα)<br /><br /><br />Τουλάχιστον υπάρχει το καλοκαίρι, ανάμεσα σε ό,τι κρατήσαμε και ό,τι χάσαμε, το παλαιό φόντο σε μια ζωή με νέες ανάγκες, νέες αποκλείσεις, νέες προκλήσεις. Και κείνη η ξεκούραση που ταυτίζεται με την εξάντληση από την άσκοπη πράξη, το ξόδεμα της περιπλάνησης, της τυχαίας κουβέντας που δεν ζητά να αποδείξει. Και πίσω του ξανά όλα τα καλοκαίρια από τη δειλία των πρώτων ελεύθερων διακοπών μέχρι σήμερα, ονόματα πλοίων, νησιών, ονόματα ανθρώπων που συναντήσαμε τυχαία και αργότερα ξεχνούμε και χάνουμε ενώ οι εποχές περνούν και ο χρόνος αλλάζει δέρμα.<br />Μα τουλάχιστον έχουμε το καλοκαίρι… και όλη αυτή τη θάλασσα που δεν εξαντλείται (ο ποιητής ρωτά ακόμα: «τη θάλασσα, τη θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει» και μόνη απόκριση η ηχώ μιας σιωπής πάνω από τον αφρισμένο ορίζοντα). Αυτή τη θάλασσα που όταν δεν διδάσκει την ομορφιά, διδάσκει τη ματαιότητα.<br />Όλη αυτή η ζέστη φέρνει τα πάντα πιο κοντά, κάθε τι πιο κοντά, σφίγγει τις ραφές, τραβά τα κορδόνια, πυκνώνει τα σύνορα. Και είναι το σώμα ολόκληρο, με το φως να το υπενθυμίζει στην κάθε στιγμή, η σάρκα να αγκαλιάζει πρώτη φορά τόσο σφιχτά τα κόκαλα, η ζωή να αγκαλιάζει την ανάσα.<br />Σαν γιορτή, σαν ιδρώτα, σαν δυσκολία ή σαν πλήξη, θα ψάξουμε το καλοκαίρι εκτός των τειχών της πόλης, γιατί το καλοκαίρι υπάρχει μόνο έξω από τις πόλεις, εκεί όπου ο χρόνος, παρόλο το βιασμό του από το σύγχρονο, διατηρεί τη σχετικότητά του, επιτρέπει την απόδραση έστω και στιγμιαία. Θα το ψάξουμε ανάμεσα σε κακόγουστες ονομασίες μαγαζιών, πλαστικές καρέκλες και χάρτινα τραπεζομάντιλα, τοπία παραμορφωμένα από την εκμετάλλευση, γενέθλια χωριά και άγνωστους τόπους, από τη φλυαρία της καρτ ποστάλ έως τη γύμνια του βράχου. Σε θερινές γιορτές και πανηγύρια, σε θερινές καταστροφές, στην παράδοση των καλοκαιρινών πυρκαγιών που παραλλάσσει το φως και τη ζέστη, μέσα από την αγριότητα των επιπτώσεων και την εγκληματικότητα των ευθυνών.<br />Τουλάχιστον το καλοκαίρι… Η βιαιότητα του ήλιου, το έγκαυμα της ζωής. Ο ήλιος φωτογραφίζει τα πάντα χωρίς να εμφανίζει την εικόνα. Τη συντηρεί σε εκείνη τη δροσιά, μακριά από τον τόπο ή το χρόνο. Και την υπενθυμίζει τυχαία μέσα σε ώρες μακρινές, όταν τα λεπτά στάζουν τυχαία. Κάτω από τόσο φως, κάθε αίσθηση γίνεται αφή.<br />Έρχεται μια στιγμή όπου η παραλία γίνεται η κάθε παραλία, ο ορίζοντας ένα φόντο οικουμενικό και ο χρόνος, απλά ο χρόνος, με μόνη στιγμή το καλοκαίρι. Η νύχτα θα πέσει και πάντα πέφτει σαν ανακούφιση. Πάντα την ώρα που πρέπει, ποτέ την ίδια ώρα, πάντα τη δική της ώρα. Η άμμος της παραλίας, της κάθε παραλίας, γεμίζει τις κλεψύδρες του καλοκαιριού που φεύγει. Βγαίνοντας έξω από τον ίσκιο μιας δύσκολης χρονιάς, τρέχοντας προς το σκοτάδι μιας ακόμα δυσκολότερης.<br />Το καλοκαίρι αυτό θα καλλιεργήσουμε και θα μαζέψουμε ανάσα. Εφόδιο για την επόμενη χρονιά και για ό,τι αποφασίσουμε να της απαντήσουμε. Θα έρθουν και άλλα καλοκαίρια, μεγαλύτερα καλοκαίρια. Θα παύσει να φυτρώνει εδώ η ξηρασία και ο άνυδρος μέλλοντας. Αυτό που θα έρθει, θα είναι απλό και οικείο, οικείο σαν τη ζέστη του καλοκαιριού, του κάθε καλοκαιριού.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-6223961476190247442?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-54358757463179879472011-07-24T10:02:00.000-07:002011-07-24T10:05:18.897-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-UO7TadEldIo/TixQfgbPkXI/AAAAAAAAAbA/JpGEQhdTLBk/s1600/tsiros.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 227px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UO7TadEldIo/TixQfgbPkXI/AAAAAAAAAbA/JpGEQhdTLBk/s400/tsiros.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632965736144015730" /></a><br /><br />«Την μάνα μου την έχασα πριν από δέκα χρόνια.<br />Θυμάμαι πολύ έντονα τη μέρα που πέθανε. Δεν ήμουν εκεί. Πονούσε και δεν την έπιαναν τα παυσίπονα. Πετάχτηκα στο φαρμακείο να της πάρω καινούργια, πιο δυνατά. Όταν γύρισα, είδα τον πατέρα μου. Στεκόταν στο κατώφλι και δεν μπορούσα να περάσω μέσα.<br />Από τότε πέρασαν δέκα χρόνια, όπως είπα. Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά. Με βοηθούσε να ξεχνώ. Αλλά μάλλον ξέχασα περισσότερα απ’ όσα ήθελα. Δηλαδή απ’ όσα έπρεπε. Ξυπνούσα κάθε πρωί και πήγαινα στη δουλειά. Δεν ρωτούσα, δεν μιλούσα, δεν σκεφτόμουν. Απέφευγα τις συζητήσεις και τους φίλους. Απέφευγα τους συναδέλφους. Απέφευγα ακόμα και τον πατέρα μου.»<br />(από το διήγημα, «Χωρίς στόμα»)<br /><br />Ο Πάνος Τσίρος γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εν συνεχεία, στην Αγγλία, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία, ασχολούμενος με το «Τractatus Logico Philosophicus» του Λούντβιχ Βιτκενστάιν. Εργάζεται, επί σειρά ετών στη μέση εκπαίδευση. Η συλλογή διηγημάτων «Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα», εκδόθηκε το 2007 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη και αποτελεί το πρώτο του βιβλίο.<br />Ένας περίεργος δημοφιλής χορός αποκαλύπτει την εντοπιότητά του, ο πατέρας αποκαλύπτει στο γιο του ένα μυστικό κρυμμένο στο πρόσωπο ενός παιδιού, ένας ήσυχος άνθρωπος βλέπει τη μορφή του να επαναλαμβάνεται στη μέση ενός καυγά, μια μικρή μαθήτρια φοβάται και ονειρεύεται. Άνθρωποι κουρασμένοι και μόνοι, τσακισμένοι χωρίς πάταγο από τις πιο απλές στροφές της ζωής. Κοινότοποι, καθημερινοί, διστακτικοί, ένα πλήθος που κατοικεί σε κάθε ημερολόγιο.<br />Η σύντομη συλλογή διηγημάτων «Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα» αποτελείται από 8 σύντομες ιστορίες, οι οποίες δημιουργούν μια σύνθεση απόλυτα πλήρη, παρά τον μικρό τους αριθμό. Οι ιστορίες υπάρχουν με έναν τρόπο οικείο αλλά απόλυτα νέο και προσωπικό ταυτόχρονα. Χρησιμοποιώντας τα πιο απλά υλικά, έναν λόγο καθημερινό, μια γλώσσα χωρίς τίποτα το περιττό, ο Τσίρος καταφέρνει ένα άλμα προς το φανταστικό. οι ιστορίες σχεδόν πάντα καταλήγουν σε μια ανατροπή ακόμα και στην τελευταία φράση του διηγήματος. Μια ανατροπή που υπάρχει με όρους κινηματογραφικούς ως προς την ρήξη της, μα ταυτόχρονα διακριτικούς, χαμηλόφωνους, κατευθυνόμενη προς κάποιο άγνωστο βάθος. Όπως στα διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ, η γραφή φτάνει στην αποκάλυψη του παραλόγου ακολουθώντας τη ροή της καθημερινότητας, συλλαβίζοντας την επανάληψη των στιγμών, μιλώντας για τη ζωή χωρίς εξάρσεις, χωρίς λόγο ή προφανές επιχείρημα με τρόπο ξαφνικό και εντυπωσιακό αλλά τελικά, σχεδόν φυσικό στην αποκάλυψή του.<br />Τα διηγήματα συνδιαλέγονται με τα δύο τους στοιχεία, τον απόλυτο ρεαλισμό του καθημερινού και το απότομα παράλογο, το παράδοξο, το φανταστικό. Συνήθως η εισβολή του δεύτερου στοιχείου μεταμορφώνει ό,τι είχε μέχρι στιγμής ειπωθεί και μαζί του την ίδια την κοινοτοπία της κοινής ημέρας, μιας στιγμής που θυμίζει την κάθε στιγμή του κάθε ανθρώπου. Όταν η εισβολή του φανταστικού συμβεί πριν το τέλος, ο συγγραφέας θα διαχειριστεί τη νέα αυτή παράμετρο και πάλι με όρους ρεαλιστικούς. Οι ήρωες θα παραμείνουν καθημερινοί αντιμετωπίζοντας το παράλογο με τρόπο όμοιο με την αντιμετώπιση μιας χειρονομίας, ενός φυσικού γεγονότος, μιας φράσης χιλιοειπωμένης και στεγνής από νόημα. <br />Τα μοτίβα των ιστοριών είναι απόλυτα καθημερινά, το ίδιο και τα διάφορα αντικείμενα, τα βιώματα, οι τόποι. Η Νίκαια, ο Πειραιάς, ο Προφήτης Ηλίας, μια αυλή ή μια τάξη. «Φραπεδιά, αθλητική εφημερίδα και τα ποδάρια πάνω στο τραπεζάκι από μπαμπού». Στις ιστορίες αυτές δεν υπάρχει τίποτα που να σε προετοιμάζει για το παράλογο (ακόμα και για το ίδιο το λογοτεχνικό μέγεθος του διηγήματος). Με τον τρόπο αυτό η αντίθεση γίνεται ακόμα πιο έντονη, μια και η ταύτιση λειτουργεί με όρους σχεδόν απόλυτους μέσα από μοτίβα έντονα αναγνωρίσιμα.<br />Το φανταστικό υπάρχει στα διηγήματα με τον τρόπο του ονείρου. Η ύπαρξη του έρχεται με τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο, ζωγραφισμένη με αδρές γραμμές. Το νόημα μένει θολό μέσα από μια διαδικασία όχι έκλειψης του νοήματος της αλλά συμπύκνωσής του, μέσα από τη συμβολοποίηση εικόνων και καταστάσεων προς μια ανοιχτή αποκωδικοποίηση. Ο συγγραφέας δεν δείχνει ούτε απαντά, απλά αναδεικνύει ερωτώμενος το απροσδόκητο, το συμπυκνωμένο, το σχεδόν αόρατο.<br />Τα κείμενα του Πάνου Τσίρου αποτελούν μια διαδικασία ήπιας μεταμόρφωσης. Όχι των ηρώων ή της πλοκής τους, αλλά του ίδιου του αναγνώστη και του βάρους της κάθε μέρας.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-5435875746317987947?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-82662443190167243962011-07-17T08:02:00.000-07:002011-07-17T08:04:54.703-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-iPoldpNgtIU/TiL6CpypmAI/AAAAAAAAAa4/dyaP9cdQNqo/s1600/2381986_f496.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-iPoldpNgtIU/TiL6CpypmAI/AAAAAAAAAa4/dyaP9cdQNqo/s400/2381986_f496.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630337407651518466" /></a><br /><br />Eνας αστροναύτης εισβάλλει σε έναν γήπεδο του γκολφ και κλέβει το σημαιάκι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παιχτών. Ένας μεθυσμένος άγιος Βασίλης ξυπνά σε μια χωματερή, ένα τεράστιο σαλιγκάρι επιβάλλει την αργή του ταχύτητα στο δρόμο προκαλώντας κυκλοφοριακό κομφούζιο και ένα καγκουρό κλέβει το μπλοκάκι των κλήσεων από έναν αστυνομικό. Οι παραπάνω εικόνες, αν και απόλυτα παράδοξες, είναι υπαρκτές και βγαλμένες από τη φαρσική φαντασία του Ρεμί Γκεγιάρ.<br />Ο Ρεμί είναι ένας γάλλος χιουμορίστας, ο οποίος δρα κυρίως στην περιοχή του Μονπελιέ. Οι φάρσες του καταγράφονται πάντα από την κάμερα του φίλου του και καταλήγουν στη διαδικτυακή σελίδα του you tube προκαλώντας έναν μεγάλο αριθμό επισκέψεων. Οι φάρσες αυτές ξεχωρίζουν για τη φαντασία τους αλλά και για την παιγνιώδη επιθετικότητά τους. Αποσπάσματα από ταινίες, κινούμενα σχέδια, ή ηλεκτρονικά παιχνίδια ζωντανεύουν μπροστά σε ανυποψίαστους περαστικούς. Ο θεατής έρχεται σε επαφή με τον τρόπο με τον οποίο η στιλιζαρισμένη βία των ταινιών, των εικόνων και των ηλεκτρονικών θα υπήρχε στον πραγματικό κόσμο. Η βία περνά από την ασφάλεια του απόλυτα αισθητικού της οθόνης, στην πραγματικότητα και τα καταδικασμένα όρια της παραδοξότητάς της. <br />Συχνά ο Ρεμί ντύνεται το κουστούμι ενός ζώου: ντυμένος γουρούνι θα εισβάλει σε ένα χασάπικο ζητώντας εξηγήσεις για όλα τα νεκρά ζώα. Ντυμένος γορίλας θα εισβάλει σε ένα σούπερ μάρκετ κλέβοντας όλες τις μπανάνες και ντυμένος κοτόπουλο θα αποθέσει μια πένθιμη ανθοδέσμη μπροστά στα σουβλισμένα κοτόπουλα μιας ψησταριάς. Μια καμηλοπάρδαλη θα μπει στον κινηματογράφο εμποδίζοντας με το μεγάλο λαιμό της τους θεατές να δουν. Ο ανθρωπομορφισμός των καρτούν αντιστρέφεται. Το αθώο και το οικείο εισβάλλουν στην καθημερινότητα διαταράσσοντας την.<br />Χώροι και αντικείμενα μεταμορφώνονται ανάλογα με την ελάχιστη ομοιότητά τους, αποκλίνοντας προς το φανταστικό και το παράδοξο: Μια στάση λεωφορείου μετατρέπεται σε κερκίδα του χόκεϊ, ένα σιντριβάνι θα γίνει ο κατάλληλος χώρος για καταδύσεις ολυμπιακού επιπέδου, ενώ μια ελάχιστη κυκλική πλατεία θα μετατραπεί σε αρένα του σούμο όπου δύο υπερμεγέθεις αθλητές θα μονομαχήσουν. <br />Μια άλλη αγαπημένη τακτική του φαρσέρ είναι να παγιδεύει ασανσέρ. έτσι, ενώ κάποιος περιμένει την πόρτα να ανοίξει και να εμφανιστεί μπροστά του ο καθρέφτης και ο μονότονος άδειος χώρος, έρχεται ξαφνικά σε επαφή με ένα σκηνοθετημένο σκηνικό. Όταν η πόρτα ανοίγει εμφανίζεται το εσωτερικό μιας ντίσκο με διαφόρους χορευτές, άλλες φορές ένα υπνοδωμάτιο όπου ο κοιμισμένος κάτοικος διαμαρτύρεται γιατί τον ξύπνησαν και άλλοτε ένα καγκουρό που προπονεί τις γροθιές του σε έναν σάκο του μποξ. Oι παγιδευμένοι στη φάρσα θα αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν τις σκάλες, έκπληκτοι και ταυτόχρονα αμήχανοι απέναντι στη διαταραγμένη συνέχεια του κανονικού. <br />Ο Ρεμί Γκεγιάρ, γεννήθηκε το 1975 στο Μονπελιέ της νότιας Γαλλίας. άρχισε να δημιουργεί τις φάρσες του όταν απολύθηκε από τη δουλειά του για να γεμίσει το χρόνο του. Μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει πάνω από 100 βίντεο και είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες διαδικτυακές περσόνες. Πρώτη φορά έγινε διάσημος, όταν εισέβαλε στον ποδοσφαιρικό τελικό κυπέλου της Γαλλίας, ντυμένος με τη στολή της νικήτριας ομάδας Lorient. Κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών όχι μόνο δεν διώχτηκε, αλλά αντιμετωπίστηκε ως κανονικός παίχτης υπογράφοντας αυτόγραφα, σηκώνοντας το κύπελο ενώ αντάλλαξε και χειραψία με τον γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ, πάντα ως παίχτης της κυπελλούχου ομάδας. Από τότε ακολουθεί συχνά το ίδιο παράδειγμα εισβάλλοντας σε παιχνίδια, χάντμπολ, ράγκμπι, μπόντι μπίλτνινγκ, τένις καθώς και στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. <br />Ενώ οι περισσότερες περιπτώσεις του culture jamming (πολιτιστικής παρεμβολής) έχουν έναν στόχο καθαρά και συγκεκριμένα πολιτικό, στην περίπτωση του Ρεμί ο στόχος είναι η ίδια η ροή της καθημερινότητας. Το μότο του «Με το να κάνει οτιδήποτε ο κάποιος γίνεται ο οποιοσδήποτε» περιγράφει και αυτήν τη ιδιαίτερη σχέση με την κάθε μέρα και τον κάθε άγνωστο. Εχθροί του γίνονται οι ίδιες οι εμμονές του: οι γκόλφερς, οι ψαράδες, τα Μακ Ντόναλντς και κυρίως οι αστυνομικοί (κατά προτίμηση αυτοί που κόβουν κλήσεις). Αν και οι συγκεκριμένες πράξεις δεν έχουν καθαρά πολιτικό περιεχόμενο, παράλληλα υπάρχουν ως μία αυθόρμητη όσο και μεθοδική στην συνέχεια και στη συνέπειά της αντίδραση στην κανονικότητα και την ανία της καθημερινής ζωής. Ο Ρεμί Γκεγιάρ χρησιμοποιεί τη δύναμη του οικείου ώστε να διαταράξει την αδιάκοπη ροή του κανονικού με αφετηρία και στόχο πάντα το γέλιο. Ένα γέλιο που τόσο συχνά μοιάζει λυτρωτικό.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-8266244319016724396?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-79752223110071967882011-07-10T08:54:00.000-07:002011-07-10T09:19:36.912-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-b4PJKvGJCJA/ThnLrEj97BI/AAAAAAAAAaw/KJphJfXdIkg/s1600/thomas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 230px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-b4PJKvGJCJA/ThnLrEj97BI/AAAAAAAAAaw/KJphJfXdIkg/s400/thomas.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627753150195559442" /></a><br /><br /><br /><br />Κλέφτικο<br /><br />Ι. <br />Είδα τις καλύτερες γενιές του μυαλού μου <br />διαλυμένες απ’ τη φαιδρότερη Λογική<br />υστερικές, γυμνές και χρεωμένες <br />να σέρνονται σε βαλκάνιους δρόμους την αυγή γυρεύοντας <br />τρόπους για να πληρωθεί μια αναγκαία δόση………<br /><br />ΙΙ.<br />…Φευγάδα δεν πήγα ποτέ στο φεστιβάλ της ΚΝΕ <br />κι όμως έρχονται βράδια που αισθάνομαι <br />εντός μου να συνεδριάζει το Κρεμλίνο <br />στέλνει την καρδιά μου στη Σιβηρία <br />ξεβράζει το συκώτι μου στην Ικαριά <br />και μια ψυχή κακόηχη στα ωδεία του σοσιαλρεαλισμού γυμνάζει …<br /><br />ΙΙΙ.<br />Ανδρέα Παγουλάτο! Είμαι μαζί σου στο Πέραμα<br />όπου είσαι πιο πλούσιος απ’ τη Deutsche Bank…<br /><br />…Είμαι μαζί σου στο Πέραμα <br /> όπου χρειάζονται εφτά σπασμένοι καρδιογράφοι <br /> για να μετρήσουν το σφυγμό ενός νεκρού …<br /><br />Αποσπάσματα από την ανέκδοτη ποιητική σύνθεση «Κλέφτικο», η οποία διαβάστηκε στο 31ο συμπόσιο ποίησης της Πάτρας. Τα τρία μέρη αποτελούν αντιστοιχία αυτών του «Ουρλιαχτού» του Άλεν Γκίνσμπεργκ.<br /><br /><br />Ο Γιώργος Πρεβεδουράκης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Πρώτη φορά εμφανίστηκε στη λογοτεχνία μέσα από την Ανθολογία του περιοδικού Μανδραγόρας, το 2001, με το ποίημα «Στροφή περί, κατά, δια τον εαυτό». <br />Ο Πρεβεδουράκης ανήκει στη νεότερη γενιά ποιητών, μια γενιά που μέσα σε έναν ασχημάτιστο ακόμα εαυτό, παρουσιάζει τα πρώτα της ομοιογενή χαρακτηριστικά τόσο ως προς τους τρόπους, όσο και ως προς την ποιητική της διάθεση. Ένα από τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά, είναι η μορφολογική αναζήτηση. Ο ποιητής δεν ψάχνει μια συγκεκριμένη φόρμα για να εκφραστεί αλλά περισσότερο έναν ποιητικό τρόπο θέασης, ο οποίος μορφολογικά μεταμορφώνεται με μεγάλες αποκλίσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ως προς αυτή τη στάση αποτελούν οι παρόμοιες επιλογές και άλλων ποιητών της ίδιας γενιάς, όπως του Γιάννη Στίγκα, του Ζήση Αιναλή ή του Νικόλα Ευαντινού, σε περιπτώσεις όπου η δομή, η γλώσσα και γενικότερα τα μορφολογικά χαρακτηριστικά αλλάζουν από βιβλίο σε βιβλίο. Η αναζήτηση, όμως, αυτή διεξάγεται πάντα κάτω από τον ίσκιο μιας ποιητικής θέασης συγκεκριμένης. Στις δύο ποιητικές συνθέσεις του Γιώργου Πρεβεδουράκη, η τάση και ο τρόπος αυτός είναι εμφανείς στη μέγιστη απόκλισή τους. Από τη μία, το ποιητικό βιβλίο «Στιγμιόγραφό» (μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πλανόδιον), το οποίο αποτελείται από 32 σύντομες συνθέσεις. Το βιβλίο μας παρουσιάζει ένα σώμα ελάχιστο, το χώρο που προλαβαίνει το μάτι, από το απότομο άνοιγμα μέχρι το απότομο κλείσιμό του. Λίγες λέξεις, λίγοι στίχοι, μια έκφραση στραμμένη προς το ακαριαίο της ποίησης. Από την άλλη έχουμε την ανέκδοτη ποιητική σύνθεση «Κλέφτικο», μια σύνθεση δημιουργημένη σε μια φόρμα ανοιχτή, απλωμένη στην ανάσα του μακροσκελούς στίχου. <br /><br />Στιγμιόγραφο<br /><br />Στην ποιητική συλλογή «Στιγμιόγραφο», η μικρή φόρμα ταυτίζεται με το χρονικά στιγμιαίο, τη συμπύκνωση του ξαφνικού, την εισβολή του έντονου με τον πιο απότομο τρόπο. «Ρέστα»: Το δίευρω που γλίστρησε απ’ τα χέρια της/ κάτι σιγοψιθύρισε/ για μια χαμένη αγάπη.<br />Ο χρόνος, ως διάσταση και ως βασικότερη των παραμέτρων, κατακλύζει τα πάντα, όχι όμως ο χρόνος καθ’ αυτός, ως μια μονάδα μέτρησης, ή ως ένα επιστημονικό σημείο ακρίβειας, αλλά ως διάρκεια και κυρίως ως βάρος του βιώματος. Τα λεπτά της ώρας παρατίθενται ως γεγονότα μιας έκτασης, ανθρώπινης και συμπυκνωμένης. Με τρόπο όχι ευθύγραμμο αλλά μέσα από την ταυτόχρονη παρουσία του παρελθόντος και του μέλλοντος, της μνήμης ταυτόχρονα με το φόβο για ό,τι έρχεται ή για ό,τι δεν έφυγε ποτέ, όπως στο ποίημα «Παλίρροια»: Λιγνό απόβραδο στο σκάμμα της Κυριακής/ είσαι πενήντα ετών/ αύριο/ έχεις /σχολείο. <br />Άλλοτε το βίωμα γίνεται απλά ευχή όπως στο ποίημα «Νίκησες»: Εσύ το ξέρεις αεράκι/ φύλαγε μόνο εκείνους που/ αγαπώ/ άλλους/ δεν έχω.<br />Η στιγμή γίνεται κυρίαρχος πρωταγωνιστής. «Λαγούμι»: Βαρυποινίτης σε κελί/ η στιγμή/ μέχρι να σκάψει για να βγει/ αθωώνεται. <br />Ο χρόνος ορίζει με τρόπους απόλυτους, γίνεται το στοιχείο που προσδιορίζει την ίδια τη φύση των πραγμάτων όπως φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στο ποίημα «Αντινομία»: Σήκωσε κύμα βουβό/ ο νοτιάς μες στην πόλη/ για όσα ταξίδια/ έγιναν μετακινήσεις/ για όσα σώματα/ απέμειναν κορμιά. <br />Μέσα από την ακολουθία των στιγμών, κατά τη ροή των ποιημάτων μέσα στη συλλογή, μονάδα μέτρησης γίνεται η ίδια η ποίηση, το βίωμα ως τέχνη.<br /><br />Κλέφτικο<br /><br />Η ποιητική σύνθεση «Κλέφτικο» αποτελεί μια μεταγραφή του «Ουρλιαχτού» του Άλεν Γκίνσμπεργκ. Η πρώτη ύλη του «Ουρλιαχτού» απελευθερώνεται από την παράδοξη φιλολογική της κλασικότητα (μια κλασικότητα που το περιεχόμενο της βέβαια απορρίπτει και λοιδορεί) και μεταμορφώνεται. Οι αγγελοπρόσωποι χίπστερς, μεταμορφώνονται σε ρεμπέτες - αγγέλους, οι δόσεις της πρέζας σε δόσεις δανείων και ο Καρλ Σόλομον και το Ρόκλαντ γίνονται Πέραμα και Ανδρέας Παγουλάτος. Με το παιχνίδι αυτό του διάλογου, ο Πρεβεδουράκης καταφέρνει να μεταφράσει το αρχικό ποίημα όχι μέσα από μια όμοια λέξη αλλά μέσα από μια παρόμοια διάθεση, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να δημιουργήσει μια αισθητική παραλληλία αναζητώντας όμως την ίδια ποιητική αρχή, μεταφερμένη στο σήμερα.<br />Το ποιητικό υποκείμενο, από τον πρώτο στίχο του «Στιγμιόγραφου» μέχρι τον τελευταίο στίχο του «Κλέφτικου», παραμένει όμοιο και ενιαίο. Στο κλέφτικο, μέσα από την ίδια την αντανάκλαση, την καταγραφή και τη γενίκευση του βιώματος του, μέσα από τη διαδικασία κατά την οποία η μονάδα πολλαπλασιάζεται μέχρι να γίνει χάρτης ενός πλήθους, ο ποιητής συναντά τη γενιά του. Συναντά την τύχη του να διασταυρώνεται με άλλες ατυχίες, σχεδόν ως μια μοίρα κοινή. Η θέση του πρωταγωνιστή παραχωρείται στο θρυμματισμένο σώμα του σύγχρονου νέου, στον ακυρωμένο του μέλλοντα όπως του τον κληρονόμησαν, κάπου ανάμεσα στην απελπισία της ανεργίας, τη φιμωμένη από το θόρυβο έκφραση, το φόβο, την οργή και την κατασταλτική βροχή των δακρυγόνων στην πλατεία Συντάγματος των τελευταίων ημερών.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-7975222311007196788?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-25827227032744815482011-07-08T07:32:00.000-07:002011-07-08T07:36:11.579-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-h7Aqc5iYu-E/ThcVxLgKguI/AAAAAAAAAao/-lkiF0nh-Jo/s1600/IMG_7379_PS_CS_LQ.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-h7Aqc5iYu-E/ThcVxLgKguI/AAAAAAAAAao/-lkiF0nh-Jo/s400/IMG_7379_PS_CS_LQ.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626990194068194018" /></a><br /><br />Κάπου σ ένα γήπεδο μπάσκετ στην Κυψέλη, κάπου στις αρχές και τα τέλη του ’90, στραβό καλάθι χωρίς διχτάκι και ένα ξεδοντιασμένο κασετόφωνο, με το ένα μόνο ηχείο ενεργό. Και το μόνο που ξέραμε λίγοι παίχτες του NBA, τους περισσότερους από κάρτες φανταχτερές και κάτι ευρωπαίους λιγότερο μυθικούς και ενώ μπαίνεις για μπάσιμο ψιθυρίζεις πάντα το όνομα τους περιμένοντας την μπάλα να καταλήξει μέσα και το μόνο που καταλαβαίναμε λίγους στίχους grunge ή Ροκ γενικά (ξένα τα λέγανε τότε εκείνοι που δεν μας πολυταίριαζαν), λίγους στίχους, γιατί τις περισσότερες λέξεις το απόγευμα το φροντιστήριο δεν τις δίδασκε, άλλωστε είχαμε κάνει κοπάνα από εκεί για να παίξουμε μπάσκετ. Ηλικία ανορθόγραφη, κοπάνα από εκείνο το αφόρητο που μίλαγε σαν τους γονείς μας και κούναγε το δάχτυλο σαν τον γυμνασιάρχη. Και για όσο όλα τα ριφ επαναλαμβάνονταν, ήσουν ελεύθερος και το πρωινό ξύπνημα ένα χλωμό αστείο. Μιμήθηκες έγχρωμους αστέρες και ψιθύρισες το όνομά τους λάθος, αλλά τους πανηγυρισμούς τους στην εντέλεια. Barkley, Kevin Johnson, ‘’And I swear that I don't have a gun’’, Horace Grant, Penny Hardaway, ‘’ you want it all but you can’t have it, it s in your face but you can’t grab it’’ Predrag Danilović, Stojko Vranković ‘’this is what you get when you mess with us’’, μίξη τυχαία και ακανόνιστη αλλά πάντα εύστοχη στην χωρίς κριτήρια διάθεσή μας. Κάθε κομμάτι έλεγε την αλήθεια, αρκεί να μην θύμιζε ό τι σε πίεζε ό τι σε έπνιγε. Και ίδρωνες όχι για να βρεις το δρόμο σου σ αυτή την δύσκολή ζωή (μαλακίες) αλλά απλά για να νοιώσεις ζωντανός. Στα γήπεδα αυτά ο χρόνος είναι τόσο λεπτός που σχεδόν εξατμίζεται και τα όνειρα ποτέ όνειρα αλλά πραγματικότητες βιωμένες, γεμίζουν το OAKKA και το ‘’Ρόδον’’ ταυτόχρονα, σε ένα μέλλον αχανές και στιγμιαίο, ακαθόριστο και τέλεια συγκεκριμένο. Και ήσουν ο Michael Jordan, όσο και ο Kurt Cobain, την ίδια στιγμή, για όσο διαρκεί ένα τραγούδι, η μια κακοσυντονισμένη επίθεση. Μα ενώ μεγαλώνεις πατάς όλο και συχνότερα τα κορδόνια σου. Here are the young men, the weight on their shoulders, here are the young men, well where have they been…<br />Και σήμερα πλησιάζοντας τα 30, ακούς τα ίδια συγκροτήματα και κανένας παίχτης δεν θα σε συγκινήσει ποτέ όσο ο Bodiroga, το τραγούδι σου εξίσου φάλτσο με το τρίποντό μας, κανείς μας δεν έπαιξε στο NBA, κανείς μας δεν έβγαλε δίσκο, ένας από εμάς, ο ψιλότερος, σήμερα διδάσκει σε ωδείο. <br /><br />(Στο περιοδικό Humba!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-2582722703274481548?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-573565285412836672011-06-19T19:31:00.000-07:002011-06-19T19:33:38.915-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-N3vpINOe8bs/Tf6xOAsP4ZI/AAAAAAAAAag/98Pqpca2qAw/s1600/006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-N3vpINOe8bs/Tf6xOAsP4ZI/AAAAAAAAAag/98Pqpca2qAw/s400/006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620124239266832786" /></a><br />ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ<br /><br />Tο σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» μοιράστηκε με τρόπο επίκαιρο, ξανά όλες τις τελευταίες μέρες, σε νέες φωνές και παλαιές, εκφράζοντας το παρόν, αλλά ταυτόχρονα ενοποιώντας το με το αγωνιστικό παρελθόν και τις νίκες του, σε σχέση με τα απολεσθέντα αυτονόητα. Η έκθεση του Γιάννη Ψυχοπαίδη στο Σπίτι της Κύπρου (Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι), δανείζεται τον τίτλο της από αυτό το συμπυκνωμένο αίτημα, όπως στέκει χρονικά προσδιορισμένο από τους αγώνες κατά της δικτατορίας και ταυτόχρονα αχρονικό στην οικουμενικότητά του. Το δίπολο ανάμεσα στο παρελθόν ως ιστορία και μνήμη από τη μία και τα διδάγματα της ως παρόν από την άλλη, διατρέχει το σύνολο της έκθεσης. Όπως σημειώνει και ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Σήμερα που μετράμε τις απώλειές μας, η τέχνη θα αναζητήσει τις αλήθειες της με το βλέμμα στην ιστορία και τα διδάγματά της. Το προσκλητήριο των απόντων είναι μαζί και προσκλητήριο των παρόντων και ενεργών πολιτών και δημιουργών.»<br /><br />Μια συμβίωση<br /><br />Η έκθεση απλώνεται σε δύο ορόφους και αποτελείται στη μεγάλη της πλειοψηφία από έργα φτιαγμένα από ακριλικό σε ξύλο. Τα δύο στοιχεία που επικρατούν, είναι η πολυχρωμία και η αναφορά. Μια πολυχρωμία που βρίσκεται συχνά στα όρια του τυχαίου αφηρημένου της παλέτας, με μυτερές στην όραση αντιθέσεις και μια αναφορά πολλαπλή μέσα από ντοκουμέντα, σύμβολα και συνθέσεις. Μέσα από εικόνες και βλέμματα, η ιστορία αναπαρίσταται με το χρόνο παραμορφωμένο καλειδοσκοπικά.<br />Τα έργα, σχεδόν στο σύνολό τους, καταγράφουν μια συμβίωση. Έτσι στην ίδια επιφάνεια συναντούμε νεκρές φύσεις που αναπαριστούν τροφές: πιπεριές, αχλάδια, σκόρδα και κυρίως κομμάτια από ψωμί, το διατροφικό πυρήνα, το ελάχιστο που χρειάζεται για την επιβίωση. Ταυτόχρονα το χώρο της επιφάνειας μοιράζονται αιτήματα, αγωνιστές και θύματα. Ο Βελουχιώτης, οι 200 της Καισαριανής, ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης, ο Λαμπράκης. Ντοκουμέντα της εποχής αναπαριστούν και αναφέρονται. Πορτρέτα, φωτογραφίες και άρθρα, το ανώνυμο και το επώνυμο, οι στιγμές της πρόσφατης ιστορίας. Το 1 1 4, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η φρίκη της Μακρονήσου, το Πολυτεχνείο. Ανάμεσά τους οι προσωπικοί ήρωες του ζωγράφου, ο Ματίς, ο Ένσορ, ο Βαν Γκογκ. Έλληνες ποιητές, όπως ο Ρίτσος, ο Καρυωτάκης και ο Βάρναλης, αλλά και πρόσωπα αγαπημένων ξένων όπως ο Μπέκετ, ο Κάφκα, ο Μαγιακόφσκι, ο Μπρεχτ και ο Ρεμπό. Νεκροί ήρωες συμβιώνουν με τις νεκρές φύσεις, το καθημερινό που πέρασε, συμβαίνει ταυτόχρονα με το καταγεγραμμένο σημείο της ιστορίας, η γεύση της κάθε μέρας, γίνεται και αυτή ιστορία.<br /> <br /><br />Σπαράγματα μνήμης<br /><br />Η έκθεση έχει την αποσπασματικότητα της ίδιας της μνήμης, εντοπισμένη στο σημείο και ταυτόχρονα απλωμένη στο τυχαίο της ανάμνησης. Ανάμεσα στις εικόνες, συναντάς ένα γυναικείο χέρι, ένα μέτρο σπασμένο, μια υψωμένη γροθιά. Μια φωτογραφία από την ουγγρική επανάσταση του 1956 καταγράφει τα πόδια από το κομμένο άγαλμα του Στάλιν σταθερά στο βάθρο και λίγο πιο κάτω, σε στάση σχεδόν παράλληλη, τα πόδια ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος. Σπαράγματα του αρχαίου εμφανίζονται ξαφνικά, σαν ένα τυχαίο αγγείο σπασμένο, μια συνάντηση μέσα στο χώμα. Όλα στην όραση φανερώνονται κομματιαστά, ο Προμηθέας και ο αετός, το αινιγματικό μειδίαμα ενός κούρου. Η μνήμη αναπνέει με τρόπο αναπάντεχο. Έτσι συναντούμε ανάμεσα στις παραθέσεις τον Μιαούλη, τον άγιο Σεβαστιανό, τον Διονύσιο Σολωμό και σε σημεία της έκθεσης μερικούς μικρούς πίνακες, σε απλές αποχρώσεις του γαλάζιου, να βγάζουν μέσα από τους χρωματικούς τόνους την αίσθηση και χρώμα του τόπου. Μια από τις εντονότερες στιγμές: το γράμμα του καταδικασμένου σε θάνατο Γιάννη Ζαφειριάδη, με ημερομηνία 11-3-1949. «Πολυαγαπημένη μου μητερούλα… Ο πόνος που σου προξένησα… χωρίς να το θέλω εγώ… γλυκιά μου μανούλα… Σφίξε την καρδιά… παιδιά σου θα είναι όλα τα παιδιά του λαού…»<br /><br />Μια μοίρα χωρίς τέλος<br /><br />Ανάμεσα στους πίνακες η όραση συναντά μια σειρά αντικειμένων, τοποθετημένα εκτός καθημερινού και χρηστικότητας, συμβολοποιημένα στη νέα τους σήμανση: μια φάκα, ένα φτυάρι, μια βροχή από καρφιά σκουριασμένα και ένα δρεπάνι και τόσο συχνά η συνάντηση με ένα κομμάτι βελούδου κατακόκκινου σαν το αίμα της πρόσφατης ιστορίας. Τα πλαστικά πιάτα των πάρτι, γίνονται και αυτά καμβάδες. Μια σακούλα μανάβη, μια πίτσα, ένας κακόγουστος ζωγραφισμένος τουρισμός, γίνονται καθημερινές χειρονομίες της εικόνας. <br />Η έκθεση λειτουργεί ως μια υπενθύμιση για τους παλαιότερους και ως ένα κάλεσμα προς τους νεότερους με σκοπό να θυμηθούν τις αβίωτες μνήμες. Ο θεατής κρίνει μέσα από την παράθεση και ταυτόχρονα βιώνει το παιχνίδι του τυχαίου συνδυασμού και της αναπάντεχης σύνθεσης. Μα το έργο συνεχίζεται και εκτός της έκθεσης. Ο αέρας, μέσα από την ανοιχτή πόρτα του κτιρίου κοντά στο τέρμα της Σόλωνος, φέρνει στο χώρο τις φωνές από τη γειτονική πλατεία Συντάγματος και τις συνδυάζει με τα έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, υπενθυμίζοντας μας την ιστορία της πλατείας, της πόλης, της χώρας και του αρχικού συνθήματος, υπενθυμίζοντας μας την μοίρα των αγώνων, μια μοίρα που τελικά δεν λαμβάνει τέλος. (Η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 25 Ιουνίου).<br /><br />(στην εφημερίδα εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-57356528541283667?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-19038258779058795062011-06-12T08:42:00.000-07:002011-06-12T08:45:47.610-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-lrsZIGgcdYs/TfTe_Ux8fmI/AAAAAAAAAaY/airbu_U99RY/s1600/74.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 290px; height: 163px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-lrsZIGgcdYs/TfTe_Ux8fmI/AAAAAAAAAaY/airbu_U99RY/s400/74.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617359814729170530" /></a><br /><br /><br />Την προηγούμενη Κυριακή, γράφοντας για τον πρόσφατα χαμένο Gil Scott Heron, βρέθηκα μπροστά στον πειρασμό να μεταφράσω το γνωστότερο τραγούδι/ποίημα του, «The revolution will not be televised». Το πλήθος όμως τον αναφορών, σε χρόνους, τόπους και γεγονότα απόλυτα συγκεκριμένα και, πιο πολύ, η άγνοια μας για τις συγκεκριμένες συνθήκες και θερμοκρασίες, έκοβε όλη την ένταση, έκρυβε το ίδιο το κουκούτσι του τραγουδιού. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια παράλληλη ανάπτυξη με το αρχικό κείμενο, μια προσπάθεια να μεταδοθεί η τότε οργή στη σημερινή απελπισία. Μια μεταγραφή που κρατά τα ελάχιστα μα επιθυμεί να μιλήσει για τις αρρώστιες, τους φόβους και τις ελπίδες των δικών μας ημερών, μεταφράζοντας μόνο την αρχή και το τέλος του τραγουδιού, με πλάγια γράμματα. Μακάρι η συγκεκριμένη κίνηση να μην κριθεί υπερφίαλη ή, πολύ περισσότερο, ασεβής...<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Δεν θα μπορέσεις να κάτσεις σπίτι αδερφέ μου, <br />δεν θα μπορέσεις να συνδεθείς, να ανάψεις, να παραιτηθείς. <br />Δεν θα μπορέσεις να πετάξεις τον εαυτό σου στην πρέζα και να ξεχαστείς, <br />να κάνεις ένα διάλειμμα για μπίρα ανάμεσα στις διαφημίσεις.<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Η επανάσταση δεν θα βάλλει τον ασθενή στο γύψο, <br />δεν θα σε αποκαλέσει κοπρίτη, Pig, τζαμπατζή, τεμπέλη, γνωστό ή άγνωστο. <br />Η επανάσταση δεν θα μιλήσει για τοκοχρεολύσια, σπρεντς, δάνεια και υποσχέσεις,<br />δεν θα σου δείξει δείκτες μαγειρεμένους, οίκους αξιολόγησης, <br />την ενοχή που τώρα πρέπει να δεχτείς, να ζήσεις, να αγαπήσεις, με το γόνατο της στο σβέρκο σου<br />Δεν θα σου πει πως ζούσες περισσότερο απ’ όσο μπορούσες,<br />πως ανέπνεες περισσότερα απ’ όσα χωρούσαν στο πνευμόνι σου<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Η επανάσταση δεν θα σου δείξει πολιτικούς να νίβουν τα χέρια τους<br />και ύστερα να τα σκουπίζουν σε ψηφοδέλτια.<br />Μεγάλες ελλάδες, ισχυρές ελλάδες και μια ολυμπιακή φλόγα να καίει<br />ό,τι έμεινε όρθιο από το χειροκρότημα<br />Δεν θα δεις το μενού των πολιτικών συνεδρίων, αδερφέ μου,<br />μόνο τη δηλητηρίαση της τροφής τους.<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Η επανάσταση δεν θα σου δείξει ηθοποιούς, τραγουδιστές, και ημίγυμνες διαθέσεις<br />να σέρνουν την επιτυχία τους σε αγουροξυπνημένους πρωινούς καναπέδες,<br />κουβέντες άδειες σαν κουφάλα δοντιού<br />δεν θα δεις τους φριχτούς ρήτορες στις ειδήσεις των 8,<br />το ειρωνικό χαμόγελο πίσω από τα μπότοξ, το δάχτυλο να σηκώνεται,<br />ζωγραφίζοντας βεβαιότητες και προστακτικές <br />Η επανάσταση δεν θα σου δείξει τη ματαιόδοξη σιωπή αυτών που έχουν δίκιο<br />Δεν θα δεις μια φοβισμένη οργή <br />Αλλά μια κραυγή έστω, να ζυγίζει όσο χίλιες κραυγές<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Δεν θα υπάρξουν πλάνα γουρουνιών να πυροβολούν αδέρφια σε στιγμιαία επανάληψη Δεν θα υπάρξουν πλάνα γουρουνιών να πυροβολούν αδέρφια σε στιγμιαία επανάληψη<br />δεν θα δεις μπάτσους να ανοίγουνε κεφάλια,<br />να πυροβολούν παιδιά στο κέντρο της πόλης,<br />τις λάμες τον φασιστών να χαράσσουν μίσος σε σκούρο δέρμα<br />Δεν θα δεις μετανάστες, δεν θα δεις ξένους<br />γιατί κανείς δεν θα είναι ξένος αδερφέ μου.<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Η επανάσταση δεν θα σου δείξει την απάνθρωπη φιλανθρωπία τους<br />Δεν θα δεις να μαζεύει χρήματα για τους πεινασμένους κάποιας ηπείρου,<br />εξαντλώντας ένα τραγούδι φάλτσο<br />Η επανάσταση δεν θα σε συμφιλιώσει με 1000 προφίλ διαδικτυακά<br />Δεν θα σου λιώσει την όραση σε οθόνες, χτυπώντας τα πληκτρολόγια της πλήξης.<br />Η επανάσταση δεν θα κολακέψει τις χαμένες μέρες σου, τη σκόρπια σου ανάσα<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα λευκάνει τα δόντια σου, <br />Δεν θα σου προσφέρει μια ομορφιά φαγωμένη από την πούδρα<br />δεν θα σου προσφέρει εκπτώσεις, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, <br />η επανάσταση δεν θα σου ανοίξει λογαριασμό στις καταθέσεις της απελπισίας<br />θα δανειστεί μόνο όσα χρωστάς στην παραφορά της ελπίδας<br />η επανάσταση δεν θα σου δώσει 10+1 τρόπους να ερωτευτείς,<br />10+1 τρόπους να αδυνατίσεις,<br />10+1 τρόπους να ζήσεις ή να πεθάνεις<br />Δεν θα μπορέσεις να τηλεφωνήσεις πληρώνοντας έξτρα,<br />ζητώντας την τύχη σου, το ταίρι σου ή απλά μια φωνή στην άλλη άκρη της ησυχίας<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br /><br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Δεν θα δεις το παρελθόν να κληρονομεί σύφιλη στο μέλλον<br />Δεν θα δεις το ξημέρωμα να έρχεται πάντα στην ώρα του,<br />Σε τι θερμοκρασία βράζει ο φόβος και ποια βροχή φέρνουν οι ατμοί του αδερφέ μου; <br />Θα δεις το μη ανεστραμμένο είδωλο σου, δίπλα σου σε ένα σώμα και μια ανάσα,<br />σε έναν δρόμο και μια πλατεία, <br />θα δεις ποιήματα να τρέχουν από το μελάνι πίσω στο αίμα, δάκρυα εξεγερμένα,<br /><br />θα δεις χίλιους φιμωμένους αγγέλους να τραβάνε το καζανάκι της ιστορίας<br />Θα δεις τον ουρανό να τρίζει απ’ το βάρος.<br />Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά<br />Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, η επανάσταση δεν θα είναι θέαμα σε επανάληψη αδερφέ μου, η επανάσταση θα γίνει ζωντανά.<br /><br />(ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ ΕΠΟΧΗ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-1903825877905879506?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-64227439216481769842011-06-06T06:41:00.000-07:002011-06-06T06:48:17.557-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_WU5kGk9APA/TezakNPULnI/AAAAAAAAAaQ/WjqLm7QFgy0/s1600/gil-scott-heron.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_WU5kGk9APA/TezakNPULnI/AAAAAAAAAaQ/WjqLm7QFgy0/s400/gil-scott-heron.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615103150988209778" /></a><br /><br />«Τραγουδώ και εγώ την Αμερική, είμαι ο πιο σκούρος αδερφός, όταν ο κόσμος μας επισκέπτεται με στέλνουν να φάω στην κουζίνα, αλλά εγώ γελάω και τρώω καλά και μαζεύω δυνάμεις, αύριο όταν έρθει ο κόσμος θα είμαι στο τραπέζι, κανείς τότε δεν θα τολμήσει να μου πει: «πήγαινε στην κουζίνα», άλλωστε θα δουν πόσο όμορφοι είμαστε και θα νοιώσουν ντροπή. Είμαι και εγώ η Αμερική». <br />Κάθε απώλεια μας αναγκάζει να μετράμε το παρελθόν, να ζυγίζουμε τις διαδρομές που μας έφεραν μέχρι εδώ, να εκτιμούμε όσα κερδίσαμε και όσα χάσαμε, όλα τα υλικά που σχημάτισαν τον καιρό μας. Η απώλεια του Gil Scott Heron μας αναγκάζει να αναμετρηθούμε με την κληρονομιά που άφησε πίσω του. Τα τραγούδια, τα ποιήματα τον τρόπο που άλλαξε τους τρόπους, την όραση της αμερικανικής συνείδησης. Ο Heron μίλησε για τη μαύρη Αμερική όσο ελάχιστοι, με τρόπο που ελάχιστοι κατάφεραν, περιέγραψε το αφρικανικό κομμάτι της, όχι σαν κάτι περιθωριακό αλλά ως κομμάτι ισότιμο, περήφανο για την κληρονομιά του, έτοιμο για τα προβλήματά του. Τα γκέτο, οι μαύροι πάνθηρες, ο Μάλκομ Χ, η μεγάλη παράδοση της Τζαζ, της σόουλ και της μαύρης λογοτεχνίας, έγιναν υπόθεση μιας ολόκληρης χώρας.<br />«Δεν θα μπορέσεις να κάτσεις σπίτι αδερφέ μου, δεν θα μπορέσεις να συνδεθείς, να ανάψεις, να παραιτηθείς. Δεν θα μπορέσεις να πετάξεις τον εαυτό σου στην πρέζα και να ξεχαστείς, να κάνεις ένα διάλειμμα για μπίρα ανάμεσα στις διαφημίσεις. Γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά.»<br /><br />Ήρωας της καθημερινότητας<br /><br />Ο Gil Scott Herron γεννήθηκε στο Σικάγο το 1949. Ο πατέρας του γνωστός και ως «το μαύρο βέλος», υπήρξε ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που έπαιξε στη Σκοτία, στην ομάδα της Σέλτικ. Στην ηλικία των 2 οι γονείς του χωρίζουν και ο Heron, μετακομίζει στο Τενεσί με τη γιαγιά του και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Στο σχολείο θα καταφέρει να εντυπωσιάσει τους καθηγητές με τα κείμενα του και να κερδίσει μια υποτροφία για το πανεπιστήμιο. Θα επιλέξει το «μαύρο» πανεπιστήμιο του Λίνκον, στο οποίο σπούδασε ένα από τα είδωλά του, ο αφροαμερικάνος Lanston Hughes, μια από τις σημαντικότερες φωνές της τζαζ ποίησης. Ο Hughes αλλά και γενικότερα η «αναγέννηση του Χάρλεμ» θα επηρεάσουν σημαντικά τον Heron, τόσο ως γραφή όσο και ως ανάγνωση της ταυτότητάς του. Οι μαύροι ήρωες της δύσκολης καθημερινότητας, η φτώχεια και τα μπλουζ, θα γίνουν κομμάτια και της δικής του τέχνης, σε ποιήματα, μυθιστορήματα και τελικά τραγούδια.<br />«Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί από το Schaefer Award Theatre, δεν θα πρωταγωνιστούν ο Στιβ Μακούιν ή η Νάταλι Γουντ, η επανάσταση δεν θα δώσει στο στόμα σου σεξαπίλ, η επανάσταση δεν θα ξεφορτωθεί τα σπυράκια, η επανάσταση δεν θα σε κάνει να μοιάζεις τρία κιλά πιο λεπτός, γιατί η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά αδερφέ μου».<br />Το 1970 ο Heron θα κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο το «Small Talk at 125th and Lenox» και έναν χρόνο μετά τον καλύτερο ίσως δίσκο του το «Pieces of a Man». Στους δίσκους αυτούς θα εμφανιστεί και το διασημότερο τραγούδι του το «Τhe revolution will not be televised». Στο τραγούδι αυτό η απάθεια μπροστά στην τηλεοπτικοποιημένη κατανάλωση θα συνδεθεί με το φυλετικό θέμα, τις δολοφονίες, το ρατσισμό και την κατάσταση στη μαύρη αμερικανική κοινότητα. Μέχρι το 2010, ο Gil Scott Heron, θα κυκλοφορήσει 15 δίσκους με τελευταίο το εξαιρετικό «I’ m new here», to 2010.<br /><br />Ποίηση για τις μάζες<br /><br />«Δεν θα υπάρξουν πλάνα γουρουνιών να πυροβολούν αδέρφια σε στιγμιαίο ριπλέι και οι γυναίκες δεν θα ενδιαφέρονται για το αν ο Ντικ τα έφτιαξε με την Μέι σε κάποια σαπουνόπερα, γιατί ο μαύρος άνθρωπος θα βγει στον δρόμο ζητώντας μια καλύτερη μέρα. Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά.»<br />Η μουσική του Gil Scott Heron, αποτελεί έναν εκλεκτικισμό των μαύρων ήχων της Αμερικής, μια μίξη φανκ, τζαζ, σόουλ και ρυθμικής απαγγελίας. κυρίως όμως η μουσική του αποτέλεσε ένα όχημα μεταφοράς και μετάδοσης στίχων και νοημάτων. Σήμερα από πολλούς θεωρείται ένας από τους πρώτους ραπ καλλιτέχνες. «Αφού τα πράγματα αλλάζουν, το ίδιο πρέπει να γίνει και με τα εργαλεία που χρησιμοποιείς για να τα περιγράψεις και για να εκφραστείς», έλεγε ο ίδιος σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του.<br />Πάνω απ’ όλα ο Gil Scott Herron παρέμεινε ποιητής. Και όμως η ποίηση του δεν ήταν μια υπόθεση εσωτερική, αλλά μια ποίηση για τις μάζες, μια ποίηση πιο ευρύχωρη στο ρυθμό ενός τυμπάνου, απ’ ό,τι στο ελάχιστο χώρο του χαρτιού, περιγράφοντας πάντα τις μεταμορφώσεις της οργής. Με όρους πολιτικούς, συναισθηματικούς, με όρους μιας τέχνης τόσο προσωπικής στην απλότητά της. Ο Gil Scott Heron πέθανε στις 27 Μαΐου στα 62 του χρόνια. Όπως, όμως, είπε και ο ίδιος η επανάσταση θα είναι ζωντανή…<br /><br />The revolution will not be televised, will not be televised,<br />will not be televised, will not be<br />televised.<br />The revolution will be no re-run<br />brothers;<br />The revolution will be live<br /><br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-6422743921648176984?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-3428821797939516532011-05-29T08:06:00.000-07:002011-05-29T08:08:13.399-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-jtmDPG_bwJc/TeJhTzsb9BI/AAAAAAAAAaE/sqOHF0Oc1I4/s1600/Efiveia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 164px; height: 246px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-jtmDPG_bwJc/TeJhTzsb9BI/AAAAAAAAAaE/sqOHF0Oc1I4/s400/Efiveia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612155078579057682" /></a><br /><br />Μετουσίωση της μνήμης<br /> <br />Στην Κυριακή<br /><br />Βγάζω από την απόσταση τη νύχτα και<br />Πέρα απ’ τις μορφές που καινούργιες προβάλλουνε<br />Βλέπω<br />Να συλλαμβάνει ο κόσμος <br /> Τη μορφή σου<br />Σαν πέτρα διαμελίστηκε<br />Η καρδιά που σκορπίστηκε,<br />Φωλιές, γεννώντας, μεσοπέλαγες<br />Και μνήμες θέλησης<br />Αυτόχθονες θα τις σκηνώνουν κρατώντας<br />Εμένα <br />Μακριά απ ‘τα κομμάτια μου<br /><br />Αυτό που δεν θυμούνται, μα το λένε ουρανό,<br />Στέκει σαν στάχτη που δεν πέφτει<br />Ωχρός<br />Σαν έφηβος που τάισε το ένστικτο του (η ψυχή<br />Θυμιδίες στα έλη της σήψης δεν<br />είναι<br />μια κιτρινίλα μες στο γκρι του γκρίζου)<br /><br />Το αίμα<br />Νωπό<br />Μες απ’ τα νύχια των εδώ ηγεμόνων<br />Μεσουρανεί<br />Στη φωνή μου σαν στέμμα:<br /><br />Αθώοι, Αθώοι, Αθώοι<br /><br />(Αυτές οι πόλεις<br />Δεν σε χωρούν εάν στοχαστείς την αθωότητα<br />Μα φτάνω<br />Από την άτρωτη Πλευρά του Κόσμου<br />Όπου η Φωτιά είναι απλούστατο<br />Φως<br />Και η σάρκα που σκορπίστηκε, γίνεται Σώμα)<br /><br /><br />Ο Χρίστος Κρεμνιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Έκανε ημιτελείς σπουδές φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης και παρακολούθησε μαθήματα ποίησης και μουσικής στη Ρώμη και την Αθήνα. Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πλανόδιον το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Ώριμο σπέρμα» ενώ ένα χρόνο μετά, ακολούθησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Εφηβεία του Μπλε» από τις εκδόσεις Οδός Πανός.<br />Η ποίηση του Χ.Σ. Κρεμνιώτη είναι μια ποίηση απαιτητική. Συγγενής με τον ιταλικό ερμητισμό του Κουαζίμοντο και του Ουνγκαρέτι, όσο και τη φωνή του Γιώργου Σαραντάρη, η ποιητική αυτή γλώσσα ενώνει τα στοιχεία της δυτικής κληρονομιάς του μοντερνισμού, με τις ιδέες και το λεξιλόγιο των πατερικών κειμένων και της παράδοσης των μυστικών του ορθόδοξου χριστιανισμού. Και στα δύο βιβλία ανάμεσα στα ποιήματα παρεμβάλλονται τα «περάσματα», ποιητικά κομμάτια που χωρίζουν, δομούν και τελικά δίνουν συνολική μορφή στα δύο ποιητικά βιβλία. <br />Τα υλικά της ποίησης του Κρεμνιώτη στην πρώτη ανάγνωση μοιάζουν απλά. Ο ποιητής δεν προτιμά τα μεγάλα σχήματα, τις περίπλοκες ποιητικές, τη φανταχτερή λέξη και εκφορά. Η στίξη συχνά αποφεύγεται χωρίς να αποκλείεται. Αντίθετα αρχιτεκτονεί την απλότητα, για να στοχεύσει σε κάτι πιο σύνθετο (Ζητάω τη γεωμετρία σου τέλος\ της έκρηξης). Να μιλήσει για εκείνη την ευκρίνεια των αρχικών θεμάτων, των πρωταρχικών αναζητήσεων: ζωή, αγάπη, θάνατος, ομορφιά. Τα ποίημα προσπαθούν να διανύσουν τη μέγιστη απόσταση μέσα στον ελάχιστο χώρο. Η πραγματική έκταση, ο πραγματικός ρυθμός βρίσκονται μέσα στη σημασία της κάθε λέξης.<br /><br />Νοσταλγός του ασύλληπτου<br /><br />Στη συγκεκριμένη ποιητική το δεύτερο πρόσωπο συναντιέται σχεδόν εξίσου συχνά με το πρώτο. Η ίδια η ποίηση μετατρέπεται σε μια χειρονομία περιγραφής και αφής του Άλλου. Πολύ περισσότερο από το να σημαίνει, υπονοεί( ψιθυρίζοντας μόνο λέγεται η αλήθεια\ σσς….\ δεν γεννήθηκε τίποτε ακόμα.) Τα δύο αυτά βιβλία μας περιγράφουν μια πληγή (Είμαι μόνος.\ Σαν εμένα.). Μια πληγή στο πρόσωπο, την κοινωνία, τον κόσμο κατακερματισμένο σε ένα ατελείωτο επιμέρους. Η ίδια η ποιητική πράξη μοιάζει σε αυτές τις σελίδες με την προσπάθεια άρσης πάνω από το τραύμα, μια επούλωση, μια πολλαπλή συμφιλίωση με το χθες, το έξω, το αύριο.<br />Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ποιητικό επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων (Άκου: κραυγή είναι η λήθη), (ο έρωτας\σιωπή που επιστρέφει). Οι ορισμοί αυτοί δεν περιγράφουν το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται όσο το υποκείμενο από το οποίο πηγάζουν, τον τρόπο που το υποκείμενο κοινωνεί το σύμπαν, από το άπειρο μέχρι τον σε ελάχιστη απόσταση διπλανό.<br />Ο ποιητής έρχεται αντιμέτωπος με τη σύγκρουση των αντιθέτων, ψάχνει το θαύμα ανάμεσα στο φως και το χώμα (ώριμο σπέρμα\... \ πέφτοντας\ σκορπίζει έναστρο χώμα). Τα ποιήματα μοιάζουν να μετεωρίζονται στο σύνολό τους, ανάμεσα στη λογική, το σώμα, την ύλη απλωμένη στην πιο ξεκάθαρη μορφή της από τη μία και από την άλλη στη μεταφυσική, την πνευματικότητα και το συναίσθημα. Όμως η ποίηση υπερβαίνει τον ορθολογισμό και οι συγκρούσεις αυτές δεν γίνονται ορατές σαν διαχωρισμός, αλλά σαν ενότητα. Εκεί που τα αντίθετα τελικά συμφιλιώνονται μέσα από ένα νέο που έρχεται από παλιά. Έτσι τα αντίθετα συνυπάρχουν πάντα σε κίνηση, ακόμα και εκεί που η λογική δεν το επιτρέπει. Στο σημείο αυτό, ο ποιητής (όπως ο Κρεμνιώτης περιγράφει στους στίχους του) γίνεται ένας νοσταλγός του ασύλληπτου.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-342882179793951653?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-36469168126150290662011-05-22T22:53:00.000-07:002011-05-22T22:58:00.918-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_VP1_1vtvTI/Tdn3XyxYJEI/AAAAAAAAAZ8/Rw8ROg3HrE4/s1600/SQUAT.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 395px; height: 299px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_VP1_1vtvTI/Tdn3XyxYJEI/AAAAAAAAAZ8/Rw8ROg3HrE4/s400/SQUAT.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609786799004591170" /></a><br /><br />Τις τελευταίες ημέρες, βιώνουμε μια κατάσταση πολλαπλής αγριότητας, ακολουθούμενη από την καταστολή της αστυνομίας. Μία από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να γίνει αποδεκτή η καταστολή είναι μια πολλαπλή εξίσωση από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο και το λόγο των καναλιών. Έτσι οι εργατικές πορείες ή οι πορείες διαμαρτυρίας κατά της καταστολής ταυτίζονται με τα ρατσιστικά πογκρόμ, η εγκληματικότητα ταυτίζεται με τη μετανάστευση, η Χρυσή Αυγή με τις αριστερές οργανώσεις και πρόσφατα οι αφισοκολλήσεις ταυτίστηκαν με την τρομοκρατία (όταν την Τρίτη έγιναν μαζικές προσαγωγές κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης). Οι καταλήψεις ταυτίζονται με φωλιές του κακού, εστίες βίας και επικινδυνότητας προς την κοινωνία, με γιάφκες πολιτικής έντασης και μη επιτρεπτού λόγου. Δύο από τις μεγαλύτερες καταλήψεις του κέντρου, αυτή της Βίλλας Αμαλίας και αυτή της Σκαραμαγκά, δέχτηκαν πολλαπλές επιθέσεις τις τελευταίες μέρες, άλλοτε από την αστυνομία, άλλοτε από την άκρα δεξιά και άλλοτε από συντονισμένες κινήσεις των δύο. Ποια είναι η πραγματική φύση των καταλήψεων, ποια η πολιτική τους αναγκαιότητα και η σημασία τους και τελικά προς τι η αγριότητα στην προσπάθεια παύσης τους; <br /><br />Ανάγκη<br />για κοινωνικοποίηση<br /><br />Σε παγκόσμια κλίμακα, οι καταλήψεις ξεπερνούν κατά πολύ τους μικρούς αριθμούς. Καταλήψεις ανθίζουν παντού, ανεξαρτήτως κοινωνικής πραγματικότητας, πολιτισμού ή κουλτούρας. Από την Κένια μέχρι το Κεμπέκ, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Κυψέλη και το Χαλάνδρι. Παρά τις διαφορές τους, όλες οι προσπάθειες εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Σε γενικές γραμμές, οι καταλήψεις χωρίζονται σε δύο είδη: τις καταλήψεις στέγης και τις καταλήψεις που γίνονται για τη δημιουργία ενός χώρου με πολιτικά, κοινωνικά ή καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά. Και αν η πρώτη περίπτωση καλύπτει κάποιες ανάγκες που δεν χρειάζονται επεξήγηση, ποιες ανάγκες καλύπτονται από τις καταλήψεις των κοινωνικών κέντρων;<br />Οι καταλήψεις έρχονται να μιλήσουν ξανά για τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε και βιώνουμε την πραγματικότητα στα αστικά κέντρα. Ζούμε σε πόλεις αχανείς, κυριαρχούμενες από διαμεσολαβήσεις σε κάθε επίπεδο, πόλεις που εμποδίζουν την έκφραση, τη συνομιλία, την επαφή. Οι γειτονιές έχουν μετατραπεί σε αποθήκες, οι δρόμοι σε διαδρόμους μοναξιάς, οι πλατείες και τα πάρκα σε ένα εξουθενωμένο και άχαρο φόντο της ρουτίνας. Ο δημόσιος χώρος στην Ελλάδα περιορίζεται, συρρικνώνεται, απαξιώνεται και χάνεται. Οι καταλήψεις είναι ένας τρόπος επαναθεμελίωσης του δημοσίου, μια πράξη που περιγράφει τις δυνατότητες, προτείνει ακόμα και μέσα στη σιωπή. Επαναδιατυπώνουν την ανάγκη για κοινωνικοποίηση, ταυτίζοντας το κοινωνικό με το πολιτικό.<br /><br />Παράκαμψη<br />των μεσαζόντων<br /><br />Η ίδια η ταυτότητα και η ουσία μιας κατάληψης βρίσκεται στη γενεσιουργό της πράξη, την κατάληψη και αναπροσαρμογή του χώρου, την αναδιανομή του δημοσίου. Η πράξη αυτή είναι μια πράξη πολιτικής ανυπακοής. Μια πράξη που αρνείται να θεωρήσει ως αυτονόητο το κοινότοπο, αμφισβητεί την ιερότητα των θεσμών και τον νόμων, νομιμοποιώντας το αναγκαίο και το αυτονόητο. Η συνέχεια και η ομαλότητα διαταράσσεται και σπάει μέσα από μια πρόταση εφαρμοσμένη, ένα εγχείρημα που περιγράφει σε μικρογραφία τις προτάσεις και τις δυνατότητες της συνεργασίας.<br />Οι χώροι αυτοί καταφέρνουν να εντάξουν στην πολιτική κάθε διαφορετική δραστηριότητα. Εξαιτίας της ίδιας τους της φύσης ό,τι συμβαίνει σε μια κατάληψη παίρνει το χαρακτήρα του πολιτικού. Από μια έκθεση φωτογραφίας, μέχρι μια θεατρική παράσταση, από μία πολιτική συζήτηση μέχρι ένα συσσίτιο. Ανεξάρτητα από τη θεματική της κάθε εκδήλωσης, η ίδια η πράξη της πολιτικής παράκαμψης των κάθε είδους μεσαζόντων, ορίζει το πλαίσιο στο οποίο υπάρχει ένα γεγονός. Οι πυρήνες αυτοί προτείνουν και εφαρμόζουν την ενότητα, σε ένα διαμελισμένο κόσμο, όπου οι επιμέρους κύκλοι δεν εφάπτονται.<br /><br />Άνοιγμα στην κοινωνία<br /><br />Σε ένα τοπίο σαν το σημερινό, επιτυχία και σκοπός μιας κατάληψης είναι η ίδια η ύπαρξή της, η συνέχειά της παρά τις όποιες δυσκολίες. Στόχος πρέπει να είναι το άνοιγμα στην κοινωνία, στη γειτονιά ώστε να γίνει κτήμα της όχι τόσο ο υπό κατάληψη χώρος, αλλά η διάθεση και η δράση που τον δημιούργησαν, η ριζοσπαστικότητα του χαμένου αυτονόητου, ο πυρήνας που επέτρεψε τη συνέχειά της κίνησης και οι αξίες που επέβαλλαν την αναγκαιότητά του: η ίδια η ουσία της πολιτικής ανυπακοής.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-3646916812615029066?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-85667691055444914632011-05-15T09:25:00.001-07:002011-05-15T09:26:49.430-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-O6dDwjz4IUg/Tc_-rECoqbI/AAAAAAAAAZ0/Hzvjd2HJO6g/s1600/thomas1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-O6dDwjz4IUg/Tc_-rECoqbI/AAAAAAAAAZ0/Hzvjd2HJO6g/s400/thomas1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606980076872182194" /></a><br />* Love the game. Respect the game. Reclaim the game…<br /><br /><br />Το ποδόσφαιρο, αλλά και γενικότερα ο οργανωμένος αθλητισμός, αντιμετωπίστηκε συχνά με εχθρότητα από την ελληνική αριστερά. Το νέο όπιο του λαού, όπως χαρακτηρίστηκε, αναλύθηκε συχνά ως το πλέον διαδεδομένο μέσο αποπροσανατολισμού των μαζών, εκτόνωσης της όποιας οργής, ομαδοποίησης με όρους φανατικούς μέσα στη σχετικότητά τους. και αν κάτι τέτοιο όντως ισχύει ανά περιόδους (όπως π.χ. την περίοδο της χούντας με την πορεία του Παναθηναϊκού μέχρι το Γουέμπλεϊ), η ανάλυση παραμένει απλοϊκή.<br />Ένα κομμάτι της καθημερινότητας με τέτοια έκταση, έχει πτυχές διαφορετικές και σύνθετες, που ορίζουν το σύνολο ως μονάδες και ως συνδυασμοί. Αθλητές, φίλαθλοι και οπαδοί, διοικήσεις και επιχειρηματίες, κρατικός και ανεπίσημος τζόγος πρωταθλητισμός και ερασιτεχνισμός συνθέτουν ένα σύνολο με αντιθέσεις, καταφάσεις και αρνήσεις. Αθλητισμός δεν είναι μόνο η επίδοση, το σκορ και η βαθμολογία, αθλητισμός είναι και τα κάγκελα των κερκίδων, τα πανό, μια ασπρόμαυρη ιστορία του παρελθόντος, ένα δελτίο ερασιτεχνικής ομάδας και ένα κακόγουστο εξώφυλλο. Ο αθλητικός Tύπος, θεωρείται συχνά εξωαθλητική παράμετρος, απλός σχολιαστής των γεγονότων. Στην πραγματικότητα τα ΜΜΕ συνδιαμορφώνουν και επηρεάζουν την ταυτότητα του αθλητισμού και μάλιστα καθοριστικά. Η Ελλάδα, συγκεκριμένα, είναι η μόνη χώρα με τόσο μεγάλο αριθμό αθλητικών εφημερίδων και μάλιστα σε μεγάλο τους ποσοστό χρωματισμένων και στραμμένων στην υποστήριξη μιας ομάδας. Τόσο συχνά τα εξώφυλλα και τα άρθρα των εφημερίδων, τα μη διασταυρωμένα τους ρεπορτάζ και η προστακτική τους κλίση, δυναμιτίζουν και φανατίζουν σπρώχνοντας κινήσεις και πράξεις. Ανάμεσα στον αχανή αριθμό των εντύπων, το περιοδικό «Ηumba!» στέκεται σαν μια ευχάριστη εξαίρεση.<br /><br />Για το κοινωνικό<br />και πολιτικό νόημα των σπορ<br /><br />Το «Humba!» ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2010 και κυκλοφορεί κάθε τέσσερις μήνες. Τον Φεβρουάριο του 2011 κυκλοφόρησε το 4ο τεύχος. Πήρε την ονομασία του από τη τελετουργία του ποδοσφαιρικού πανηγυρισμού στο τέλος μιας αναμέτρησης. Κατά τον πανηγυρισμό αυτό, οπαδοί και αθλητές γίνονται ένα, υπερπηδώντας τους διαχωρισμούς ενωμένοι μέσω του ίδιου του αθλήματος. <br />Όπως μας πληροφορούν οι συντάκτες του «Humba!» από το editorial του πρώτου τεύχους, το περιοδικό αυτό δεν είναι μια πρόσθεση στον κανόνα των εντύπων. «Το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας δεν αποτελεί ένα ακόμη έντυπο αθλητικής δημοσιογραφίας. Στις σελίδες του δεν θα βρείτε αποτελέσματα αγώνων, κριτική φάσεων, ανάλυση συστημάτων ή ανάλυση για το στοίχημα. Δεν θα βρείτε θέματα πιασάρικα, ούτε θέματα που εξυπηρετούν οτιδήποτε άλλο πέραν του «παιχνιδιού».»<br />Κεντρικό θέμα είναι η αλληλεπίδραση της κοινωνίας του αθλητισμού με την κοινωνία γενικότερα, οι σχέσεις που αναπτύσσονται, οι εξαιρέσεις στους διάφορους κανόνες και τελικά η ίδια η ουσία των σπορ. Θέματα όπως ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, το εκρηκτικό έτος του 1968, το απαρτχάιντ, τα αμερικανικά γκέτο ή τα λατινοαμερικάνικα μπάριο περιγράφονται μέσα από την έκφρασή τους στα γήπεδα. Από τις σελίδες του περιοδικού μέχρι στιγμής έχουν περάσει θεματικές όπως ο τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν, η γερμανική Sankt Pauli, η ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) κόντρα ανάμεσα στη Γιουβέντους και την Τορίνο, αλλά και η πρόσφατη απεργία των Ελλήνων καλαθοσφαιριστών. Αφιερώματα στα ποδοσφαιρικά κόμιξ, στα αγγλικά γηπεδικά φανζίν, αλλά και κείμενα του Μανώλη Αναγνωστάκη για το ποδόσφαιρο, συνεντεύξεις με τον Τόνι Νέγκρι αλλά και τον Julious Erving.<br /><br />Ο οπαδός ισάξιος του αθλητή<br /><br />Στις σελίδες του περιοδικού η κερκίδα αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται και το γήπεδο. Ο οπαδός, έχει εδώ θέση ισάξια με αυτή του αθλητή, ως αναπόσπαστο κομμάτι της όλης διαδικασίας. Η έκφραση εντός και εκτός γηπέδου, οι αντιδράσεις, η κοινωνική καταγωγή των οπαδών έχουν την ίδια σημασία με τους τελικούς τις ήττες και τις νίκες των ομάδων: «Οι απόψεις των «παιδιών της κερκίδας» για αυτό που βλέπουν και αγαπούν, είναι εξίσου σημαντικές για εμάς με δηλώσεις παικτών, προπονητών ή άλλων παραγόντων για το «παιχνίδι». Το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον της «οπαδικής κουλτούρας» είναι ζήτημα μείζονος σημασίας.»’ <br />Βασικό προτέρημα του περιοδικού εγχειρήματος, είναι πως τελικά συνδέει την εξαίρεση του αθλητικού κανόνα όπως αυτός καταγράφεται από τα ΜΜΕ ή τον δημόσιο λόγο, με την αυθόρμητη ανάγκη προς το παιχνίδι, την αθωότητα της αλάνας, το μυθικό της ανάμνησης, τη σημασία του οπαδού, το ιδιωτικό όνειρο μιας παρέας πάνω από την τσόχα του Σουμπούτεο. Και τελικά καταφέρνει να αποδείξει πως με τρόπους τελείως διαφορετικούς το «παιχνίδι» είναι κάτι που μας αφορά όλους.<br />Η κεντρική διάθεση του περιοδικού γίνεται από το βιβλιοπωλείο Αλφειός (Χαριλάου Τρικούπη 22), ενώ διατίθεται και στα βιβλιοπωλεία του κέντρου της Αθήνας, στη Θεσσαλονίκη, το Βόλο¨, τα Γιάννενα και άλλες πόλεις της Ελλάδας.<br /><br />(Στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-8566769105544491463?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-31280882882871400042011-05-09T06:25:00.000-07:002011-05-09T06:28:31.910-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-ldJvFf3Uz4A/TcfryutR5_I/AAAAAAAAAZs/g8GC4rkHcWo/s1600/Cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 288px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ldJvFf3Uz4A/TcfryutR5_I/AAAAAAAAAZs/g8GC4rkHcWo/s400/Cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604707518049806322" /></a><br />Ζ. Δ. Αϊναλής: Η σιωπή της Σίβας<br />(ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Βακχικόν»)<br /><br /><br /><br /><br />Και πόσες νύχτες έρημος<br />σε στάσεις λεωφορείων<br />Και πόσες πόλεις έρημος<br />τις νύχτες στις γωνίες<br />Και ποια παράθυρα κλειστά<br />μες τη βροχή να τρέμω<br />Ποια μάτια ξένες γυναίκες μακρινές το γάλα τ’ αγωγιάτη<br />Ποια στύση στο καυλί<br />τον πόνο της εσπέρας<br />Ποια χέρια στα γόνατα<br />αγκαλιάζοντας<br />Στο στήθος ποιου εαυτού σκιά μου;<br />«Η σιωπή της Σίβας»<br /><br />Ο Ζήσης Δ. Αϊναλής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Κάνει διδακτορικό στη Βυζαντινή Ιστορία και Φιλολογία στο Παρίσι όπου και διαμένει μόνιμα. Το 2006 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ηλεκτρογραφία» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Το 2008, από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το βιβλίο «Αποσπάσματα». Μεταφράσεις και δοκίμιά του έχουν εκδοθεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Επίσης ο ποιητής διατηρεί το blog Κενός Τίτλος, χώρο δημοσιεύσεων και αναδημοσιεύσεων παλαιοτέρων κειμένων (moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com).<br /><br />«Η σιωπή της Σίβας» αποτελεί ένα έργο πρωτότυπο τόσο ως προς το ποιητικό της υλικό όσο και ως προς το εκδοτικό εγχείρημά της. Μέσα από την ανάγνωση παλαιοτέρων κειμένων, δοκιμάζεται μια ανακατασκευή μύθων ώστε η νέα τους σήμανση να περιγράψει ένα καινούργιο, σύγχρονο περιεχόμενο. Η φωνή που μιλάει τα ποιήματα, είναι αυτή του Βασιλέα Σολομώντα, βιβλικού προσώπου και φερόμενου ως συγγραφέα βιβλικών κειμένων. Η Σίβα του τίτλου είναι η βασίλισσα του Σαβά, για την οποία, σύμφωνα με το θρύλο, ο βασιλέας έγραψε το Άσμα Ασμάτων. Τρίτο πρόσωπο του κειμένου, είναι ο Μενελίκ, γιος του Σολομώντα και της Σίβας και πρώτος βασιλιάς της Αιθιοπίας. Το κείμενο αντλεί της αναφορές από ένα σύνολο θρησκευτικών κειμένων όπως τα βιβλία της παλαιάς Διαθήκης, καθώς και από την Kebra Nagast, αιθιοπικό έπος και θρησκευτικό βιβλίο των Ρασταφάρι. Η διακειμενικότητα και η αναφορά στο πολλαπλό των μύθων δεν είναι πρωταρχική, η γνώση τους δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ανάγνωση ίσως ούτε για την κατανόηση του κειμένου, αλλά περισσότερο ένα έδαφος πάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί το βασικό θέμα του βιβλίου, η σύγκρουση των γενεών και η προδοσία της νεότερης γενιάς από την παλαιότερη.<br /><br />Ιερή οργή<br /><br />Το κείμενο αποτελεί ένα «ιερό» παιχνίδι με σχεδόν ξεχασμένα υλικά. Η γλώσσα του έργου μέσα στην έλλειψή της κατασκευάζει το πεδίο της σύγκρουσης. Σιωπές, αφαιρέσεις, η ασφυκτική συγκατοίκηση του μακρινού μυθικού παρελθόντος με εικόνες σημερινής ρουτίνας, η ταυτόχρονη λέξη του θρησκευτικού βιβλίου και η επιθετικότητα της σημερινής βλαστήμιας συνθέτουν ένα ψηφιδωτό ιερού κλίματος, βγαλμένου από την οργή του παρόντος και του ακυρωμένου μέλλοντος. Το αχρονικό παρελθόν, μέσα από τη μυθολογία υπάρχει όχι μέσα σε μία στιγμή, αλλά στην οικουμενικότητα της στιγμής. Έξω από το χρόνο το γεγονός γίνεται επίκαιρο. Η σύγχρονη πολιτική κατάσταση και το κληροδοτημένο αβέβαιο είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές. Η οργή μέσα από μια γλώσσα συχνά βιβλική, αποκτά την ένταση μυθικού κατακλυσμού. Όχι ως παράπονο αλλά ως κραυγή, η νεότερη γενιά απευθύνει την ποίηση της προς την γενιά που την καταδίκασε: «Πόσες και πόσες φορές δεν μ’ έβαλε ο πατέρας μου ν’ αποστηθίσω ψόφιους στίχους;/ και τι έφταιγα εγώ για κείνον; / Για τη δική του άρνηση, για τα δικά του όχι;/ Για τη δική του μίζερη σιωπή, για την υποταγή του;/Για το σκυφτό κεφάλι του, για την παραίτησή του;»<br /><br />Η ηλεκτρονική έκδοση<br /><br />Με το συγκεκριμένο εγχείρημα το περιεχόμενο του βιβλίου έρχεται να συναντήσει την εκδοτική του υπόσταση, ως μια διπλή περιγραφή αλλά οριακά και ως μια απάντηση. Η τέχνη και οι φορείς της αποτελούν κομμάτια της κοινωνίας και αναπόφευκτα υπάρχουν μέσα στα πλαίσια που αυτή επιτρέπει και επιβάλλει.<br />Η καλλιτεχνική διάσταση δεν αποτελεί μια εξαίρεση της κοινωνίας και της πλήρους περιγραφής της με οικονομικούς όρους, αλλά μια παράδοξη και απόλυτη επιβεβαίωση των όρων που ισχύουν συνολικά σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Η ίδια η τέχνη εδώ και καιρό δεν ορίζεται από τους δημιουργούς της, αλλά πολύ περισσότερο από τους διακινητές της. Εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά, γκαλερί, θέατρα λειτουργούν όχι μόνο ως διαμεσολαβητές αλλά ως κυρίαρχοι που επιβάλλουν απόλυτα την αισθητική, την πολιτική και τελικά την ίδια την υπόσταση του έργου. Το εμπόριο του βιβλίου και ακόμα περισσότερο οι τρόποι με τους οποίους υπάρχει επιβάλλουν την οικονομική διάσταση ακόμα και στο περιεχόμενο των έργων. Και δεν υπάρχει καμία κριτική που να μπορεί να μιλήσει δυνατότερα από την σιωπή που επιβάλλει η απόρριψη ενός έργου. Όταν μάλιστα η απόρριψη αυτή προκύπτει όχι με λογοτεχνικά κριτήρια αλλά με κριτήρια εμπορίου, αναπόφευκτα οδηγεί σε μια ποιοτική υποβάθμιση. Η άτυπη ταρίφα που πρέπει να πληρώσει ένας ποιητής για την έκδοση ενός βιβλίου ποίησης, φτάνει σήμερα τα 3.000 ευρώ. Χωρίς κανένα άλλο κριτήριο, ο εκδότης επιβάλλει τη συνύπαρξη της σιωπής όσων δεν έχουν να πληρώσουν με το θόρυβο των άπειρων καλοπληρωμένων εκδόσεων σε ένα ασύμμετρο ποιητικό σύνολο.<br />Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις και τα e-books δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το βιβλίο. Ως αντικείμενο καλλιτεχνικής ολοκλήρωσης, ως ιστορία, ως πάθος ακόμα και ως φετίχ. Μπορούν όμως να επαναδιαπραγματευθούν τους όρους της διακίνησης, τη δύναμη των εκδοτικών οίκων και τελικά τις αξίες ενός (και) καλλιτεχνικά χρεοκοπημένου συνόλου. <br />«Η σιωπή της Σίβας» μπορεί να αναγνωστεί δωρεάν στον ιστότοπο του περιοδικού «Βακχικόν» (http://www.vakxikon.gr/) ή με ένα κλικ στο σύνδεσμο: <br />http://www.vakxikon.gr/content/view/813/3479/lang,el/<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-3128088288287140004?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-8246321734368973932011-05-03T09:03:00.001-07:002011-05-03T09:05:46.847-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZtgbheNVdSY/TcAnrRy3DlI/AAAAAAAAAZk/AZieNDMC4Ks/s1600/Untitled-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 175px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZtgbheNVdSY/TcAnrRy3DlI/AAAAAAAAAZk/AZieNDMC4Ks/s400/Untitled-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602521560913481298" /></a><br /><br /><br />Σκηνικό: Το σαλόνι των Πάραντοκ, στο σπίτι τους στα προάστια. Απόγευμα. Μια πόρτα πίσω στο κέντρο οδηγεί σε έναν μικρό διάδρομο εισόδου όπου κρέμονται καπέλα και παλτά. Δεξιά της πόρτας υπάρχει ένα παράθυρο από το οποίο μπορούμε να δούμε όποιον στέκεται στο κατώφλι. Ένα παράθυρο στα δεξιά κοιτά τον κήπο. Αριστερά βρίσκεται το τζάκι. Ένας καναπές στο κέντρο αριστερά με ένα μικρό τραπέζι με ράδιο. Μπροστά του ένα μικρό τραπέζι του καφέ. Πάνω του σύνεργα ραπτικής. Δεξιά στο κέντρο μια κουνιστή πολυθρόνα και δεξιά ένας μπουφές με πολλά μπουκάλια. Μικρά τραπέζια υπάρχουν μπροστά, δεξιά και αριστερά. Ένα τηλέφωνο στο αριστερό τραπέζι. Εντοιχισμένες βιβλιοθήκες καλύπτουν τον τοίχο αριστερά της πόρτας.. Στο χολ μία ντουλάπα και ένας καλόγερος με κρεμασμένα παλτά και καπέλα. <br /><br /><br />(Όταν σηκώνεται η αυλαία, δεν έχει ακόμη σκοτεινιάσει και οι κουρτίνες των παραθύρων είναι ακόμη ανοιχτές. Φωτιά στο τζάκι. Ο Μπρο και η Μίντι Πάραντοκ έχουν μόλις μπει. Ένα καλαθάκι για ψώνια, γεμάτο βιβλία βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι του καφέ. Κοιτούν από το παράθυρο στα δεξιά τον κήπο.) <br /><br /><br /><br />Μίντι- Πρέπει να μείνει έξω!<br />Μπρο- (φεύγοντας από το παράθυρο) Ποιες είναι οι διαστάσεις του;<br />Μ-(συνεχίζοντας να κοιτά από το παράθυρο)Δεν χρειάζεσαι τις διαστάσεις. Κάτι τόσο μεγάλο εδώ μέσα; Ζούμε σε μεσοτοιχία!<br />Μπ-(κινούμενος προς τον σοφά)Νόμιζα ότι ζούσαμε σε Μπανγκαλόου(παίρνει δυο γαλλικά κλειδιά από τον σοφά)<br />Μ- Πολλοί πιστεύουν ότι προσπαθείς να φαίνεσαι σημαντικότερος από ότι είσαι.<br />Μπ-Τι κάνουν αυτά εδώ; Πότε παραγγείλαμε γαλλικά κλειδιά;<br />Μ-(χωρίς να γυρνά) Ήτανε δείγμα δωρεάν.<br />Μπ-και γιατί κατάλαβαν ότι χρειαζόμαστε δυο;<br />Μ-(φεύγει από το παράθυρο και αρχίζει να βάζει τα βιβλία από το καλάθι στη βιβλιοθήκη)Το ένα από τα δυο είναι για να ξεβιδώνεις <br />Μπ-Αυτό μπορείς να το κάνεις με οποιοδήποτε γαλλικό κλειδί.<br />Μ-(κρατώντας μια χούφτα όμοια μικρά βιβλία)Πήρα μερικά ακόμη από αυτά, σε περίπτωση που έρθει ο θείος Τεντ. Φαντάζομαι ότι θα ζητήσει κριτικά δοκίμια με το τσάι του.<br />Μπ-(μετά από παύση)Δεν υπάρχει η παραμικρή διαφορά μεταξύ τους .Μπορείς να χρησιμοποιήσεις οποιοδήποτε από τα δυο για να βιδώσεις και οποιοδήποτε από τα δυο για να ξεβιδώσεις. <br />Μ-(τοποθετεί και το τελευταίο βιβλίο, σηκώνει το καλάθι και πηγαίνει προς την πόρτα)Το ένα είναι μεγαλύτερο από το άλλο ή κάτι τέτοιο .(βγαίνει αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή)<br />Μπ-Είναι ρυθμιζόμενα Μίντι. Η διαφορά τους με τα υπόλοιπα κλειδιά είναι πως είναι ρυθμιζόμενα. (αφήνει τα κλειδιά στον σοφά, πηγαίνει στην πολυθρόνα, κάθεται και διαβάζει εφημερίδα)<br />Μ-(από το άλλο δωμάτιο)ή μικρότερο. <br />Μπ-Το θέμα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε ρυθμιζόμενα γαλλικά κλειδιά .(παύση)Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε τι θα γινόταν αν άνοιγα την πόρτα και τους άφηνα να μας γεμίσουν το σπίτι ρυθμιζόμενα γαλλικά κλειδιά. <br />Μ-(από το άλλο δωμάτιο)Δεν χρειάζεται να τα χρησιμοποιήσουμε αν δεν μας αρέσουν. <br />Μπ-(παύση)Θα άδειαζαν ένα ολόκληρο κουτί εργαλεία πάνω μας πριν το πάρουμε χαμπάρι. <br />Μ-(από μέσα)δεν θα ξαναπεράσουν. <br />Μπ- Ελπίζω να έχεις δίκιο. Μόνο αυτό μπορώ να σου πω. <br />Μ-(από μέσα)Μακάρι να ήταν το μόνο.(μπαίνει ξανά κοιτώντας συνέχεια το παράθυρο κατευθυνόμενη προς αυτό)Μακάρι να ήταν το μόνο που μπορείς να πεις .Μόνο που τότε θα το έλεγες ξανά και ξανά όλη την ημέρα, σαν διανοητικά καθυστερημένος παπαγάλος(κοιτά σταθερά έξω).<br />Μπ-Τυπικό γυναικείο σχόλιο. Ένας παπαγάλος που λέει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά δεν θα ήταν υποχρεωτικά διανοητικά καθυστερημένος. Αν διδάχτηκε μόνο ένα πράγμα πως μπορεί να πει κάτι το διαφορετικό;<br />Μ-Κοίτα τον!<br />Μπ-Μπορεί να είναι μια διδακτική ανωμαλία αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.<br />Μ-Κοίτα πως φτεροκοπούν τα τεράστια αυτιά του! <br />Μπ-(παύση)Συμβαίνει μόνο μια φορά το χρόνο για όνομα του θεού.<br />Μ-Σίγουρα ήξεραν το νούμερο που παίρνουμε πάντα.<br />Μπ-Ίσως απλά να μας έστειλαν λάθος. <br />Μ-Είναι αρκετά μεγάλο ακόμη και για ξενοδοχείο.(παίρνει ένα περιοδικό από το τραπεζάκι του καφέ και κάθεται στον καναπέ). Ακόμα και αν είχες ένα ξενοδοχείο ή ένα ιδιωτικό σχολείο ή κάτι τέτοιο, ακόμα και τότε δεν θα χρειαζόσουν κάτι τόσο μεγάλο(ξεφυλλίζει το περιοδικό).<br />Μπ-Πιστεύω πως όχι <br />Μ-Και σκέψου κατά τη διάρκεια της νύχτας να τον πιάσει λύσσα. Δεν θα σηκωθώ από τον ύπνο μου για αυτό .<br />Μπ-Και γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες από ένα μικρότερο να το πιάσει λύσσα μέσα στη νύχτα;<br />Μ-Αν όμως συμβεί, θα περάσει ξανά η κυρία Στένσιλ και θα μας απειλήσει ξανά ότι θα φέρει τον σύλλογο προστασίας των ζώων. <br />Μπ-Θα έπρεπε να ήσουν εκεί μόλις το έφερναν , θα μπορούσες να απορήσεις μπροστά τους για τις διαστάσεις του.<br />Μ-Δεν μπορώ να φανταστώ τι όνομα θα του δώσουμε. Δεν μπορούμε να το ονομάσουμε ξανά κύριο Χαντάκι. <br />Μπ- Η μόνη φορά που δεν το αποκαλέσαμε κύριο Χαντάκι ήταν πριν τρία χρόνια όταν είχαμε να κάνουμε με μια καμηλοπάρδαλη .<br />Μ-Και δες σε τι ιστορίες μας έβαλε πριν την δώσουμε στο μαγαζί με τα μεταχειρισμένα <br />Μπ- Μας έμπλεξε σε ιστορίες . Κάτι δεν πήγαινε καλά με την καμηλοπάρδαλη .(αφήνει το περιοδικό και παίρνει τα σύνεργα ραπτικής, τα οποία και χρησιμοποιεί. Αυτή η πράξη συνεχίζεται με διακοπές όλο το απόγευμα)<br />Μ-Φαντάσου να φωνάζεις ένα άχαρο τεράστιο πράγμα σαν αυτό κύριο Χαντάκι<br />Μπ-Γιατί όχι; <br />Μ-Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε καθώς τα χρόνια περνούν να τον φωνάζουμε Κύριο χαντάκι.<br />Μπ-Μιλάς σαν να είναι το ίδιο ζώο κάθε φορά.<br />Μ- Σκέψου τι θα πουν οι γείτονες αν μας ακούσουν να το φωνάζουμε με άλλο όνομα.<br />Μπ-Ξέρω πως θες να το ονομάσεις.<br />Μ- Θα πιστεύουν πως περάσαμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας σκληρά να βρούμε όνομα για να δώσουμε στο ζώο.<br />Μπ-Θέλεις να το ονομάσεις βασιλέα Οιδίποδα, έτσι δεν είναι;<br />Μ-Μου φαίνεται καλύτερο από το κύριος Χαντάκης καθώς περνούν τα χρόνια. Τουλάχιστον ακούγεται σαν να ξέρουμε τη συμβαίνει στον κόσμο. <br />Μπ-(περιφρονητικά)Βασιλέας Οιδίποδας! Αχ Αχ !’’Μόνο ότι πεθαίνει ανθίζει’’ ,θυμάσαι Οιδίποδα?<br />Μ-Αν το λες με αυτό το ύφος προφανώς ακούγεται ανόητο.<br />Μπ-Οιδίποδας; Δεν ήταν και ότι καλύτερο μπορούσες να βρεις ε;<br />Μ-Οτιδήποτε θα ακουγόταν γελοίο αν το έλεγες με αυτό το ύφος. <br />Μπ-Δεν είναι πάντως το όνομα, αυτό που θέλει αλλαγή. <br />Μ-Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι ένα τηλέφωνο στον ζωολογικό κήπο .Πες τους να έρθουν να τον μαζέψουν.<br />Μπ-Και θα μείνουμε χωρίς καθόλου ελέφαντα;<br />Μ-Πες τους να έρθουν να τον μαζέψουν. Όσο νωρίτερα τόσο το καλύτερο. Προτιμώ να μην έχω καθόλου ελέφαντα.<br />Μπ-Αυτή είναι η δική σου οπτική. <br />Μ-Τα καταφέραμε χωρίς ελέφαντα τη χρονιά που είχαμε την καμηλοπάρδαλη.<br />Μπ-Το ξέρω ότι τα καταφέραμε τη χρονιά που είχαμε την καμηλοπάρδαλη .Μα δες τι προβλήματα μας δημιούργησε στην ανταλλαγή της .Δεν θέλω τα ίδια ξανά.<br />Μ- Είναι ο σύλλογος προστασίας ζώων που φοβάμαι .<br />Μπ-Δεν μας έχουν πάρει χαμπάρι ακόμη .Όπως και να έχει δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον ζωολογικό κήπο τέτοια ώρα, θα είναι κλειστά.<br />Μ-Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μας έστειλαν από την αρχή αυτό που ζητήσαμε. <br /> Μπ-Θα βοηθούσε μήπως άμα έπαιρνα τηλέφωνο τον Έντι? <br />Μ-Ναι πάρε τον Έντι τηλέφωνο .Ή τη Νόρα .Η Νόρα σίγουρα θα ξέρει τι να κάνουμε . Μάζευαν περιστέρια. Είχαν ένα δωμάτιο γεμάτο με διάφορα είδη πουλιών με λευκά ποντίκια και τέτοια, όταν ζούσαν στον αριθμό 89. Μπ- Σήμερα πάντως, πρέπει να μείνει έξω. <br />Μ-Δεν τον βάζω στην κουζίνα μου αν εκεί θέλεις να καταλήξεις. <br />Μπ-Αν αρχίσει να τριγυρνά αδέσποτα στην περιοχή μέσα στη νύχτα θα έρθει ο σύλλογος προστασίας ζώων και τότε θα έχουμε πολλές δυσκολίες .<br />Μ-Όχι αν καταφέρουμε να τον ανταλλάξουμε .Πάρε τη Νόρα.<br />Μπ-Αν τον ανταλλάξουμε λοιπόν το πρωί ποιος ο λόγος να σκεφτείς ένα όνομα σαν το Βασιλέας Οιδίποδας.<br />Μ-Γιατί δεν πρόκειται να συνεχίσω να τον φωνάζω κύριο Χαντάκι για άλλα 6 χρόνια. άμα θες εσύ κάντο. Εγώ πάντως διαφωνώ.<br />Μπ-Δεν ήθελα να τον ονομάσουμε κύριο Χαντάκι τότε που ήταν καμηλοπάρδαλη .Αυτή η ιδέα ήταν δικιά σου. Ήταν δική σου ιδέα πως θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή να δώσουμε το όνομα σε μια καμηλοπάρδαλη αντί σε έναν ελέφαντα .Τώρα παραπονιέσαι επειδή τον αποκαλείς κύριο χαντάκι εδώ και τρία χρόνια. <br />Μ-Πιστεύω πως θα είμαστε καλυτέρα χωρίς αυτό.<br />Μπ-Γιατί το λες ?<br />Μ-Το πιστεύω. καλύτερα χωρίς αυτό. Από τότε που μας το έφεραν δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να τσακωνόμαστε.<br />Μπ-Δεν είμαστε έτσι όταν μας το έφεραν. <br />Μ-Αυτό είναι το θέμα .(σιωπή. Ο Μπρο διαβάζει την εφημερίδα του. Μετά από λίγο)<br />Μπ- Εάν πρόκειται να αλλάξουμε το όνομα, δεν καταλαβαίνω τι έχεις κατά του ‘’Χαντάκης’’<br />Μ- Το Χαντάκης είναι όνομα κατάλληλο για μαϊμού. <br />Μπ-Ας δοκιμάσουμε μερικά ονόματα και να δούμε που θα συμφωνήσουμε .Λοιπόν αρχίζω: Χαντάκης<br />Μ- Το Χαντάκης κάνει για μαϊμού ,Πίδακας είναι ταιριαστό όνομα για ελέφαντα. <br />Μπ- Στρατάρχης Μπένμποου.<br />Μ- Χίραμ Μπ. Λάρκσπουρ.<br />Μπ- Πλέυμπου.<br />Μ-Σκοτωμένος- με -ευγένεια Κόρκοραν.<br />Μπ-Νέο-κρασί-σε-παλαιά-μπουκάλια Μπάκχαους.<br />Μ-Κρίμα– που-είναι- πόρνη Χίγκνετ.<br />Μπ-Εωσφόρος. <br />Μ-Στώουνχεντς <br />Μπ-Γλουτός(παύση).<br />Μ-Μπ(ταυτόχρονα) –Σπλίντερ.<br />Μπ-Δόξα τον θεό μπορούμε να συμφωνήσουμε και σε κάτι .Τώρα μπορώ να τηλεφωνήσω στον Εντι (αφήνει την εφημερίδα του. Πάει στο τηλέφωνο και τηλεφωνεί)<br />Μ-Γιατί να πάρεις τον Έντι όταν έχουμε τη Νόρα που έχει και κάποια εμπειρία με τα ζώα .Θα μπορούσε να προτείνει κάτι .<br />Μπ-Επιμένεις να το λες. <br />Μ-Λοιπόν;<br />Μπ-(στο τηλέφωνο)Η κυρία Μόρτις;… Ναι μπορείτε; πείτε της ότι ο Μπρο Πάραντοκ θέλει να της πει δυο κουβέντες .(περιμένει) <br />Μ-Αποφάσισες τελικά να πάρεις τη Νόρα;<br />Μπ-(αγνοώντας την Μίντι, στο τηλέφωνο)Εμπρός; Νόρα; Ναι σε ευχαριστώ Νόρα. Και εσύ πως είσαι; Ω ! και τι είναι αυτό Νόρα; Ένα τι; Όχι! Δεν μπορώ να το πιστέψω .Περίμενε μισό λεπτό φέρνω τη Μίντι. <br />Μ-Μη μου πεις ότι πήραν το δικό μας .<br />Μπ-(στη Μίντι) Το φίδι τους. Είναι πολύ κοντό .<br />Μ-Πολύ κοντό για τι πράμα; (σηκώνετε και του παίρνει το ακουστικό)<br />Μπ- Λέει ότι φοβάται τον σύλλογο προστασίας ζώων<br />Μ-(στο τηλέφωνο)Νόρα; Ναι μου το είπε ο Μπρο .Δεν είναι τρελό; Ναι…Ναι…Και ξέρεις πως έκαναν ακριβώς το ίδιο με εμάς. Όχι. Σχεδόν δέκα φορές μεγαλύτερο. Θα περίμενες να έχουν μάθει μέχρι τώρα ,έτσι δεν είναι; Ένα τέτοιο μέγεθος σε μια μεσοτοιχία; <br />Μπ- Για πεντηκοστή φορά είναι Μπανγκαλόου! <br />Μ- (στον Μπρο)Μα για όνομα του θεού. (στο τηλέφωνο)Όχι στον Μπρό μιλούσα .Δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι ζούμε σε μεσοτοιχία. Θα ήταν άθλος να του το αποδείξω και θα έπρεπε να το επαναλάβω εκατό φορές. <br /><br />Μπ-Δεν θα είχα αγοράσει το σπίτι αν δε το κοίταγα πρώτα προσεχτικά.<br />Μ-(στο τηλέφωνο)Μισό λεπτό Νόρα πρέπει να ξεφουρνίσει το παράπονό του. <br />Μπ-Δεν θα το αγόραζα αν δεν κοίταζα πρώτα τον κατάλογο ώστε να βεβαιωθώ ότι δεν είναι μεσοτοιχία. Είναι ένα από τα πράματα που πάντα κοιτώ.<br />Μ-(στο τηλέφωνο)Συγνώμη Νόρα αλλά ο Μπρό άρχισε πάλι τις ανοησίες.<br />Μπ-Απλά ανακαλύπτεις πράματα, ειπωμένα ανάμεσα στις γραμμές ενώ έχεις ήδη αποφασίσει.<br />Μ-Του έχει κολλήσει πως το σπίτι είναι μπανγκαλόου, Νόρα. Δεν έχει πατήσει το πόδι του πάνω από τότε που μετακομίσαμε… Ακριβώς Νόρα… Συμβαίνει το ίδιο και με μας ,προφανώς. Έχουμε κολλήσει με ένα πρόβλημα ακριβώς σαν το δικό σου. Δεν μπορούμε να πάρουμε τον ζωολογικό κήπο τέτοια ώρα… Πρέπει να τον κρατήσουμε μέχρι το πρωί. Όχι, μέσα όχι, …Τον έχουμε πίσω …Ναι θα το σκεφτώ Νόρα …Είσαι απολύτως δικαιολογημένη …<br />Μπ-(προσπαθώντας να της τραβήξει την προσοχή)Γιατί δεν τη ρωτάς άμα θέλει να ανταλλάξουμε τον κύριο χαντάκι με το φίδι της;<br />Μ-(στον Μπρο)Πώς; (στο τηλέφωνο)Όχι είναι κάτι που είπε ο Μπρο, Νόρα. Νομίζω πως σκέφτηκε κάτι. Θα στον δώσω να στο πει.(στον Μπρο)Μίλα της .θέλει να σου πει για το φίδι της. <br />Μπ-(παίρνει το ακουστικό)Τι έχεις να πεις για αυτό Νόρα; Τι λες λοιπόν; Α, νόμιζα ότι στο είπε η Μίντι. Ήταν απλώς μια ιδέα που είχα –ίσως να μπορούσε να βοηθήσει ο ένας τον άλλο αν ερχόμουν στο σπίτι σου με το κύριο Χαντάκι μας και έφευγα με τον κύριο φίδι σου.<br />Θες; Ναι –Η Μίντι θέλει να αλλάξει το όνομα σε βασιλέας Οιδίπους. Και βέβαια είναι Νόρα… και για έναν ελέφαντα τέτοιου μεγέθους. Η Μίντι μοιάζει να μην το αντιλαμβάνεται …..Ναι ….Όχι μην μπεις στον κόπο να αλλάξεις το όνομα του Νόρα, θα το κάνουμε εμείς όταν το φέρουμε στο σπίτι ….’’γάμος των μελισσών’’; Ω ναι. Πιστεύω ότι ταιριάζει γάντι σε ένα φίδι. Περίμενε ένα λεπτό Νόρα –θα ρωτήσω τη Μίντι .(στην Μίντι) Φωνάζει το φίδι της ‘’ο γάμος τον μελισσών ‘’.Τι λες; Να της πω να το αλλάξει μέχρι να της πάω τον κύριο χαντάκι για ανταλλαγή;<br />Μ-Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να βρούμε ένα όνομα για το φίδι μόλις γυρίσεις.<br />Μπ-Ας δούμε πρώτα πως δείχνει το ‘’γάμος των μελισσών ‘’ στον κύριο Χαντάκι(στο τηλέφωνο) Μισό λεπτό Νόρα.(κοιτούν για λίγο έξω από το παράθυρο). Λοιπόν τι λες;<br />Μ- Περίμενε μέχρι να γυρίσει. ‘Όπως και να έχει , του ταιριάζει καλύτερα από το κύριος Χαντάκης.<br />Μπ- Θα της πω να κρατήσει το ‘’γάμος των μελισσών’’ για τον κύριο Χαντάκη.<br />Μ-Ρώτα τη αν ταιριάζει το κύριος Χαντάκης στο φίδι .Δες τη γνώμη έχει .<br />Μπ-(στο τηλέφωνο)Νόρα; …Ναι ταιριάζει απόλυτα , γάντι Νόρα…Εσύ τι λες Νόρα; Ακριβώς τώρα θα σε ρώταγα πως θα σου φαινόταν να κάνεις αυτή τη κίνηση. (στην Μίντι)Το δοκιμάζει στο φίδι .( Χτύπημα στην πόρτα. Η Νόρα βγαίνει κλείνοντας την πόρτα. Ο Μπρο μένει μουρμουρίζοντας)<br />(στο τηλέφωνο)Υπέροχα Νόρα. Όχι , όχι κανένα πρόβλημα Αυτό είναι ακόμα καλύτερο. Σε περίπου μισή ώρα λοιπόν Ναι γεια σου Νόρα. (κλείνει το ακουστικό. Μπαίνει η Μίντι)<br />Μ-(στον καναπέ) Ήταν τυχερή που της τηλεφωνήσαμε (πιάνει τα σύνεργα του πλεξίματος) <br />Μπ- Σου είπε μήπως πόσο κοντό είναι το φίδι της;<br />Μ-Δεν μου έδωσε καθόλου διαστάσεις αν αυτό εννοείς <br />Μπ-Σκέφτηκα ότι θα σκεφτόσουνα να τη ρωτήσεις ποιες είναι οι διαστάσεις του.<br />Μ-Γιατί δεν τη ρώτησες εσύ για τις διαστάσεις αφού πάει έτσι; <br />Μπ-Και που να ξέρω εγώ ότι δεν ρώτησες πρώτη;<br />Μ-Με άκουγες όταν μίλαγα (παύση)<br />Μπ-Ποιος ήταν στην πόρτα;<br />Μ-Δύο κωμικοί. Ήθελαν να μπουν μέσα και να μας διασκεδάσουν.<br />Μπ-Αυτή είναι η δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα .Που είναι τώρα;<br />Μ-Τους έστειλα δίπλα. <br />Μπ-Στην κυρία Κικλείδωμα; <br />Μ-Τους είπα: έχουμε ήδη διασκεδάσει ευχαριστώ πολύ.<br />Μπ- Ο κύριος Κικλείδωμα δεν θα χαρεί που θα τους φορτωθούν οι κωμικοί… <br />Μ-Δεν είχε φερθεί με περισσότερη ανωτερότητα όταν μας είχε στείλει τον νεκροθάφτη έτσι δεν είναι; (παύση)<br />Μπ-Ήταν και οι δυο τους αστείοι;<br />Μ-Που θες να ξέρω;<br />Μπ-Απλώς αναρωτιέμαι εάν ο ένας ήταν πιο αστείος από τον άλλον. <br />Μ-Απλά με ρώτησαν εάν μπορούν μα έρθουν μέσα και να είναι κωμικοί για λίγα λεπτά .(παύση)Την τελευταία φορά που τους άφησα να μπουν σκούπιζα αστεία από το πάτωμα μέρες μετά . <br />Μπ-Φαντάζομαι λοιπόν ότι δεν σου είπαν πόσο κωμικοί θα γίνονταν; <br />Μ-Δεν τους ρώτησα. <br />Μπ-Αναρωτιέμαι εάν πράξαμε το σωστό με το φίδι της Νόρας. <br />Μ-Δεν πράξαμε ακόμη. <br />Μπ-Τι θα συμβεί εάν ανακαλύψουμε πως είναι 2 ίντσες μακρύ;<br />Μ-Μπορείς πάντα να το πας για επιμήκυνση. <br />Μπ-Το ξέρω ότι μπορώ να το πάω για επιμήκυνση αλλά τότε χάνεις σε πάχος.(πηγαίνει προς την πόρτα και την ανοίγει)Τι έκανες τις γαλότσες μου;<br />Μ-Μα χρειάζεσαι τις γαλότσες για να περπατήσεις μερικά μέτρα με έναν ελέφαντα; Που είναι τα άλλα σου παπούτσια;<br />Μπ-(στέκοντας στο κατώφλι)Αυτά είναι τα άλλα μου παπούτσια .τα φοράω <br />Μ- Και επιστρέφω στο θέμα του κυρίου χαντάκη .Δεν θέλουμε η κυρία Στένσιλ να κάνει πολλές ερωτήσεις. <br />Μπ- Παρατήρησα ότι δέχτηκες το κύριος χαντάκης τώρα που ξέρεις πως είναι φίδι .Και πως θα τον φέρεις εδώ; Δεν μπορείς να μεταφέρεις ένα φίδι με τον ίδιο τρόπο που μεταφέρεις ένα καναρίνι.<br />Μπ-Όπως και να ‘χει πιστεύω ότι καταλήξαμε στο Χόντς για όνομα <br />Μ- Το Χόντς είναι για τσακάλι ,Γκας για ανακόντα <br />Μπ- Στρατάρχης Μπένμποου<br />Μ- Χίραμ Μπ. Λάρκσπουρ<br />Μπ- Πλέιμπου <br />Μ- Επιλέγεις ονόματα στην τύχη.<br />Μπ-Πώς αλλιώς μπορώ να τα επιλέξω;<br />Μ- Μπορείς να περιμένεις να δεις πόσο κοντό είναι. (παύση. Ο Μπρό γυρνά για να βγεί έξω)<br />Μπ-Σιχαίνομαι αυτή τη δουλειά <br />Μ- Αυτό το λες κάθε χρόνο <br />Μπ- Δεν χρειάστηκε να το κάνω άλλη φορά. <br />Μ-Το λες για άλλα πράγματα. <br />Μπ-(ο Μπρο βγαίνει και ξαναμπαίνει αμέσως)Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας πώς ξέρεις ότι θα είναι ανακόντα;<br />Μ-Τι άλλο μπορεί να είναι; Όσο στέκεσαι εδώ τόσο ο σύλλογος φίλων των ζώων πλησιάζει <br />Μπ- Θεέ και κύριε !(ο Μπρο βγαίνει χτυπώντας την πόρτα)<br />Μ-(κουνώντας απογοητευμένη το κεφάλι της).Πολέμαρχος Μπένμποου. (ο Μπρο ξαναμπαίνει μετά από λίγη ώρα. Βγάζει το παλτό του πετά το νερό από τα ρούχα του , Παίρνει την εφημερίδα του και κάθεται στην πολυθρόνα )Γύρισες κιόλα;<br />Μπ-Δεν πηγαίνω με τέτοια βροχή<br />Μ- Μα δεν έχει καλά καλά αρχίσει <br />Μπ-Δεν βγαίνω έξω .Δεν έχω καπέλο κατάλληλο για βρόχινες εξόδους. Το ξέρεις αυτό. <br />Μ-Φόρα τα γυαλιά ηλίου σου<br />Μπ- Τα επέστρεψες στο μαγαζί.<br />Μ-Δεν εννοώ αυτά που επέστρεψα. Εννοώ αυτά που φοράς στο τένις. <br />Μπ- Μα αυτά είναι για να προστατεύουν τα μάτια μου από τον ήλιο.<br />Μ- Αν τα φορούσες ανάποδα; (χτύπημα στη πόρτα. Σηκώνεται και πηγαίνει στην πόρτα). Δε θα ήταν καθόλου έξυπνο από μέρους σου. ( Η Μίντι βγαίνει προς το χολ. Ο Μπρό διαβάζει εφημερίδα. Η Μίντι γυρίζει με έναν φάκελο τον οποίο δίνει στον Μπρό. Κάθεται στον καναπέ ) Πιστεύω πως είναι πάλι ο θείος Τέντ με το σκούτερ του. Θα χαρώ πραγματικά μόλις δω αυτή την τρέλα να τελειώνει. <br />Μπ-(ενώ ανοίγει τον φάκελο) Τι σκαρώνει αυτή τη φορά ?<br />Μ- Πιθανότατα προσπαθεί να παρκάρει το σκούτερ του στην έρημη χώρα πίσω από δεύτερο κονσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινωφ. <br />Μπ-Ποιανού είναι η έρημη χώρα; <br />Μ-Κανενός, είναι έρημη.<br />Μπ-Εφόσον λοιπόν δεν ανήκει σε κανέναν δεν μπορούν να τον εμποδίσουν να παρκάρει το σκούτερ του. <br />Μ-Και εγώ αυτό πιστεύω. <br />Μπ-(Διαβάζει το τηλεγράφημα) Φτάνω σταθμό Ήστον 12:10 στείλετε σάντουιτς.(συλλογίζεται). Την τελευταία φορά που δεχτήκαμε τέτοιου είδους τηλεγράφημα είχε εντελώς διαφορετική σύνταξη. <br />Μ-Ίσως να πρέπει να το γυρίσουμε πίσω για να το εξετάσουν. <br />Μπ-Όχι. Αν αρχίσουν να παίζουν με την σύνταξη δεν θα μάθουμε ποτέ που βρισκόμαστε. Είναι σε κώδικα. Δεν πρέπει ποτέ να τον αποκωδικοποιήσουμε. <br />Μ- Πως κατάλαβες πως είναι σε κώδικα;<br />Μπ- Δεν υπάρχει τρόπος να το καταλάβεις. Είτε είναι σε κώδικα είτε δεν είναι. Έτσι πάει.<br />Μ-Όλα καλά τότε. Μπορούμε να ξεκουράσουμε το πνεύμα μας.<br />Μπ-(σηκώνετε) Είμαστε τυχεροί που το πρόσεξα.(αφήνει το τηλεγράφημα στο χαμηλό τραπέζι. <br />Μ- (κοιτώντας έξω από το παράθυρο )Το ξέρεις ότι σταμάτησε να βρέχει;<br />Μπ-Θα πεταχτώ στις Νόρας με τον ελέφαντα. (πηγαίνει προς την πόρτα )Τι έκανες τις γαλότσες μου; <br />Μ- Τι χρειάζεσαι τις γαλότσες για να περπατήσεις λίγα μέτρα με έναν ελέφαντα; Τι έκανες τα άλλα σου παπούτσια; <br />Μπ- Τα φοράω τα άλλα μου παπούτσια.<br />Μ-Και εγώ θα επιστρέψω αμέσως με τον κύριο Χαντάκη. Δεν θέλουμε η κυρία Στένσιλ να κάνει πολλές ερωτήσεις έτσι δεν είναι;<br />Μπ-Παρατήρησα πως συμφώνησες να το αποκαλούμε κύριο Χαντάκι τώρα που ξέρεις πως θα είναι φίδι.<br />Μ- Και πως θα το μεταφέρεις σπίτι. Δεν μπορείς να μεταφέρεις ένα φίδι στην τσέπη σου όπως ένα καναρίνι.<br />Μπ- Όπως και να έχει νομίζω ότι καταλήξαμε στο Χωντς για όνομα. <br />Μ-Χωντς είναι για αντιλόπη. Γκας για βόα σφιγκτήρα. <br />Μπ- Πολέμαρχος Μπένμποου <br />Μ-Χίραμ Μπ Λάρκσπουρ <br />Μπ-Πλέιμποι <br />Μ-Πάλι τα ίδια; Για όνομα του θεού σύνελθε. Θα έρθει ο σύλλογος προστασίας ζώων ενώ εσύ κάθεσαι. <br />Μπ-Ίσως να πρέπει να τα επαναλάβουμε ίσως και όχι.<br /> (ο Μπρο βγαίνει. Η Μίντι σηκώνεται και πάει στο τζάκι ,σκαλίζει την φωτιά και ρίχνει κάρβουνο. Ο Μπρο μπαίνει σαν κάτι να συνέβη . Ξαφνιασμένος.)<br />Μπ-Κάποιος ήταν στην πόρτα. <br />Μ-Ποιος;<br />Μπ-Του είπα να περιμένει. (παύση). Μου είπε να σχηματίσω κυβέρνηση. <br />Μ-Πως είναι εξωτερικά;<br />Μπ-Μου είπε ότι δουλεύει στον οδικό χάρτη. <br /> (Η Μίντι παίρνει δυο μπουκάλια από τον σοφά και τα δίνει στον Μπρο )<br />Μ-Πρέπει να ξεφορτωθείς τα μπουκάλια. Τι θα πούμε στο υπουργικό συμβούλιο αν έρθει ξαφνικά; <br />Μπ-Φορούσε ένα παλιό αδιάβροχο.<br />Μ-Είναι πολύ πιθανόν να δοκίμαζε το νούμερο να δει αν του κάνει.<br />Μπ-Γιατί να δοκιμάζει ένα παλαιό αδιάβροχο; <br />Μ- Ίσως να μην είναι τόσο παλαιό όσο αυτό που φορούσε πριν. Το παλαιό του μπορεί να είναι κουρέλι, δεν ξέρεις. Μπορεί από τη βρόμα να είναι μαύρο. <br />Μπ-Αμφιβάλλω. Στα σίγουρα αμφιβάλλω.<br />M- Ή ίσως λάσπη, ή κάτι τέτοιο. <br />Μπ-Πιθανότατα λάσπη ,αλλά όχι βρόμα.<br />Μ- Γιατί όχι βρόμα;(Πηγαίνει στο χολ, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και φαίνεται ενώ ψάχνει στα παλτά)<br />Μπ-(πηγαίνει κοντά στο τζάκι)Κανένα στοιχείο δεν μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι λάσπη και όχι απλώς βρόμα. (παίρνει μια πίπα από το ράφι του τζακιού και αρχίζει να τη γεμίζει προσεκτικά) Πως μπορώ να σχηματίσω μια κυβέρνηση στις έξι η ώρα το απόγευμα; <br /> (η Μίντι πλησιάζει και του δείχνει ένα σκισμένο παλιό αδιάβροχο) <br />Μ-Κοίτα το αυτό το πράγμα .Πως ξέρεις πως το δικό του δεν βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από αυτό; Κοίτα! Τι είναι αυτό αν όχι βρόμα; Κοίτα τα μανίκια. Το δικό του ήταν εξίσου κακό αν όχι χειρότερο(επιστρέφει το αδιάβροχο στην θέση του ) <br />Μπ-Πως μπορώ να σχηματίσω κυβέρνηση στις έξι το απόγευμα;<br />Μ-Θα έλεγες το ίδιο και στις έξι το πρωί.(κάθεται)<br />Μπ- Μα κάτι τέτοιο είναι δουλειά ενός πρωθυπουργού.<br />Μ- Αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος να αποφεύγεις τις ευθύνες σου, έτσι πιστεύω.<br />Μπ-Δεν είναι θέμα ευθυνών. Απλά δεν θέλω την δουλειά. Και όπως και να έχει το πράγμα από πού να ξεκινήσω το σχηματισμό της κυβέρνησης; Εμείς δεν γνωρίζουμε κανέναν. <br />Μ-Μπορείς να αρχίσεις ρωτώντας τον θείο Τέντ μόλις φτάσει. Αλλά προς το παρόν είναι ένας άνθρωπος στην πόρτα και περιμένει την απάντησή σου.(παύση) <br />Μπ-Και που γνωρίζω ότι δεν καταζητείται από την αστυνομία; <br />Μ-Και γιατί να καταζητείται; <br />Μπ-Αν καταζητείται πρέπει να τον καταδώσουμε. <br />Μ-(η Μίντι σηκώνεται και κοιτά από το παράθυρο.)Αν ήταν εγκληματίας δεν θα ήταν ντυμένος με πολιτικά. Αυτό είναι το μόνο που έχω να πω. <br />Μπ-Εγώ θα τον καταδώσω για να είμαι σίγουρος.<br />Μ-Μπορεί να μην σου ξαναδοθεί η ευκαιρία να σχηματίσεις κυβέρνηση. <br />Μπ-Αυτό ισχύει και για οτιδήποτε άλλο αποφάσισα να μην κάνω.<br />Μ-Άρα τι θα κάνεις;<br />Μπ-Θα δω τι έχει να μου πει.<br /> (Ο Μπρο βγαίνει ,η Μίντι ασχολείται με την κουβέρτα της. Ο Μπρο ξαναμπαίνει <br /> Κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα του. Η Μίντι περιμένει με ανυπομονησία)<br /> (καθημερινά) Ήταν κάποιος που έκανε πλάκα.<br />Μ-Θα τον είχα καταλάβει από το παράθυρο.<br />Μπ-Είχε αλλάξει τη φωνή του(παύση. Διαβάζοντας την εφημερίδα)Είπε πως νόμισε ότι μοιάζω με τον Γλάδστον. <br />Μ-Και έμοιαζες;<br />Μπ-Κάτι τέτοια δεν περνάνε σε μένα.<br />Μ-Έπρεπε να τον αφήσεις να περάσει. Έπρεπε να παρίστανες πως βρισκόμαστε στο 1868.<br />Μπ-Είχα αρχίσει να αποδέχομαι πως πρέπει να σχηματίσω μια κυβέρνηση.<br />Μ-Ελπίζω να μην άρχισες να του λες πως σκοπός σου είναι να φέρεις την ειρήνη στην Ιρλανδία.<br />Μπ-Δεν περνάνε κάτι τέτοια σε μένα, ακόμα και αν ήμουν η βασίλισσα Βικτωρία και ερχόταν ο Γλαδστον ο ίδιος και μου τα έλεγε. Και όλοι ξέρουν πόσο λίγο μοιάζω με την εξοχότητά της ,την αυτοκράτειρα των Ινδιών. <br />Μ-Θα του έδινες αφορμή να συνεχίσει το αστείο αν του έλεγες πως σκοπός σου είναι να φέρεις την ειρήνη στην Ιρλανδία.<br />Μπ-Το ξέρω αυτό.<br />Μ-Δεν μπορώ να καταλάβω έγινε και δεν τον αναγνώρισα. <br />Μπ-Σου είπα πως μας έκανε πλάκα.<br />Μ-Μάλλον υπέθεσε πως μπορεί να σε παραπλανήσει. Όπως την προηγούμενη φορά που σε έβαλαν να ψηφήσεις έναν υποψήφιο που δεν κατέβαινε στις εκλογές. <br />Μπ-Μου είπε ότι μάζευε ψήφους για τους Ουίγους<br />Μ-Έπρεπε να τον φέρεις μέσα να δοκιμάσει το αδιάβροχό σου.<br />Μπ-Αποκλείεται να του έκανε.<br />Μ-Ακριβώς.<br />Μπ-Είχε φαρδύτερους ώμους από εμένα. Και πιθανότατα εξακολουθεί να έχει. Αμφιβάλλω αν θα του έκανε ακόμη και ως μπέρτα.<br />Μ-Δεν καταλαβαίνεις που το πάω έτσι;<br />Μπ-Θα φαινόταν πραγματικά γελοίο πάνω του έτσι δεν είναι;<br />Μ-Το ξέρω πως το αδιάβροχό σου θα του ήταν μικρό. Προφανώς θα έμοιαζε γελοίο. Μοιάζει γελοίο πάνω σου τις περισσότερες φορές. Αλλά δεν καταλαβαίνεις πως αν το δοκίμαζε εδώ, θα μπορούσα αμέσως να καταλάβω πως δεν είναι ένας άνθρωπος με το δικό σου ύψος; Μετά από λίγο θα καταλάβαινα ακόμη περισσότερα. Αλλά όπως έχουν τα πράγματα δεν ξέρω τι να πιστέψω. (παύση). Τι έγινε με την κυβέρνηση; Την σχημάτισες ή όχι; <br />Μπ-Δεν με ξαναρώτησε.<br />Μ-Δεν σκέφτηκες να το ξανασυζητήσεις;<br />Μπ-Δεν έχω καμία όρεξη να σχηματίσω κυβέρνηση.<br />Μ- Και ενώ κάθεσαι εκεί μη θέλοντας να σχηματίσεις κυβέρνηση, αυτός θα είναι πιθανότατα δίπλα ζητώντας το από τον σύζυγο της κυρίας Κιγκλίδωμα. <br />Μπ-Πολύ πιθανόν να το έχει ξεχάσει μέχρι τώρα.<br />Μ-Αν το έχει ξεχάσει ήδη, πως ξέρουμε πως έλεγε αλήθεια αρχικά; Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε Τομ, Ντικ ή Χάρυ που σου ζητούσε να σχηματίσεις κυβέρνηση.(παύση).Εμένα μου φαίνεται πως με τις καλοπροαίρετες υποθέσεις σου κατέληξες σε λάθος συμπεράσματα σε σχέση με το εάν κάποιος μας κάνει πλάκα ή όχι. <br /> (Ο θείος Τεντ, μια νεαρή γυναίκα, ντυμένη κομψά, μπαίνει σιωπηλά μέσα, με σκοπό να τους ξαφνιάσει ενώ αυτοί συνεχίζουν να μιλούν. Περιμένει έναν από τους δύο να τον προσέξουν)<br />Μ-Πριν καν το καταλάβεις ένας άντρας θα έλθει εδώ με χαρτιά που αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε στα1868.<br />Μπ-Αλλά όχι ότι εγώ είμαι ο Γλάδστον.<br />Μ-Αν είναι 1868 λίγη σημασία έχει εάν είσαι ο Γλάδστον ή όχι.(βλέπει τον θείο Τεντ και μένει έκθαμβη μέσα στην έκπληξή της.) Θείε Τεντ γιατί άλλαξες το φύλο σου; Σου πάει, έτσι δεν είναι Μπρο; Αλλά γιατί δεν μας ενημέρωσες; <br />Θ- Δεν πήρατε το τηλεγράφημα που σας έστειλα;(περπατά προς το τζάκι ,βγάζει τα γάντια του και χαϊδεύει τα μαλλιά του.)<br />Μπ-Ήρθε ένα, αλλά ήταν κωδικοποιημένο. <br />Θ-Τι ανόητος άνθρωπος (ο Μπρο αντιδρά), όχι εσύ Μπρο, αυτός ο ηλίθιος στο ταχυδρομείο. <br />Μπ-Φοβηθήκαμε πως θα έχεις πρόβλημα με το σκούτερ σου ξανά.<br />Θ-Του είχα διευκρινίσει, πως δεν έπρεπε να το στείλει αν δεν το αποκωδικοποιήσει πρώτα. <br />Μ-Δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι.<br />Θ-Του έδωσα τον κωδικό. Να πεις πως έπρεπε να τον σπάσει μόνος του… θα το καταλάβαινα. Οπότε φαντάζομαι ότι δεν περιμένατε την μικρή αλλαγή μου.(κάθεται στον σοφά )<br />Μ-Θα το συνηθίσουμε. Απλώς ακούγεται αστείο να σε φωνάζουμε θείο Τεντ. Φαντάζομαι ότι πεθαίνεις για μια καλή ανάγνωση. <br />Θ- Ένα βιβλίο θα ήταν ότι έπρεπε Μίντι. Δεν έχω ανοίξει ένα από τις τέσσερις που μπήκα στο τρένο. <br /> ( Η Μίντι φέρνει βιβλία σε έναν δίσκο. Μπρο κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα)<br />Μπ- Πως ήταν το ταξίδι σου θείε Τεντ; <br />Θ-Συνηθισμένο. Μπήκα στο τρένο, αυτό άρχισε να κουνιέται και τα υπόλοιπα ήταν απλώς θέμα χρόνου. Όταν σταμάτησε να κουνιέται, κατέβηκα και βρισκόμουν στο ¨Ηστον( Η Μίντι βάζει τον δίσκο με τα βιβλία στο τραπεζάκι του καφέ) Σε ευχαριστώ Μίντι. <br />Μ- Έχουμε επίσης μερικά πολύ φίνα κριτικά δοκίμια, αν τα προτιμάς. Ή βιογραφίες. Ή ίσως να έχουν μερικά εγχειρίδια στην ντουλάπα. <br />Θ-(σηκώνεται και παίρνει ένα μικρό βιβλίο) Ευχαριστώ νομίζω πως θα βολευτώ με αυτό το βιβλίο ποιημάτων, Μίντι. Αισθάνομαι ότι μπορώ να κρίνω ψύχραιμα ένα ποίημα μετά από τόσο μεγάλο ταξίδι. Σε ευχαριστώ.(Κάθεται και διαβάζει σιωπηλά και επίμονα.)<br />Μ-(Στον Μπρο με χαμηλή φωνή) Είμαι περίεργη να δω πια θα είναι η επόμενη τρέλα του.<br />Μπ- Η επόμενη τρέλα του;<br />Μ-Όταν βαρεθεί το καινούργιο του φύλο.<br />Μπ- Δεν πειράζει οτιδήποτε τον κάνει να μην ασχολείται με το σκούτερ το βλέπω θετικά.(παύση)<br />Μ-Ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη στιγμή να του κάνουμε εκείνη τη συζήτηση.<br />Μπ-Ποια συζήτηση;<br />Μ-Δεν θυμάσαι τότε που δώσαμε την υπόσχεση πως την επόμενη φορά που θα δούμε τον θείο Τεντ θα κάνουμε μια ωραία συζήτηση σχετικά με την συζήτηση που είχαμε στους Γουόρντσγουορθς; Όταν όλοι μας συζητούσαμε για αυτό που συζητούσαμε στους Χάντερς την προηγούμενη βδομάδα;<br />Μπ-Κάναμε την συζήτηση αυτή την τελευταία φορά που ο θείος Τεντ ήταν εδώ.<br />Μ-Έτσι ε; <br />(Ο θείος Τεντ τους κοιτά κλείνει το βιβλίο και το δίνει στη Μίντι)<br />Μ-Καλύτερα;(κλείνει το βιβλίο και το βάζει πίσω στον δίσκο. <br />Θ- Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουνα .Λίγοι στίχοι μετά την άθλια και αποπνικτική καμπίνα.(Η Μίντι κάθεται. Ο θείος Τεντ κοιτά από το παράθυρο)Ώστε ο ελέφαντάς σας έφτασε. <br />Μ- Ναι και κοίτα τον.<br />Θ-(σηκώνεται)Δεν παίρνατε συνήθως ελέφαντα νάνο;(κοιτά από το παράθυρο)<br />Μ-Μας έστειλαν λάθος νούμερο. <br />Θ-Για ποιον λόγο; <br />Μπ-Περιμένουμε και εμείς μια απάντηση.<br />Μ-Μπορώ να δω τα αυτιά του να πεταρίζουν από εδώ που κάθομαι.<br />Θ-Γιατί δεν τους το είπατε μόλις τον έφεραν;<br />Μπ-Δεν ήμαστε εδώ μόλις τον έφεραν<br />Μ-Για πιο λόγο μπορεί να νομίζουν πως χρειαζόμαστε έναν τόσο μεγάλο ελέφαντα;<br />Μπ-Είναι αρκετά μεγάλος ακόμη και για ξενοδοχείο.<br />Ή για ιδιωτικό σχολείο. Αν είχαμε ένα ιδιωτικό σχολείο ή ένα ξενοδοχείο το μέγεθος του ελέφαντα θα ήταν μια χαρά<br />Θ- Ελπίζω να μην τον φωνάζετε πάλι κύριο Χαντάκι <br />Μπ-Γιατί όχι κύριο Χαντάκι;<br />Θ-Έξι χρόνια στη σειρά; Δεν μπορείς να αποκαλείς κύριο Χαντάκι έναν ελέφαντα έξι χρόνια στη σειρά. Δίνεις την εντύπωση ότι δεν μπορείς να σκεφτείς κάποιο καλύτερο όνομα.<br />Μπ-Δεν είναι το ίδιο ζώο κάθε φορά ξέρεις….<br />Μ- Αν το πιάσει λύσσα μες τη νύχτα και αρχίζει να βγάζει αφρούς, δεν πρόκειται να ασχοληθώ.<br />Μπ-Σε σχέση με το όνομα δεν ήμουν εγώ αυτός που ήθελε να το βγάλουμε κύριο Χαντάκι όταν ήταν καμηλοπάρδαλη<br />Θ-Αν λυσσάξει μες τη νύχτα θα ήταν καλύτερο να ήταν μικρότερος.<br />Μ-Εγώ δεν πρόκειται να ασχοληθώ. <br />Μπ-Ήταν ιδέα της Μίντι να ονομάσουμε κύριο Χαντάκι μία καμηλοπάρδαλη αντί για έναν ελέφαντα έτσι για να πρωτοτυπήσουμε. <br />Μ-Νομίζω πως θα ήμαστε καλύτερα χωρίς αυτόν.<br />Θ-Και να μείνετε χωρίς καθόλου ελέφαντα;<br />Μπ-Νομίζω ότι μετά από 6 χρόνια είναι λίγο αργά για να συζητήσουμε αν το κύριος Χαντάκης είναι το σωστό όνομα.<br />Μ-Νομίζω πως θα είμαστε καλύτερα χωρίς ελέφαντα. Από τη στιγμή που μας τον έφεραν το μόνο που κάνουμε είναι να καβγαδίζουμε. <br />Θ-(ανάβει τσιγάρο)Μα δεν ήσαστε εδώ όταν τον έφεραν.<br />Μ-Αυτό είναι το θέμα <br /> (σιωπή. Ο Μπρο κοιτάζει από το παράθυρο)<br />Μπ-Να ο μικρός Μπόμπυ που διασχίζει τον κήπο.<br />Μ-Πρέπει να τον έστειλε η Νόρα .Θα τον έστειλε να μας φέρει το φίδι.<br />(Η Μίντι βγαίνει αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή)<br />Μπ-Ανταλλάσουμε το φίδι με την κυρία Μόρτις. Θα μας αφήσει να πάρουμε το φίδι της. <br />Θ-Δεν υπάρχει περίπτωση να το χρειαστεί;<br />Μπ- Είναι πολύ μικρό για αυτή. Τις έστειλαν λάθος νούμερο<br />Θ- Θα νόμισαν πως έπρεπε να φερθούν και στις δυο περιστάσεις με τον ίδιο τρόπο. <br />Β- Η αλήθεια είναι πως βάζουν τα δυνατά τους να για να μην κάνουν διακρίσεις στους πελάτες.<br />Θ-Αν της έστελναν το σωστό μέγεθος ενώ σε εσάς το λάθος, θα οδηγούμαστε σε ένα σωρό μπερδέματα. <br />Μπ-Ήταν η κυρία Μόρτις η πρώτη που έστειλαν το λάθος πακέτο. Εμείς ακολουθήσαμε <br />Θ-Α.<br />Μπ-Όχι πως θα μας μπέρδευε λιγότερο και έτσι<br /> (Μπαίνει η Μίντι κρατώντας ένα μικρό κουτί. Κλείνει την πόρτα και πηγαίνει προς τον θείο Τεντ.)<br />Μ-Ήταν ο μικρούλης γιος της Νόρας. Μας έφερε τον βόα σφιγκτήρα μας, Θειε Τέντ.(του δίνει το κουτί.)<br />(Ο Μπρο σηκώνεται για να βλέπει καλύτερα)<br />Θ-Να το ανοίξω;(ανοίγει ελαφρά)<br />Μπ-(περιεργαζόμενος το περιεχόμενο του κουτιού)Αυτό αποκλείεται να είναι σφιγκτήρας.(κάθεται πάλι)<br />Μ- Μην το αφήσεις να βγει από το κουτί. Θα αρχίσει να κρυφακούει. <br />Θ-Δεν νομίζω ότι πήρατε και πολλά για τον ελέφαντα, έτσι δεν είναι; <br />Μ-(Περπατώντας προς το τζάκι) Μπορεί να τον μακρύνουμε.(Αφήνει το κουτί στο ράφι) <br />Θ-Ναι αλλά τότε θα χάνει σε πάχος (σιωπή η Μίντι κάθεται στον καναπέ)<br />Μπ-Συνέχιζε η βροχή όταν βγήκες έξω Μίντι;<br />Μ-Ένα ελαφρό ψιλόβροχο, όχι τίποτα το ιδιαίτερο.<br />Μπ-Θα περιμένω λίγα λεπτά ακόμη. Δεν πιστεύω ότι θα πειράξει τη Νόρα. Βγαίνω έξω μόνο όταν το χρειάζομαι αυτές τις μέρες, θείε Τεντ. Το παλιό μου καπέλο δεν αντέχει.<br />Θ-Αυτό λες πάντα Μπρο. Έτσι δεν είναι Μίντι;<br />Μ- Τα καπέλα δεν είναι το παν σε αυτό τον κόσμο. Υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από τα καπέλα. <br />Μπ-Το γνωρίζουμε πως δεν είναι το παν.<br />Θ-Τολμώ να πω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους πείραζε να έχουν ένα καπέλο σαν το δικό σου Μπρο<br />Μπ-Δεν έχει τόση σημασία το να έχεις το καπέλο όση το να ξέρεις πώς να τα χρησιμοποιείς. <br />Μ-Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο τυχεροί σαν εσένα να έχουνε καπέλο.<br />Θ-Υποθέτω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα βγάζουν πέρα χωρίς καπέλα, αλλά θεωρώ πως είναι ανόητο να παριστάνουν πως δεν τους προβληματίζει. <br />Μπ-Πάρε για παράδειγμα τον άντρα της κυρίας Μπλάκμποι και σκέψου τις μπόρες που πέρασε φορώντας εκείνη την πλαστική σακούλα στο κεφάλι του. <br />Μ-Αυτό δεν είναι καπέλο.<br />Μπ-Ή την Μπέλλα στη συγκεκριμένη περίπτωση.<br />Μ- Η Μπέλλα το παρακάνει. Τον χρόνο που σπαταλά σε καπέλα θα μπορούσε να τον αξιοποιήσει διαφορετικά. <br />Θ- Τα καταφέρνει όμως με τη βροχή.<br />Μ-Αυτοί που υποτίθεται πως έχουν τόσο όμορφα καπέλα τριγυρίζουν τον περισσότερο καιρό φορώντας καπέλα άλλων Θ-Θα μπορούσες να φορέσεις αδιάβροχο μεικάπ <br />Μπ-Πάντα γνώριζα αυτά που μπορούσα να κάνω και πάντα γνώριζα αυτά που δεν μπορούσα να κάνω. Για αυτόν το λόγο δεν έγινα ποτέ αεροσυνοδός.<br />Μ-Ο Μπρό και εγώ θα προτιμούσαμε να αφήσουμε τις μπόρες για αυτούς που έχουν καπέλα.<br />Μπ- Όσο μεγαλώνεις τόσο λιγότερα καπέλα σου φαίνεται πως έχεις.<br />Μ-Δεν θέλω περισσότερα καπέλα από όσα έχω. Είναι πολύ συχνό οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται λιγότερο για τα καπέλα να τα καταφέρνουν καλύτερα , μόλις ξεσπάσει μπόρα. <br />Θ-Εγώ ο ίδιος δεν είχα ποτέ αξιώσεις σε σχέση με τα καπέλα, αλλά όπως και να έχει προτιμώ τους ανθρώπους που έχουν λίγα καπέλα από αυτούς που δεν έχουν καθόλου. <br />Μ- Μπορώ να σου πω κάποιον που έχει ένα όμορφο μικρό καπελάκι στο κεφάλι της. Έχεις γνωρίσει ποτέ την ανιψιά του Μπρο θείε Τεντ; <br />Μπ- Ω, τη Μύρτιλ. <br />Θ- Η Μυρτιλ δεν είναι που μόλις πέρασε την πρώτη της καταιγίδα;<br />Μ-Πέρασε από μέσα της σαν να φορούσε κράνος.<br />Μπ-Θα ήθελα να τη δω να προσπαθεί να περάσει μέσα από χαλαζοθύελλα. Έχει και το κατάλληλο καπέλο.<br />Μ-Μην της βάζεις ιδέες. Δεν θέλουμε να πάρει πολλά ρίσκα μαζεμένα την πρώτη φορά. <br />Μπ-Ή σε μια καταιγίδα στην θάλασσα. <br />Μ-Είναι μια χαρά εκεί που βρίσκεται.<br />Μπ-Είμαι σίγουρος πως το κορίτσι αυτό έχει κάπου κριμένη μια αδιάβροχη καπελαδούρα. Να μου το θυμηθείς, θα την βγάλει έξω κάποια στιγμή και θα μας ξαφνιάσει όλους. Η γνώμη μου είναι ότι έχει την αδιάβροχη καπελαδούρα του πατέρα της. <br />Μ-Ο Σταν δεν είχε ποτέ του αδιάβροχη καπελαδούρα. Είναι η πλαστική κουκούλα του που τον πήγε τόσο ψηλά. Έτσι όπως μιλάς για αυτόν θα νόμιζε κάποιος που θα σε άκουγε πως είναι κανένας φανατικός της αδιάβροχης καπελαδούρας.<br />Μπ-Δεν ήταν τόσο το ότι δεν είχε αδιάβροχη καπελαδούρα, αλλά το ότι δεν κατάφερε ποτέ του να την φορέσει. <br />Μ-Δεν είχε ποτέ του,(στον θείο Τεντ) ο Σταν ήταν ο αδερφός του Μπρο στο ναυτικό θείε Τεντ (στον Μπρο). Το ξέρεις πολύ καλά πως συνήθιζε να δανείζετε χωρίς ντροπή από τους άλλους, κάθε φορά που ξέσπαγε κάποια μεγάλη καταιγίδα στην θάλασσα και δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα απλά με την μικρή πλαστική κουκούλα του.<br />Θ-(Δυνατά) Πιστεύω πως αυτός ο σκουπιδοτενεκές σας έχει πολλές δυνατότητες Μίντι.<br />Μ-Σου αρέσει;<br />Θ-Θα ταίριαζε πολύ ωραία στον Μπρο.<br />Μ-Τον είχε δοκιμάσει. Έτσι δεν είναι Μπρο; Τον δοκίμασε για να δει το μέγεθος. Αλλά δεν θα τον δεις να κυκλοφορεί έτσι έξω.<br />Μπ-Τέτοιου είδους πράγματα είναι ότι πρέπει για το καλοκαίρι.<br />Μ-Ο Μπρο σιχαίνεται οτιδήποτε πιστεύει πως τον κάνει να δείχνει νεότερος. <br />Μπ-Απλά τυχαίνει να έχω μια αυξημένη επιθυμία για θάνατο, αυτό είναι όλο.<br />Θ- (Κοιτώντας το ρολόι του) Θα χάσουμε την λειτουργία!<br />Μ-Είναι η ώρα;<br />Μπ-(Πηγαίνοντας προς το ράδιο) Δεν πρέπει να χάσαμε πολύ.<br />Μ-Ο θείος Τεντ δεν θέλει να χάσουμε καθόλου.<br />(Ο Μπρο ανοίγει το ράδιο)<br />Μπ-Μόλις τώρα πρέπει να άρχισε.<br />Μ-Έκανε τόσο δρόμο από το Ήστον μέχρι εδώ για να ακούσει την λειτουργία. <br />Μπ-Σσστ (κάθεται στην πολυθρόνα)<br />( Οι προσευχές από το ραδιόφωνο σταδιακά δυναμώνουν. Ο θείος Τεντ ακούει με αποφασιστική σοβαρότητα, επαναλαμβάνοντας σποραδικά την λειτουργία. Ο Μπρο και η Μίντι ακούνε με ανία αποδεχόμενοι την κατάσταση) <br />Προσευχή-…. Κλάψε γοερά για το ελαστικό ενώ τεντώνεται:<br />Απόκριση- …και νοιώσε χαρά γιατί τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. <br />Μ- Χάσαμε την αρχή.<br />Μπ-Σσστ.<br />Π- Ας τραγουδήσουμε γιατί τα στρογγυλά πράγματα κυλούν:<br />Α-…και ας νοιώσουμε χαρά γιατί τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.<br />Π- Ας προσευχηθούμε για τις ξυλόψειρες και τα κτήρια που ξεπερνούν τα 21μέτρα και τα 7 εκατοστά <br />Α- Για τον ‘’Πλούτο των εθνών’’ του Άνταμ Σμιθ, που δημοσιεύθηκε το 1776. <br />Π-Για το πέμπτο πλήκτρο από αριστερά, στην κάτω σειρά του οργάνου, στην εκκλησία της Αναλήψεως της πλατείας Βιτόριο Εμμανουέλ, στην πόλη Καστελφιντάρο στην Ιταλία: <br />Α- Και για τις νυχτερίδες.<br />Π- Ας προσευχηθούμε για αυτούς που συντάσσουν τα λεξικά μεγάλου μεγέθους, για αυτούς που οικοδομούν κτήρια χωρίς σχέδια, για τους κατάλληλα ντυμένους άντρες και γυναίκες, στους δημόσιους χώρους, στα ξενοδοχεία μας, για όλους αυτούς που μέσα στην πληρότητα του χρόνου θα βγούνε στους δρόμους και θα συναντήσουν όποια μοίρα τους περιμένει. Για όλους αυτούς με τα αδέξια χέρια, τους ψηλούς, τους πομπώδεις, για όλους σε όποιο χώρο ή χρόνο. <br />Α- Αμήν <br />Π-Και τώρα ας επιμείνουμε στα ναρκωτικά, γιατί τα συμπτώματά τους μας φωτίζουν. Στο τζούντο και στην ύπνωση, γιατί τα συμπτώματά τους μας φωτίζουν. Στη στέρηση και τη μοναξιά, στη ζέστη του ήλιου και στην ησυχία της ερήμου. Στα βασανιστήρια, τις ανακρίσεις, τον θάνατο- γιατί τα συμπτώματά τους μας φωτίζουν: <br />Α- Δώσε μας φως για να μπορέσουμε να φωτιστούμε.<br />Π- Δώσε μας φως, σχετικά με τη φύση της γνώσης μας. Γιατί οι ψευδαισθήσεις του λογικού δεν είναι ίδιες με τις ψευδαισθήσεις του μανιακού, και οι ψευδαισθήσεις του μαστιγωτή δεν είναι ίδιες με τις ψευδαισθήσεις του αλκοολικού, και οι ψευδαισθήσεις των παραληρούντων δεν είναι ίδιες με αυτές των χτυπημένων από έρωτα και οι ψευδαισθήσεις της μεγαλοφυΐας δεν είναι ίδιες με εκείνες των κοινών. <br />Α-Δώσε μας φως για να μπορέσουμε να φωτιστούμε.<br />Π-Δώσε μας φως για να μπορέσουμε υγιείς να φτάσουμε σε μια παρανόηση πιο αποδεκτή και από αυτή του παράφρονα και να της δώσουμε το όνομα αλήθεια.<br />Α- Υγιείς, να την ονομάσουμε αλήθεια αν και θα γνωρίζουμε πως είναι ψέμα.<br />Π- Για να μπορέσουμε, υγιείς, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και γνωρίζοντας τον εαυτό μας, να μάθουμε τι είναι αυτό που γνωρίζουμε.<br />Α- Αμήν<br />(παύση)<br />Μ- Ήταν αρκετά ωραίο.<br />(ακούγεται απαλά το ‘’Sweet Polly Oliver’’σε μορφή ύμνου, από το ραδιόφωνο)<br />Θ-(σηκώνεται) Εδώ είναι που σηκωνόμαστε.<br />(Ο Μπρο και η Μίντι σηκώνονται . Ο θείος Τεντ τραγουδά τον ύμνο. Καθώς η Μίντι το αντιλαμβάνεται, κάνει κρυφά νόημα στον Μπρο και οι δύο σταματούν τη χαρά τους. Όταν το τραγούδι σταματά, υπάρχει μια στιγμιαία παύση και όλοι συμπεριφέρονται φυσιολογικά εξουδετερώνοντας την ντροπή τους. Η Μίντι και ο θείος Τεντ ξαναπαίρνουν τις θέσεις τους στον καναπέ και ο Μπρο πηγαίνει στο ράδιο.)<br />-(Φωνή από το ραδιόφωνο) Η απογευματινή λειτουργία, από την Εκκλησίας της Υποθετικής Προστακτικής στο Μπρίνφαλ, έγινε υπό την διεύθυνση του Πατέρα Γερόντιου. (Ο Μπρο κλείνει το ραδιόφωνο) <br />Μ- Είναι κρίμα που χάσαμε το πρώτο μέρος.<br />Μπ-(καθισμένος στην πολυθρόνα) Όπως και να έχει προλάβαμε το τελευταίο.<br />Μ- Ήταν φυσικό να το προλάβουμε. <br />Μπ- Γιατί ήταν φυσικό;<br />Μ-Δεν είναι και πολύ εύκολο από την στιγμή που ανοίγεις το ραδιόφωνο να χάσεις το τελευταίο μέρος.<br />Β- Και αν το κλείναμε πολύ νωρίς;<br />Θ- Δεν χάσαμε και πολύ. Ελπίζω να σας άρεσε. Εγώ την βρήκα αρκετά καλή.<br />Μ- Ήταν πολύ καλή αυτή την εβδομάδα, έτσι δεν είναι Μπρο; Τις προηγούμενες φορές δεν μου προκαλούσε αυτή την ανάταση.<br />Μπ-Δεν μπορεί να παραμένει σε τέτοια ύψη κάθε βδομάδα. Πρέπει να την αφήνουν να πέφτει, να ηρεμεί κάθε τόσο <br />Μ-Φυσικά νομίζω πως δεν υπάρχει τίποτα προτιμότερο από ένα παλιό καλό προσκύνημα, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, τον παλιό καιρό όπου δεν φοβόντουσαν να εκδηλωθούν ελεύθερα χρησιμοποιώντας είδωλα και τέτοια.<br />Θ-Κουράζεστε και οι δύο σας.. Αν σταματούσατε για λίγες εβδομάδες την λειτουργία και αρχίζατε ξανά φρέσκοι, θα εντυπωσιαζόσαστε από τη διαφορά. Θα εμπνεόσαστε από το κάθε κομμάτι της. Με έκανε να νοιώσω μια ολοκληρωτική ανάταση, όπως και να χει <br />Μ- Δεν είναι λίγο μεγάλο ταξίδι κάθε φορά που θες να ακούσεις την λειτουργία; Να ταξιδεύεις από το Ούστον ως εδώ από τις τέσσερις το πρωί;<br />Θ- Και τι εναλλακτική έχω; Αυτό το σκεπτικό θα με οδηγούσε στο να αγοράσω ραδιόφωνο.<br />Μ- Έτσι φαντάζομαι.<br />Θ- Άλλωστε μου αρέσει να έρχομαι κάθε τόσο. Το μόνο πρόβλημα είναι πως είναι μακρύ το ταξίδι. Και κάθε φορά που έρχομαι δεν έχω χρόνο να γυρίσω.(κοιτά το ρολόι του.)<br />Μπ- Πότε ξεκινά το τρένο σου θείε Τεντ;<br />Θ- Ξεκινά από το Ούστον στις 9. Θα πρέπει να φύγω σε λίγο.<br />Μ- Όχι πριν ρίξεις μια τελευταία ανάγνωση. Δεν θα σε αφήσω να φύγεις έχοντας διαβάσει μόνο δύο ψορο-στίχους. Δεν θα μου πάρει πολύ να σου ετοιμάσω μερικά ακόμη βιβλία.(σηκώνεται και πηγαίνει προς την βιβλιοθήκη.) <br />Θ- Σε ευχαριστώ ειλικρινά Μίντι αλλά αισθάνομαι πως μια παραπάνω ανάγνωση δεν θα μου κάνει καλό.<br />Μπ- Θα μείνεις και θα βάλλεις λίγη πρόζα μέσα σου πρώτα. Μην φέρνεις αυτά Μίντι. Θα φέρω μερικά από έξω.<br />Μ-(πλησιάζοντας τον Καναπέ) Έχει έναν μικρό ειδικό χώρο εκεί έξω για όποιον έρχεται ξαφνικά. Πιστεύω ότι θα φέρει ένα από τα νέα βιβλία για τη δομή του σύμπαντος.(κάθετε στον καναπέ. Μπαίνει ο Μπρο με τρία νέα βιβλία και ένα ψαλίδι.)<br />Μπ- Έχεις χρόνο να ρίξεις μια ματιά σε κάποιο από αυτά πριν φύγεις. (ανοίγει ένα από τα βιβλία και αρχίζει να κόβει μια σελίδα.)<br />Θ- Δεν θα έλεγα όχι για μια παράγραφο Μπρο.<br />Μ- Δεν θα βρεις τέτοια ποιότητα στην οδό Κουίνς, έτσι δεν είναι Μπρο;<br />Θ- Είναι πολύ μεγάλο κομμάτι για μένα Μπρο είσαι σίγουρος πως θα προλάβω να το τελειώσω;<br />Μπ-(δείχνοντας με το ψαλίδι) Τι θα έλεγες για αυτό; Δεν μπορείς να βρεις κάτι μικρότερο, είναι μόνο μια παράγραφος.<br />Θ-Πολύ καλύτερα, ευχαριστώ Μπρο. Ετοιμαζόταν να μου δώσει σχεδόν μισή σελίδα, Μίντι<br />Μπ- Ίσως να θες να το συνοδεύσεις με λίγο από αυτό. (φέρνει ένα μεγάλο λεξικό) Αλλά δοκίμασέ το σκέτο πρώτα<br />Μ- Τι είναι αυτό που του δίνεις Μπρο;<br />Μπ- Ένα συνηθισμένο λεξικό. Αν η παράγραφος του φανεί βαριά θα μπορούσε να την συνδυάσει με δυο ορισμούς.<br />Θ-Θα την δοκιμάσω σκέτη πρώτα. (ο Μπρο δίνει ένα απόσπασμα στον θείο Τεντ)Ευχαριστώ Τεντ<br />Μπ-Θα ήθελες και εσύ ένα Μίντι;<br />Μ- Φυσικά θέλω. ( Ο Μπρο παίρνει δυο αποκόμματα. Δίνει ένα στη Μίντι και κρατά ένα για τον εαυτό του ύστερα πηγαίνει στην καρέκλα.). Ας ελπίσουμε πως δεν θα κάνουμε ξανά τόσο καιρό να σε δούμε θείε Τεντ.(όλοι σηκώνουν τα αποκόμματα τους)<br />Θ-Στην υγειά μας!<br />Μπρο-Μίντι-Στην υγειά μας!(διαβάζουν. Κάθε τόσο κοιτούν αφηρημένα.)<br />Θ-(αφήνοντας το απόσπασμα) Ήταν ότι χρειαζόμουνα.<br />Μπ- Ήλπιζα ότι θα σου άρεσε.<br />Μ-(Αφήνοντας το απόσπασμα της) Δεν το βρήκες πολύ βαρύ;<br />Θ-Ήταν ακριβώς όπως έπρεπε., Μίντι.<br />Μπ-(Αφήνοντας το απόσπασμα του) Γιατί να το βρει βαρύ; Ήταν ένα τόσο δα απόσπασμα.<br />Θ- Είναι η εντύπωσή μου, ή εντόπισα μονοσύλλαβους μέσα στο κείμενο;<br />Μπ-Αχ Αναρωτιόμουν εάν θα εντόπιζες τις μονοσύλλαβους. Νομίζω ότι του προσθέτουν αυτό το έξτρα κάτι. Η Μίντι πιστεύει πως το καταστρέφουν, αλλά….<br />Θ-Όχι, όχι χρειαζόταν αυτό το έξτρα κάτι των μονοσύλλαβων για να του δώσει την χαρακτηριστική του μυρωδιά. Αλλά δεν χρειαζόταν να ανοίξεις καινούριο βιβλίο για μένα Μπρο (σηκώνετε, παίρνει τα γάντια και την τσάντα του και ετοιμάζετε να φύγει.<br />Μ-(σηκώνεται) Δεν έχουμε και τόσο συχνά την ευκαιρία να σε δούμε θείε Τεντ. Πρέπει να μείνεις περισσότερο την επόμενη φορά.<br />Μπ-(σηκώνεται)Το ξέρεις ότι είσαι καλοδεχούμενος στο σπιτικό μας κάθε φορά που θα χρειάζεσαι μια λειτουργία να σου προκαλέσει ανάταση.<br />Θ- Θα προσπαθήσω να έρχομαι πιο συχνά. Αλλά το ταξίδι είναι αρκετά μεγάλο. Μακάρι να μπορούσα να το παρακάμψω.<br />Μ- Δεν θα μπορούσες να βρεις κάποια παράκαμψη;<br />Θ- Δεν θα τα κατάφερνα ποτέ Μίντι. Ευχαριστώ για την ανάταση Μπρο και την λειτουργία. Πρέπει να φύγω.<br />Μ- Θα χάσει το τρένο.<br />Μπ- Πολύ καλά, αντίο λοιπόν Θείε Τεντ, καλό ταξίδι.<br />Θ-Γεια σου Μπρο<br />Μ- Τα πήρες όλα;<br />Θ- Ναι άφησα τις βαλίτσες μου στο χολ.( Ο Θείος Τεντ και η Μίντι βγαίνουν. Ο Μπρο κάθεται στην πολυθρόνα με έναν δίσκο με γραμματόσημα. Η Μίντι ξαναμπαίνει)<br />Μπ- Ξεχάσαμε να τον ρωτήσουμε για το σκούτερ του.<br />Μ-Το πούλησε(κάθεται στον καναπέ)<br />Μπ- Πότε το είπε αυτό;<br />Μ-Τον ρώτησα βγαίνοντας. Μου είπε πως το πούλησε σε έναν πωλητή.(παύση)<br />Μπ- Την τελευταία φορά που ήταν εδώ μας είπε πως το αγόρασε.(παύση)<br />Μ-Ω, Μπρο ξέχασα να σου πω! Στις ειδήσεις σήμερα το πρωί, είπαν πως υπολόγισαν τον αριθμό. Οκτώ εκατομμύρια!<br />Μπ- Όχι!<br />Μ- Αυτό τον αριθμό υπολόγισαν. Είπαν πως ένας μέσος θηλυκός μπακαλιάρος μπορεί να γίνει μητέρα οκτώ εκατομμυρίων αυγών.<br />Μπ- Όχι οκτώ εκατομμυρίων!<br />Μ- Και εγώ σκέφτηκα ότι είναι υπερβολικά πολύ.<br />Μπ- Πολλαπλασιάζονται εντελώς ανεύθυνα.(παύση). Μα καλά ποιος πιστεύουν πως θα μέτραγε μέχρι το οκτώ εκατομμύρια;<br />Μ- Και είναι τόσο ασήμαντο πράμα για να το μετρήσεις.<br /> Μπ- Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα χρειαζόσουνα και οκτακόσιες χιλιάδες χέρια, για να έχεις τον σωστό αριθμό δακτύλων ώστε να τα μετρήσεις. Δεν γίνεται με λιγότερα χέρια.<br />Μ- Δεν είμαι σίγουρη για αυτό.<br />Μπ-Οκτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι να μετράνε τα αυγά ενός και μόνο μπακαλιάρου. Είναι αστείο.<br />Μ-Αυτό τον αριθμό είπαν στις ειδήσεις.(παύση) Είναι τα γενέθλια της θείας Χλόης μεθαύριο.<br />Μπ-(Αφηρημένα) Πρέπει να σκεφτούμε κάτι να της πάρουμε.(παύση)<br />Μ- Έχουμε ένα ακουστικό βαρηκοΐας επάνω δεν το έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ.<br />Μπ- Η θεία Χλόη δεν είναι κουφή εδώ και χρόνια.(παύση)<br />Μ-Εκτός αν σκάγαμε μια φουσκωμένη σακούλα δίπλα στα αυτιά της…(παύση)<br />Μπ- Δεν θα καταφέρναμε τίποτα με μια πλαστική σακούλα.(παύση) Ίσως αν χρησιμοποιούσαμε ένα άσφαιρο φυσίγγι.<br />Μ- Δεν πιστεύω να περιμένει κάτι τόσο περίπλοκο.<br />Μπ-Δεν πρότεινα να το κάνουμε.<br />Μ- Θα φαινόταν αρκετά φιγουρατζίδικο.<br />Μπ- Απλά είπα πως αν ήταν να το κάνουμε αυτός είναι ο σωστός τρόπος.(παύση)<br />Μ- Μην ξεχνάς πως έχεις έναν ελέφαντα να παραδώσεις.<br />Β- Δεν το ξεχνώ απλά διάβαζα εδώ στην εφημερίδα πως αυτό που μας έλεγαν στο δημοτικό είναι τελικά σωστο.4 επί 5 κάνει όντως 20. <br />Μ- Αυτό πρέπει να το δω με τα μάτια μου.<br />Μπ- Δεν πρέπει να το αμφισβητείς σαν να το έγραφε κάποιο βιβλίο Μίντι. Για να το γράφει η εφημερίδα κάποιος λόγος θα υπάρχει.<br />Μ-Μάλλον έχεις δίκιο.(παύση)<br />Μπ- Μάλλον καλύτερα να πάω στης Νόρας με τον ελέφαντα. (σηκώνεται και πάει προς την πόρτα) Πού είναι οι γαλότσες μου;<br />Μ- Μα τι τις θες τις γαλότσες για να περπατήσεις λίγα τετράγωνα με έναν ελέφαντα; Πού είναι τα άλλα σου παπούτσια;<br />Μπ- Δεν φεύγω χωρίς τις γαλότσες μου.<br />Μ- Για όνομα του θεού τότε βάλε τις και φύγε.<br />(ο Μπρο πάει στο Χολ και επιστρέφει με ένα ζευγάρι γαλότσες)<br />Β- Εάν ανάψεις το ράδιο ενώ λείπω μπορείς να ακούσεις το θεατρικό(φορά τις γαλότσες.)<br />Μ- Πόση ώρα θα κάνεις;<br />Μπ-Θα προλάβεις το τελευταίο μισάωρο. Δεν ξέρω πόση ώρα θα μου πάρει εξαρτάται με το αν πετύχω την κυρία Στένσιλ.<br />Μ- Για όνομα του θεού πήγαινε από τον άλλο δρόμο τότε. Δεν θέλουμε την κυρία Στένσιλ να κάνει πολλές ερωτήσεις. <br />Μπ- Δεν θα είναι έξω τέτοια ώρα.<br />Μ- Ακριβώς αυτή την ώρα θα είναι έξω. Βγαίνει πάντα το απόγευμα προπονώντας τις πεταλούδες της.<br />Μπ- Νόμιζα πως τις είχε βάλλει σε καραντίνα.(σηκώνετε)<br />Μ-Βγήκαν από την καραντίνα εδώ και μήνες. Τους έφερε και κτηνίατρο.<br />Μπ-Τότε αν τη συναντήσω την συνάντησα.<br />Μ-Άμα την πετύχεις προσπάθησε να κρύψεις τον ελέφαντα.<br />Μπ- Θα προσπαθήσω.(από την ανοιχτή πόρτα). Καλύτερα να ανέβεις πάνω να κοιμηθείς άμα δεις και αργώ.<br />Μ- Απάνω; Μα νόμιζα ότι μέναμε σε μπανγκαλόου.(Ο Μπρο κοιτά γύρω του συγχυσμένος. Ύστερα βγαίνει. Η Μίντι ανοίγει το ράδιο και ασχολείται με το πλεκτό της. Στο ραδιόφωνο ακούγονται οι φωνές του Μπρο και της Μίντι.)<br />Φωνή Μπρο- Ήταν δική σου ιδέα να δώσουμε το όνομα σε ένα θαλάσσιο ίππο και όχι σε έναν δεινόσαυρο. <br />Φωνή Μίντι- Όλο τσακωνόμαστε από τότε που μας το έφεραν.(χτυπά το τηλέφωνο.)<br />ΦΜπ-Δεν ήμαστε εδώ μόλις τον έφεραν.<br />ΦΜ- Αυτό είναι το θέμα.(Η Μίντι κλείνει το ράδιο και σηκώνει το ακουστικό)<br />Μ-Κυρία Πάραντοκ..Ω, κυρία Στένσιλ…Ναι…Όχι ο Μπρο έχει βγει αυτή τη στιγμή Ναι….Ναι… Καταλαβαίνω…Και βέβαια είναι ….και βέβαια…Ναι…Ναι…Μα νόμισα πως το συνήθισαν έτσι δεν είναι;…..Έχουν το κατάλληλο κεφάλι για τα ύψη….Δεν νομίζω πως τα ύψη τους φοβίζουν, κυρία Στένσιλ… Μερικά πουλιά ίσως-αλλά όχι τους αετούς…Ω, ναι. Έτσι κάνουν οι αετοί…Αλλά πρέπει να είναι πολύ σπάνιο ανεξάρτητα με το πόσο ψηλά πετάνε…Πρέπει να είναι πολύ σπάνιο ένας αετός να γυρνά σπίτι ζαλισμένος…Ναι ….Ναι …Αλλά τους εμποδίζει αυτό;… Ναι… νομίζω ότι γενικά στους αετούς αρέσει να εφορμούν…..Εκτός αν φορούν αλεξίπτωτο….Καταλαβαίνω ακριβώς πως νοιώθετε κυρία Στένσιλ…Ναι….Ναι…(διστακτικά) Φοβάμαι πως αυτή την φορά θα πρέπει να το κάνουμε με προφορικό τρόπο…είναι λίγο ακριβότερο…Όχι φυσικά…..Όχι Όπως και να έχει θα το πω στον Μπρο μόλις έρθει.. Ναι.. Ναι.. Πιστεύω πως πρέπει….Κοιτάζουν ερευνητικά το έδαφος…Κοιτάζουν ερευνητικά…. Μα μερικοί από αυτούς πρέπει να κοιτάζουν και τον ήλιο έτσι δεν είναι;… Δεν κοιτούν οι αετοί τον ήλιο;…Φαντάζομαι ότι θα έπρεπε να το ξέρουν… Αν βέβαια ήξεραν πως δημιουργείται μια κηλίδα στα μάτια τους θα σταματούσαν να το κάνουν…Αλλά αμφιβάλλω ότι θα συνεχίσουν να τα φοράνε όταν η ιδέα παλιώσει και τα συνηθίσουν…Ω, ναι είναι πολύ ακριβά...ακόμα και αυτά με το σύρμα…Ναι ….Ναι…Θα το πω στον Μπρο μόλις έρθει κυρία Στένσιλ όταν μπει και…ναι…ναι…Σίγουρα κυρία Στένσιλ …Γεια σας…(κλείνει το τηλέφωνο…ανοίγει το ράδιο…κάθεται στον καναπέ. Απ το ραδιόφωνο ακούγονται οι φωνές της Μίντι και του Μπρο)<br />ΦΜ- Για όνομα του θεού τι της χρειάζεσαι τις γαλότσες για να περπατήσεις μερικά τετράγωνα με έναν δεινόσαυρο; Που είναι τα άλλα σου παπούτσια; <br />ΦΜπ-Δεν φεύγω χωρίς τις γαλότσες μου.<br />ΦΜ-Για όνομα του θεού τότε φόρα τις και φύγε.(Μπαίνει ο Μπρο με τις γαλότσες του. Στο ράδιο απαλή μουσική κάθεται στον καναπέ και βγάζει τις γαλότσες του )<br />Μ- Δεν έκατσες και πολύ στις Νόρας.(σβήνει το ράδιο).<br />Μπ- Δεν έκατσα καθόλου στης Νόρας. Που είναι οι παντόφλες μου;<br />Μ- Πήρε τηλέφωνο η κυρία Στένσιλ.<br />Μπ- (Φορά τα παπούτσια του) Τι ήθελε αυτή την φορά; Μπουκάλες οξυγόνου για τα ψάρια του βυθού; Προφανώς είναι ακόμα στην επιτροπή για τα δικαιώματα των πουλιών του οργανισμού προστασίας της προσευχής. Δεν βάζω το χέρι μου στην τσέπη και αυτή τη βδομάδα. Και να της το μεταφέρεις όπως ακριβώς σου το είπα. Προστασία των πουλιών. Τα πουλιά είναι ικανά να προστατεύουν τον εαυτό τους ακριβώς όπως και εμείς<br />Μ- Και εγώ αυτό της είπα. Άλλωστε τι ανάγκη έχουν οι αετοί αλεξίπτωτα; <br />Μπ- Για αυτούς μαζεύει λεφτά τώρα;<br />Μ- Ή για τα πουλιά γενικά. Της κόλλησε πως πρέπει να έχουν κάποιο μηχανισμό ασφαλείας.<br />Μπ-Τα φτερά τους ας πούμε<br />Μ- Η κυρία Στένσιλ ανησυχεί για το τι θα συμβεί αν πάθουν καμία κράμπα ενώ βρίσκονται εκεί πάνω.<br />Μπ- Πολύ γκρινιάζει.<br />Μ- Φαντάζομαι πως ελπίζει πως εάν ο οργανισμός μπορεί να παρέχει μερικά αλεξίπτωτα από τους πόρους του θα μπορούσε…<br />Μπ-Από τους δικούς μας πόρους<br />Μ- Θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει τις αρχές ώστε να τους παρέχουν ειδικά γυαλιά.<br />Μπ- Σε ποιους;<br />Μ- Της εξήγησα ότι δεν θα θέλουν να φοράνε γυαλιά μόλις περάσει η μόδα.(παύση. Ο Μπρο Παίρνει την εφημερίδα και διαβάζει) Είναι το ύψος από το οποίο κοιτάνε προτού εφορμήσουν. Πιστεύει πως προκαλεί μεγάλη πίεση στα μάτια τους.<br />Μπ- Δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι τέτοιο <br />Μ- Αυτό της είπα και εγώ.<br />Μπ- Αλεξίπτωτα, γυαλιά. Νομίζω ότι το παράκαναν.(παύση) Άκουγες το θεατρικό στο ραδιόφωνο πριν έρθω;<br /> Μ-Το ήθελες; Το έκλεισα.<br />Μπ- Ας δούμε και εμείς πώς τελειώνει.(Η Μίντι ανοίγει το ραδιόφωνο. Μετά πάει στο πλεκτό της, ενώ ο Μπρο ασχολείται με την εφημερίδα του. Οι Φωνές τους στο ραδιόφωνο)<br />ΦΜ- Και τι σου είπε η Έντνα;<br />ΦΜπ- Δεν έφτασα μέχρι την Έντνα.<br />ΦΜ- Και τότε πού ήσουν;<br />ΦΜπ-Ήμουν στον κήπο.<br />ΦΜ- Όλη αυτή την ώρα(παύση). Και τι έκανες;<br />ΦΜπ-(εκνευρισμένος) Προσπαθούσα να βγάλω τον κωλοδεινόσαυρο από την πόρτα.<br />ΦΜ- Αλήθεια!(παύση) Πάω έξω να μου φτιάξω ένα ποτό.(παύση) Θα ήθελες κάτι; Καφέ; Κακάο;<br />ΦΜπ- Ζεστό γάλα.(η μουσική ακούγεται ξανά. Η Μίντι κλείνει το ραδιόφωνο)<br />Μπ-(θολωμένος) Τι γινόταν στο υπόλοιπο έργο;<br />Μ- Δεν έχασες και πολλά.(Ο Μπρο στην εφημερίδα του, η Μίντι στο πλεκτό της. Μακριά σιωπή) Και τι είπε τελικά η Νόρα;<br />Μπ- Δεν έφτασα μέχρι της Νόρας<br />Μ- Ήσουν έξω για ώρες. Τι έκανες τόσες ώρες;<br />Μπ- Ήμουν στον κήπο.<br />Μ- Όλη αυτή την ώρα.<br />Μπ- Ήμουν έξω για λιγότερο από 20 λεπτά και δεν κατάφερα τίποτα περισσότερο απ ότι θα κατάφερνα εάν παρέμενα εδώ.<br />Μ- Δεν καταλαβαίνω τι λες.<br />Μπ- Μιλάω για τον γαμημένο τον ελέφαντα.<br />Μ- Μπρο!<br />Μπ- Πως περιμένεις εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος, να καταφέρει να περάσει έναν τεράστιο και πελώριο μπουνταλά από μια πορτίτσα αρκετά μικρή ακόμα και για το καροτσάκι ενός μωρού;<br />Μ-(αφήνει το πλεκτό και περπατά αργά προς την πόρτα. Τελεσίδικα. ) Θα μείνει λοιπόν για πάντα εδώ. Τι θες να πιείς κακάο; Καφέ;(βγαίνει. Ο Μπρο ακόμη εκνευρισμένος μετά από λίγα λεπτά.)<br />Μπ-Ζεστό γάλα.<br /> ΑΥΛΑΙΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-824632173436897393?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-72913787002384433062011-05-03T09:00:00.000-07:002011-05-03T09:01:51.629-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-2yOsJf8M6Ns/TcAm4o0VNNI/AAAAAAAAAZc/-zGEk3IeFmk/s1600/39198.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 295px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2yOsJf8M6Ns/TcAm4o0VNNI/AAAAAAAAAZc/-zGEk3IeFmk/s400/39198.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602520690920338642" /></a><br /><br /><br />Βιογραφικά<br /><br /> Ο Νόρμαν Φρέντερικ Σίμπσον γεννήθηκε στις 29 Γενάρη του 1919, στο Λονδίνο. Σπούδασε στο σχολείο Εμάνουελ. Αφού δούλεψε για κάποια χρόνια σε κάποια τράπεζα, ο πόλεμος τον μετέφερε στην Κύπρο, την Παλαιστίνη και την Ιταλία. Ακολουθώντας ένα ειδικό πρόγραμμα για τους απόστρατους σπούδασε αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Δούλεψε ως δάσκαλος ανώτατης εκπαίδευσης για περισσότερα από 20 χρόνια. Απεχθανόμενος τις συνεντεύξεις ο Σίμπσον δεν έχει αφήσει να βγουν στην επιφάνεια πολλά στοιχεία της προσωπικής το ζωής και της βιογραφίας του. Η βιογραφία του περιορίζεται στα έργα του στις απόψεις του γύρω από αυτά και το θέατρο γενικότερα. <br /> Ο Σίμπσον εμφανίζεται πρώτη φορά στα θεατρικά πράγματα το 1957 με το έργο του ‘’Ένα ηχηρό κουδούνισμα’’. Με το έργο αυτό κερδίζει την τρίτη θέση σε ένα θεατρικό διαγωνισμό του Ομπσέρβερ και την ευκαιρία να δει το έργο του να ανεβαίνει στη σκηνή. Ο διαγωνισμός αυτός είχε διοργανωθεί από τον Kenneth Tynan τον σημαντικότερο Άγγλο κριτικό και ενθουσιώδη οπαδό της γραφής του Σίμπσον. ‘’ Τα έργα του Σίμπσον είναι ότι πιο ενδιαφέρον έχει να επιδείξει μεταπολεμικά το αγγλικό θέατρο’’ είχε πει. Το έργο θα παρασταθεί την ίδια χρονιά σε μορφή πενηντάλεπτου μονόπρακτου και δυο χρόνια μετά, στην αρχική δίπρακτη μορφή του. <br /> Το επόμενο έργο του ‘’Η τρύπα’’ , είναι μονόπρακτο και γράφτηκε το 1958. Η υπόθεσή του είναι απλή και λειτουργεί ως φιλοσοφικός μύθος. Γύρω από μια τρύπα στην μέση του δρόμου, μια σειρά από ανθρώπους προβάλλει φόβους, επιθυμίες και επιδιώξεις στο άγνωστο της τρύπας. Το παράλογο του φανταστικού, συγκρούεται με το παράλογο της πραγματικότητας σε μια αναμέτρηση χωρίς σαφή έκβαση. <br /> Το 1959, ο Σίμπσον παρουσιάζει το γνωστότερο έργο του, ‘’Το εκκρεμές μίας κατεύθυνσης’’. Το έργο εντάσσει στην παρωδία του βουλεβάρτου, με χαλαρή δομή, τα θέματα του θανάτου, των λογικών παραδόξων και των αστικών αυτοματισμών για να καταλήξει σε μια παρωδία της Βρετανικής νομικής διαδικασίας και γλώσσας. <br /> Τα τρία αυτά έργα θα αποτελέσουν τα πιο επιτυχημένα έργα του Σίμπσον. Το 1961 ο Μάρτιν Έσσλιν θα περιλάβει τον Σίμπσον και τα τρία αυτά έργα στο κλασσικό ‘’θέατρο του παραλόγου’’, τοποθετώντας τον μαζί με τον Πίντερ στην κορυφή του Αγγλικού θεάτρου. Στην συνέχεια θα γράψει κάποια λιγότερο επιτυχημένα έργα όπως τα, One To Another (1959), One Over The Eight (1961), On The Avenue (1961), The Form (1961), The Cresta Run (1965). Στην συνέχεια θα σωπάσει και με εξαίρεση το Was He Anyone? του 1972, θα περιοριστεί σε δουλειές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, κυρίως για λόγους βιοπορισμού. <br /> O Σίμπσον σήμερα ζει στη Κορνουάλη και συνεχίζει να γράφει. Το 2007, το έργο του ανακαλύφθηκε εκ νέου. Το BBC, παρουσίασε ένα ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του το οποίο ονομαζόταν ‘’Reality is an Illusion Caused by Lack of N. F. Simpson ‘’, το Royal Court ανέβασε ένα νέο έργο του μετά από 25 χρόνια, το‘’If So, Then Yes’’, ενώ πολλά από τα έργα του ανέβηκαν ξανά σε πολλές σκηνές τις Αγγλίας. Οι εκδόσεις Faber and Faber, ανακοίνωσαν την εκ νέου έκδοση των παλαιοτέρων έργων του.<br /><br /><br /><br />Το έργο<br /><br />Το έργο του Σίμπσον εντάσσεται στο ‘’Θέατρο του Παραλόγου’’. Μαζί με τον Χάρολντ Πίντερ, ο Σίμπσον είναι ο κύριος εκφραστής του θεατρικού αυτού ιδιώματος στην Μεγάλη Βρετανία. Χρονολογικά ο συγγραφέας, ανήκει στην λογοτεχνική γενιά των οργισμένων νέων (angry young men). Σε αντίθεση όμως με τους κύριους εκφραστές της γενιάς αυτής(Όσμπορν στο θέατρο, Σίλιτοου και Γουέην στην πεζογραφία), των οποίων τα κύρια χαρακτηριστικά είναι ο ρεαλισμός και η έντονη κοινωνική κριτική, ο Σίμπσον επιλέγει την αμφισβήτηση όχι μόνο της καθεστηκυίας τάξης, αλλά και της λογοτεχνικής δομής, της γλώσσας και της λογικής (κάτι που συναντάμε εξίσου έντονα και στον Πίντερ). Ένα από τα χαρακτηριστικότερα στοιχεία των έργων του, είναι η συνειδητή έλλειψη δομής και η απουσία σκιαγράφησης χαρακτήρων. Οι ήρωες το Σίμπσον, είναι διάφανα δοχεία γεμάτα άδεια γλώσσα. Φορείς διαλόγων και ερωταποκρίσεων χωρίς σκοπό.<br /> Η ίδια τυχαιότητα που διακρίνει τους διαλόγους ισχύει και για την εξέλιξη των έργων, όπου το ένα γεγονός ακολουθεί το άλλο χωρίς κορυφώσεις ή ουσιαστικό τέλος. Όπως παρατηρεί ο Μάρτιν Έσσλιν, ‘’τα έργα του Σίμπσον αποτελούν αυθόρμητα δημιουργήματα, που συχνά βασίζονται σε έναν ελεύθερο συσχετισμό και σε μια καθαρά λεκτική λογική. Μια υψηλή διανοητική ψυχαγωγία.’’ Ο ίδιος είχε παραδεχτεί πως πολλά κομμάτια από τα έργα του τείνουν σχεδόν να αποσπαστούν και να αυτονομηθούν από το υπόλοιπο έργο ζητώντας την αυθυπαρξία τους. Είναι λογικό πως αυτό που απλά χαρακτηρίζει το έργο του, οι περισσότεροι κριτικοί (με τον Έσσλιν και το Τάιναν να αποτελούν τρανταχτές εξαιρέσεις) το εξέλαβαν ως αδυναμία. Αντίθετα ο Σίμπσον έγινε πολύ αγαπητός ανάμεσα στους κωμικούς επηρεάζοντας τους σημαντικότερους από αυτούς. Ο Πήτερ Κουκ ο σημαντικότερος Άγγλος κωμικός του περασμένου αιώνα, ήταν στενός φίλος και είχε παίξει στα πρώτα έργα του Σίμπσον, ενώ ο Τζον Κλίζ, η ηγετική φιγούρα των Μόντυ Πάιθν σύμφωνα με τον κωμικό John Fortune, είχε αποδεχτεί την μεγάλη επιρροή που είχε δεχτεί από τα πρώτα του έργα. <br /> Το στοιχείο της υπερβολής κυριαρχεί στους χαρακτήρες, στα γεγονότα και στους διαλόγους. Στο σύμπαν του Σίμπσον, με την πιο χαρακτηριστική απλότητα οι αστοί παραγγέλνουν ελέφαντες, οι γιοί τους δεν μπορούνε να φάνε αν πρώτα δεν ακούσουν το κουδούνισμα του ταμείου, ενώ οι άνθρωποι που τους πάνε τα μαύρα επιζητούν μαζικές δολοφονίες ώστε να επιδείξουν τις ενδυμασίες τους στις κηδείες. Από τον Ραμπελέ μέχρι τις γελοιογραφίες των σύγχρονων εφημερίδων, το στοιχείο της υπερβολής είναι μόνιμο κωμικό εργαλείο και μέθοδος επιβολής τις κριτικής άποψης του συγγραφέα. Αυτή η υπερβολή στο έργο του Σίμπσον, αποτελεί αισθητική ουσία η οποία βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με το παράλογο της καθημερινότητας. Ο Σίμπσον κρατάει το περίγραμμα των εκφράσεων και των τύπων, αλλάζοντας προσεχτικά μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά τους. Η μέθοδος αυτή φέρνει το κωμικό αποτέλεσμα. Έτσι όταν ένα αμάξι ή ένας σκύλος αντικαθίσταται από το μέγεθος ενός ελέφαντα, με τους διαλόγους και τις υπόλοιπες συμπεριφορές που κινούνται γύρω από το αρχικό αντικείμενο να παραμένουν σταθερές, η γελοιότητα του αποτελέσματος λειτουργεί αποκαλυπτικά ως προς την γελοιότητα της αρχικής κατάστασης. Η μέθοδος αυτή της αντικατάστασης, θα γίνει κυρίαρχη στην αγγλική σουρεαλιστική κωμωδία από την δεκαετία του 70 και μετά.<br /> <br /><br />‘’Ένα ηχηρό κουδούνισμα’’ <br /><br />Το έργο διαδραματίζεται σε κάποιο αγγλικό προάστιο, σε κάποιον σύγχρονο ασαφή χρόνο. Το ζευγάρι του Μπρο και της Μίντι Πάραντοκ, συζητούν για τον ελέφαντα που αγόρασαν και την λανθασμένη παραγγελία. Αυτό που παρατηρείται σε όλη τη διάρκεια του έργου, είναι μια εισβολή στον αποστειρωμένο ιδιωτικό χώρο του ζευγαριού. Τηλέφωνα χτυπούν, άγνωστοι με παράλογες απαιτήσεις χτυπούν την πόρτα, ο θείος Τεντ επισκέπτεται για λίγο και το ραδιόφωνο κυριαρχεί στο εσωτερικό. Το ζευγάρι αλλοτριωμένο απαντά σε κάθε καινούργιο περιστατικό με την αστική απάθεια που το διακρίνει. Κάθε τόσο συζητά με χαλαρότητα διάφορες υπερβολές, ελάχιστα πιο υπερβολικές από τη σύγχρονη καθημερινότητα. Την αγορά του ελέφαντα και τα προβλήματα που τους δημιουργεί, την επιθυμία κάποιου αγνώστου για τον Μπρο να σχηματίσει κυβέρνηση, το πόσα αυγά γεννά ο θηλυκός μπακαλιάρος. Το μόνο σημείο που δημιουργεί πρόβλημα στο ζευγάρι, είναι η ονοματοθεσία του κατοικίδιου. Ο άνθρωπος δημιουργεί τον κόσμο, ονοματίζοντάς τον. Η πράξη του βαφτίσματος ενός αντικειμένου είναι μια πράξη ιδιοκτησίας, μια πράξη εξουσίας. Στο σημείο αυτό έρχεται η σύγκρουση του ζευγαριού, μια σύγκρουση εξίσου παράλογη με την ηρεμία που διακόπτει. <br /> Ο θείος Τεντ είναι το τρίτο πρόσωπο του έργου. Αποτελεί την καρικατούρα του καλοσυνάτου θείου όπως εμφανίζεται σε κάθε απλό βουλεβάρτο. Με τη διαφορά πως στο συγκεκριμένο έργο, ο θείος έκανε μια επέμβαση αλλαγής φύλλου. Το γελοίο της υπόθεσης τονίζεται από το γεγονός, ότι δεν γίνεται καμία συζήτηση γύρω από μια τέτοια απόφαση και πράξη ενώ από την μεριά του ο θείος Τεντ δεν κάνει καμία σεξουαλική νύξη σε σχέση με την επιλογή του. Η επέμβαση είναι εξίσου σημαντική με την αλλαγή ενός κουρέματος.<br /> Ο λόγος της επίσκεψης του θείου Τεντ, είναι ότι επιθυμεί να παρακολουθήσει την λειτουργία από το ραδιόφωνο. Η λειτουργία αποτελείται από μια φωνή και μια αντιφωνία, οι οποίες εκφέρουν μια παράλογη πίστη. Οι ήρωες την παρακολουθούν με την προσήλωση που θα είχαν μπροστά σε κάθε άλλη μορφή προσευχής και τελικά φτάνουν σε ανάταση. Το κομμάτι της προσευχής, το πιο αυτονομημένο κομμάτι του έργου, βρίσκεται σε αντίθεση, λόγο της υψηλής λογοτεχνικότητας του, με το αυθόρμητο των διαλόγων που έχουν προηγηθεί και που έπονται. Όπως παρατηρεί και ο Μάρτιν Έσλιν: ‘’Δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί αρτιότερη έκφραση, των αντικειμενικών σκοπών, όχι μόνο του ίδιου του Σίμπσον, αλλά και ολόκληρου του Θεάτρου του Παραλόγου’’. <br /> Το έργο τελειώνει με έναν εντυπωσιακό εγκιβωτισμό. Το ζευγάρι παρακολουθεί από το ραδιόφωνο ένα θεατρικό έργο, το οποίο τυχαίνει να είναι το ίδιο έργο που εμείς παρακολουθούμε. Έτσι ακούμε το τέλος του έργου πριν αυτό συμβεί. Το εύρημα αποτελεί ένα παιχνίδι δομής και ταυτόχρονα ένα σχόλιο πάνω στην απουσία αυθεντικότητας της σύγχρονης, εξαρτημένη στους τρόπους και τις εκδηλώσεις της, ζωής. <br /><br /><br /><br /><br />Οι επιρροές <br /><br />Όταν ο Σίμπσον εμφανίστηκε το 1957, με το έργο ‘’Ένα ηχηρό κουδούνισμα’’, οι κριτικοί διέκριναν τις ομοιότητες και τις επιρροές του από το έργο του Ιονέσκο και κυρίως την ‘’Φαλακρή τραγουδίστρια’’ , το μονόπρακτο που είχε ανέβει στο Παρίσι το 1950. Πράγματι οι Σμιθς και οι Πάραντοκς, μοιάζουν με κοντινούς συγγενείς, κούφιοι άνθρωποι, που ανταλλάσουν κοινοτοπίες στην ηρεμία του προαστιακού τους σπιτιού. Και στα δυο έργα η πλοκή κυριαρχείται από το παράλογο των τυχαίων συμβάντων, τις ανούσιες επισκέψεις τα λογικά κενά και τα λογοπαίγνια. Ο ίδιος ο Σίμπσον όμως αρνείται μια τέτοια συγγένεια και εντοπίζει τις ρίζες τόσο του ύφους του, όσο και της φιλοσοφίας του, στην μακριά αγγλική παράδοση τις nonsense poetry του Έντουαρντ Ληρ και του Λούις Κάρολ, στα φαντασιακά παραμύθια του Κάρολ, στην κωμωδία του Σουίφτ και τα μυθιστορήματα του Γούντχάους. Πράγματι η λογική των παραπάνω έργων και κυρίως των ποιημάτων είναι αρκετά συγγενής με αυτή του Σίμπσον, αφού τα έργα δομούνται από ένα παιχνίδι λέξεων, το οποίο προκρίνει την ομοιοκαταληξία σε βάρος της λογικής συνάφειας, φτιάχνοντας ένα εντυπωσιακά μουσικό παράδοξο. Μια άλλη επιρροή μπορεί να εντοπιστεί στην ραδιοφωνική εκπομπή ‘’the goon show’’ που άρχισε το 1951 και έφερε για πρώτη φορά το σουρεαλιστικό χιούμορ στις μάζες. Το έργο του Σίμπσον λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο λογοτεχνικό Χιούμορ των παραπάνω συγγραφέων και τους τηλεοπτικούς κωμικούς που πρωτοεμφανίστηκαν από τη δεκαετία του 60 και μετά. Ο ιδιαίτερος τρόπος αντιμετώπισης της ζωής, που αργότερα ονομάστηκε υπεραπλουστευτικά αγγλικό χιούμορ και έφτασε στο απόγειό του με το έργο των Monty Python χρωστάει πολλά στον Σίμπσον, ιδιαίτερα ως προς το μπόλιασμα του με μια διανοουμενίστικη αφέλεια. <br /><br /><br /><br /><br />Επίλογος: Νόρμαν Φρέντερικ Σίμπσον και Peter Cook<br /><br />O Πήτερ Κουκ υπήρξε ο σημαντικότερος κωμικός της Αγγλίας τον 20ο αιώνα. Σχεδόν άγνωστος εκτός της χώρας του, πρόσφατα ανακηρύχτηκε κωμικός των κωμικών. Οι μονόλογοί του εμφανίζουν μια έντονη λογοτεχνικότητα και μια βαθειά αίσθηση του παραλόγου. Ήδη από τα νεανικά του χρόνια ήρθε σε επαφή με τον Σίμπσον και πρωταγωνίστησε στα πρώτα θεατρικά ανεβάσματα των έργων του. Οι μονόλογοι του El Wisty, του ενοχλητικού και παράλογου γέρου, που παρατίθενται μετά από το ‘’Ηχηρό κουδούνισμα’’, είναι ένα από τα πιο γνωστά και αστεία κομμάτια του, στο οποίο είναι εμφανής η επιρροή του Σίμπσον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-7291378700238443306?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-79640742863786784872011-05-01T18:58:00.000-07:002011-05-03T10:04:59.214-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-sHk-a0zA-C0/Tb4QjtP4szI/AAAAAAAAAZU/h-T_fkw4VUQ/s1600/el-clasico-fc-barcelona-v-real-madrid-2010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 249px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-sHk-a0zA-C0/Tb4QjtP4szI/AAAAAAAAAZU/h-T_fkw4VUQ/s400/el-clasico-fc-barcelona-v-real-madrid-2010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601933192123167538" /></a><br /><br /><br />Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παραμορφώνει, πολλαπλασιάζει και μεγεθύνει. Συχνά δεν αφορά μόνο τις δύο ομάδες εντός του γηπέδου αλλά και ό,τι ο θεατής ή το πλήθος προβάλλει σε αυτές. Η ένταση του ανταγωνισμού ζητά μια εκλογικευμένη εξήγηση, αφού το παράλογο που ενυπάρχει σε κάθε παιχνίδι, μέσα από το απαράβατο των κανόνων, δεν είναι αρκετό για να εξηγήσει το πάθος, τη σημασία του αποτελέσματος, την απόλυτη ταύτιση με την τροπή του σκορ και την πορεία μιας ομάδας. Οι μυθολογίες του γηπέδου μάς κάνουν να επιλέγουμε ομάδες. Και απ’ όλες τις ποδοσφαιρικές μυθολογίες, δεν υπάρχει ίσως καμία που να μπορεί να συγκριθεί με αυτή της σύγκρουσης ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα.<br />Φορτισμένη με παρελθόν και πραγματικότητα, η σύγκρουση των δύο ομάδων ξεπερνά κατά πολύ τα γηπεδικά όρια. Η ιστορία καταδικάζει τις δύο ομάδες σε μια αντιπαλότητα ίσως πιο φορτισμένη από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη, όχι μόνο λόγω της δυναμικής των δύο ισχυρότερων συλλόγων της Ισπανίας, αλλά και εξαιτίας του εθνικού και πολιτικού τους παρελθόντος.<br /><br />Περισσότερο από μία ομάδα<br /><br />Η ομάδα της Μαδρίτης βαφτίστηκε βασιλική (Real) to 1920, από τον ίδιο τον βασιλιά της Ισπανίας, Αλφόνσο τον 13ο . Στο μεσοπόλεμο, σε μια κατάσταση πολιτικά ρευστή με συνεχείς αλλαγές κυβερνήσεων, η Μπαρτσελόνα γίνεται σύμβολο του Καταλανισμού, της εθνικής ταυτότητας και υπερηφάνειας δημιουργώντας έτσι από νωρίς, την ιδεολογία που τα χρόνια της δικτατορίας θα περιγραφεί συνοπτικά από το σύνθημα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στις εξέδρες του γηπέδου της, το Mas que un club (περισσότερο από μία oμάδα). Οι οπαδοί της γιουχάρουν τον ισπανικό εθνικό ύμνο, ενώ η ομάδα συμμετέχει στις απεργίες κατά του καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, τα γραφεία της ομάδας βομβαρδίζονται από τους εθνικιστές ενώ ο πρόεδρος της ομάδας και αριστερός πολιτικός, Josep Sunyol, εκτελείται από φρανκιστές. Ο σύλλογος βρισκόταν στην κορυφή των οργανώσεων που θεωρούνταν επικίνδυνες για το δικτατορικό καθεστώς, μετά τους αναρχικούς και τους κομουνιστές. <br />Αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου και την καθιέρωση του καθεστώτος, η Μπαρτσελόνα αναγκάζεται να αφαιρέσει τα καταλανικά χρώματα από το σύμβολό της και να υιοθετήσει την ισπανική της ονομασία (Μπαρθελόνα). Αντίθετα το κλαμπ της Ρεάλ, γίνεται το αγαπημένο του καθεστώτος και δέχεται οικονομική και πολιτική ενίσχυση. Χαρακτηριστική στιγμή αποτελεί η μεταγραφή του κορυφαίου εκείνη την εποχή ποδοσφαιριστή του κόσμου του Αλφρέντο Ντι Στέφανο. Ενώ ο Αργεντίνος είχε υπογράψει στην Μπαρτσελόνα, κατέληξε με παρασκηνιακούς τρόπους στη Ρεάλ. Πολλοί μέχρι και σήμερα κάνουν λόγο για άμεση παρέμβαση του ίδιου του Φράνκο. Τα χρόνια αυτά το el Clasico θα γίνει μια αθλητική προσομοίωση το ίδιου του εμφυλίου, αφού οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα στη συντριπτική τους πλειοψηφία στρέφονται κατά της δικτατορίας. Η Ρεάλ θα γίνει η ομάδα του κατεστημένου και θα κυριαρχήσει τόσο στην Ισπανία όσο και στην Ευρώπη, κατακτώντας τα πρώτα 5 κύπελα πρωταθλητριών με μια ομάδα στελεχωμένη με τα μεγαλύτερα ονόματα της Ισπανίας, της Ευρώπης και του κόσμου: Ντι Στέφανο, Πούσκας, Κοπά, Σάνταμαρία, Μουνόθ και άλλους.<br /><br />Μια αντιπαλότητα<br />με πολιτικά χαρακτηριστικά<br /><br />Μετά την πτώση της δικτατορίας, η αντιπαλότητα των δύο ομάδων συνεχίζει να κουβαλά τα πολιτικά της χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μεταγραφή του Γιόχαν Κρόιφ, του σημαντικότερου ευρωπαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, στην Μπαρτσελόνα. Όπως εξήγησε ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να παίξει σε μια ομάδα όπως η Ρεάλ, η οποία είχε άμεση σχέση με τον δικτάτορα Φράνκο. Η δήλωση αυτή, σε συνδυασμό με τις επιτυχίες που έφερε στο σύλλογο τόσο ως παίχτης (1973-1978) όσο και ως προπονητής (1988-1996), τον κατέστησαν σύμβολο και επίτιμο πρόεδρο της ομάδας της Καταλονίας. <br />Μια σειρά μεταγραφών από την Μπαρτσελόνα στη Ρεάλ, όπως αυτές του Μπερτ Σούστερ, του Μίκαελ Λάουντρουπ, αλλά κυρίως του Λουίς Φίγκο, αναζωπύρωσε τα τελευταία χρόνια την αντιπαλότητα, καθώς και την αντίληψη πως η Ρεάλ αποτελεί ομάδα του κατεστημένου. Το πολιτικό παρόλα αυτά δεν εκλείπει και στις μέρες μας. Ο Χουάν Λαπόρτα, σημερινός πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, εκλέχθηκε στις Καταλανικές εκλογές, με δικό του συνδυασμό υποστηρίζοντας την ανεξαρτησία της Καταλονίας.<br /><br />Η ομάδα πάνω από τη μονάδα<br /><br />Πέρα από την εξωγηπεδική μυθολογία η διαφορά των δύο ομάδων είναι εμφανής, τόσο στον τρόπο παιχνιδιού όσο και στη στελέχωση των εντεκάδων τους. Η Ρεάλ Μαδρίτης, από το 2000 εφαρμόζει την (ελαφρώς νεοπλουτίστικη) λογική τον Γκαλάκτικος, σύμφωνα με την οποία αγοράζει τα πιο ακριβά και διάσημα ονόματα του διεθνούς ποδοσφαιρικού στερεώματος, διεκδικώντας τόσο αθλητικά όσο και οικονομικά κέρδη από τις διαφημίσεις. Αντίθετα, η Μπαρτσελόνα επιλέγει να στελεχώνει την ομάδα της με παίχτες οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τις ακαδημίες της ενώ συντηρεί σταθερά έναν μεγάλο αριθμό Καταλανών παιχτών. <br />Αλλά αυτό που κάνει την Μπαρτσελόνα να ξεχωρίζει, τόσο από την Ρεάλ όσο και από οποιαδήποτε άλλη ομάδα, είναι ο τρόπος παιχνιδιού της. Γνωστός με την ονομασία Τίκι-Τάκα, αποτελεί μια μετεξέλιξη του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου του Άγιαξ της δεκαετίας του 60. Οι ρίζες του βρίσκονται στην περίοδο που ο Κρόιφ μετέφερε το στιλ παιχνιδιού από το Άμστερνταμ στην πρωτεύουσα της Καταλονίας ως προπονητής: συνεχείς πάσες, μεγάλη κατοχή μπάλας, αλλαγή θέσεων, πίεση σε όλο το γήπεδο. Αυτό που η Μπαρτσελόνα έχει καταφέρει, είναι να δημιουργεί ένα σύνολο που λειτουργεί σαν οργανισμός ανάμεσα στο ταλέντο και την αρμονία του συνόλου. Η ομάδα είναι πάνω από τη μονάδα και η Μπαρτσελόνα κάτι περισσότερο από μία ομάδα.<br />Κανείς δεν θυμάται τις ομάδες που απλά κερδίζουν αλλά τις ομάδες που κυριαρχούν αισθητικά και τέρπουν. Η ομάδα της σημερινής Μπαρτσελόνα δεν καταφέρνει μόνο να φέρνει αποτελέσματα αλλά και να δημιουργεί μια ομορφιά προς ό,τι αύριο θα είναι ανάμνηση, να χαράσσει ταυτόχρονα με το σκοπό ό,τι κάνει το ποδόσφαιρο περισσότερο από ένα παιχνίδι.<br /><br />(στην εφημερίδα Εποχή)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6085943208189265026-7964074286378678487?l=tsalapatis.blogspot.com' alt='' /></div>groucho marxismhttp://www.blogger.com/profile/11410350557391067962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6085943208189265026.post-58902931731606396432011-04-25T06:13:00.000-07:002011-04-25T06:19:29.306-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-OW1SXTs3Tsg/TbV019CYdFI/AAAAAAAAAZM/6jmaZ9vZwlI/s1600/Albert_Camus2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 306px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-OW1SXTs3Tsg/TbV019CYdFI/AAAAAAAAAZM/6jmaZ9vZwlI/s400/Albert_Camus2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599510181971522642" /></a><br /><br />Πολλαπλές αφορμές μας κάνουν να μιλούμε για πράγματα περασμένα, να εξετάζουμε σε ποιο βαθμό είναι παρόντα, να εξετάζουμε τη διαχρονικότητά τους. Και είναι φορές που το παρόν αυτό δηλώνεται απερίφραστα, χωρίς να συνθηκολογεί με χρονολογίες, επαναλήψεις ή το γεγονός του θανάτου που τοποθετεί τα πάντα στα περασμένα. Το παρελθόν εισβάλει συχνά απότομα διεκδικώντας τον χώρο του στο παρόν. Έτσι συνέβη πρόσφατα και με το έργο του Αλμπέρ Καμύ. Πριν από περίπου ένα χρόνο είχα γράψει ένα άρθρο για τον Καμύ στην εφημερίδα Εποχή. τρεις αφορμές δόθηκαν για να μιλήσει κανείς για τον συγγραφέα. Η επέτειος 50 χρόνων από το θάνατό του (στις 4 Ιανουαρίου), η έκδοση μιας από τις σημαντικότερες βιογραφίες του στα Ελληνικά (Ολιβιέ Τοντ, Αλμπέρ Καμύ, Μια ζωή, μετάφραση. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Καστανιώτη 2009) και η προσπάθεια τυμβωρυχίας του Γάλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί. <br />Η ζωή του Καμύ, του συγγραφέα που ταύτισε το όνομα του περισσότερο απ τον καθένα με το παράλογο, ήταν γεμάτη περιστατικά που αποκάλυπταν την κατάσταση αυτή με ένταση. Η φτώχεια των παιδικών του χρόνων, ο πόλεμος, η ήττα και η αντίσταση, η άνοδος και η πτώση του Ναζισμού, η ελπίδα που γεννούσε ο κομουνισμός και η ματαίωσης της από την σοβιετική ένωση, το ξημέρωμα του σύγχρονου ατομικιστικού τρόπου ζωής υπήρξαν γεγονότα παράλληλα του έργου του, μια βιωμένη θεματική με όρους απόλυτους. Ο ίδιος ο θάνατος του Καμύ περιγράφει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη ρίζα του παράλογου στην ζωή του ανθρώπου. Το 1960, στην ηλικία των 46 και στην πιο δημιουργική και πυκνή φάση της ζωής του, πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Και όμως το παράλογο των βιογραφικών σημείων, φαίνεται να συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας. Πρόσφατα, ο Νικολά Σαρκοζί πρότεινε τα οστά του Γαλλο-αλγερινού συγγραφέα να μεταφερθούν στο Πάνθεον, την νεκρόπολη τιμής του γαλλικού πνεύματος. Με αυτό τον τρόπο, ο γάλλος πρόεδρος προσπάθησε να τονίσει την οικουμενικότητα (με έντονη την χροιά του ακίνδυνου) της σκέψης του Καμύ, την ανεκτικότητα του ίδιου(ψευδή) στις αντίθετες απόψεις και ταυτόχρονα να γίνει αρεστός στους αλγερινούς πρόσφυγες, τιμώντας ως μέγιστο Γάλλο κάποιον με αφρικανικό αίμα στις φλέβες του. Όμως, ένας συγγραφέας σαν το Καμύ δεν γίνεται να τιμηθεί με στεφάνια, στο μόνο πράγμα που άφησε πίσω του νεκρό, δηλαδή το σώμα του. Αντίθετα, τιμάται καθημερινά, ενθουσιάζοντας, προκαλώντας προβληματισμούς και εμπνέοντας γενεές νεότε